Het tourdagboek van Sleepingdog in de UK :: deel 4

Nog tot 11 september toert Chantal Acda van Sleepingdog door het Verenigd Koninkrijk. Op nieuws.goddeau.com brengt ze regelmatig verslag uit van haar belevenissen.

Deel 4

We hebben een dagje vrij gehad in Cambridge. Een heel mooie stad. Deed me een beetje denken aan York. Wel is het zo dat ik toch meer een fan blijf van de rauwe Engelse steden zoals Leeds en Manchester maar het was heel fijn een dagje hier rond te lopen.

Rond 18u kwamen we aan in de zaal met de naam CB2. Het was een soort kelderzaaltje met een behoorlijke rock-‘n-rollfeel. De soundcheck ging goed en ik ben daarna Rich gaan verrassen met een verse fles whiskey en een fles wijn. Beetje buiten gaan hangen en met de andere groepen gepraat.

De twee voorprogramma’s waren heel wisselend. De eerste waren zo zenuwachtig dat hun gitaren bijna van het podium af trilden. Die moeten nog een klein beetje oefenen. De tweede met de baam Six Toes waren ontzettend goed. Heel rare combinatie met strijkers en banjo’s. Mooie akoestische liedjes met zeer goede stemmen.

Daarna was het aan ons. Ik voelde hem al aankomen. Soms hebben Rich en ik dat. Het podium opstappen en niet normaal kunnen doen. Het publiek was echt heel heel lief en aandachtig en na twee liedjes begon Rich me uit te dagen. Nou dan kan ie hem hebben. We hebben elkaar soort van verbaal afgemaakt en als klapper op de vuurpijl heb ik een voorstelling van Emiliana Torrini gedaan. Als mensen zich afvragen wat ik daarmee bedoel wil ik dat wel eens uitleggen. Wat ik wel kan zeggen is dat het publiek niet meer bijkwam van het lachen. En wij maar whiskey drinken.

Raar maar we konden alle liedjes nog wel met volle emotie spelen. Dat is een rare tegenstelling bij mij. Ik kan heel emotioneel zijn in de muziek. Heel erg stilte opzoeken en dan tussen de liedjes ben ik een bralaap. Rich maakt het er niet beter op. Ach ja, tegenstellingen horen nu eenmaal bij mij.

“Untitled” begint een favoriet liedje te worden en ik ben weer volledig akoestisch 3 liedjes op het einde gaan spelen. Tijdens deze tournee spelen we steeds “Waiting For A Superman” van Flaming Lips. Dat nummer is bloedjemooi. Mijn thuissituatie was niet makkelijk voor me toen ik wegging en dat nummer heeft ervoor gezorgd dat ik het gehaald heb tot de tour. Nu zie ik het allemaal weer iets meer zitten maar ik blijf dat nummer spelen. Zie je wel? Ik kan wel serieus zijn.

Na het optreden ingeladen en naar Rich’s broer gereden met de Fiat. Nee ik had nog nauwelijks iets gedronken. En thuis een flink glas whiskey. Daarna naar bed waar ik een giechelbui kreeg, Heel fijn voor de anderen. Als straf kreeg ik last van mijn oor en heb ik wakker gelegen tot 7u vanmorgen. Vandaag naar Leeds. Vanaf nu vertrekken we steeds vanuit Leeds. Beetje dubbel gevoel omdat Rich dan weer soort van thuis is. We waren echt tot nu toe een superteam en op een eilandje. Dat is het mooie ding van touren en wat mensen daar zo kan binden. Ik hoop dat we dit juist op deze manier nog even kunnen volhouden!

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

20 − 17 =