Laat u vooral niks wijsmaken. De transfer van deze zomer is niet die van Cristiano Ronaldo naar Real Madrid, noch die van Brian Ruiz naar Twente, maar die van de elektronica-act Bibio naar het Britse Warp-label.
Dat label viert dit jaar zijn twintigste verjaardag en u zal het geweten hebben. Na uitstekend nieuw werk van Grizzly Bear en de aankondiging van een verrukkelijke verjaardagsbox, haalde het prestigieuze Warp ook de Brit Bibio binnen. Stephen Wilkinson, zo heet de man in het dagelijkse leven, werd weggeplukt bij het Mush-label waar hij al enkele albums vol folktronica uitbracht. Warp bood hem wellicht iets meer ruimte en middelen om er in alle rust aan een opvolger te werken. Het resultaat Ambivalence Avenue is misschien wel het mooiste cadeau dat het label ons dit jaar zal voorschotelen. Of het zou moeten zijn dat Aphex Twin of Boards Of Canada alsnog een verrassend verjaardagskonijn uit hun hoed toveren.
Bij een eerste, oppervlakkige beluistering ligt Ambivalence Avenue volledig in de lijn van zijn voorgangers. Flarden gitaar worden geknipt en geplakt en verschillende lagen beats en belletjes schuren zonder glijmiddel over elkaar heen. Vermengd met stempsamples, als in afsluiter “Dwrcan”, levert die mélange vaak indrukwekkende resultaten op. “Folktronica” was de gruwelijke term waarmee dit genre destijds naam maakte. Wij horen kramakkelige elektronica die perfect aansluit bij het werk van Warpcollega’s Prefuse 73 en Flying Lotus.
Wie echter door die digitale buitenhuid heen prikt, ontdekt een latent gevoel voor warmte en melodie. Songstructuren tekenen zich af en Wilkinson laat horen dat hij ook in staat is om een echt lied te maken. Laat dit Bibio’s grote troef zijn, waardoor hij zich onderscheidt van bovengenoemde labelgenoten. “Haikuesque (When She Laughs)”, “All The Flowers”, ” Ambivalence Avenue”,… stuk voor stuk zijn het nummers met een kwieke popinslag die doen denken aan Animal Collectives popsongs met hun gouden Beach Boysmelodieën. In het akoestische “The Palm Of Your Wave” laat de Brit de elektronica zelfs volledig achterwege om zich over te geven aan een sacraal, integer interludium. De geest van Gravenhurst is niet ver weg.
Een speciale vermelding hebben we voor “Fire Ant”, het prijsbeest van Ambivalence Avenue. Ruziënde kinderen worden meesterlijk overstemd door allerhande onconventionele microsamples die zich samen als een sublieme, soulvolle elektrotrack aandienen. Minutieus bricoleert Bibio hier een ode aan Curtis Mayfield en Isaac Hayes. Ook in “Jealous Of Roses” keert die souvolle retroaanpak terug, zei het in een meer gelaagde vorm. Op deze nummers laat Bibio horen dat hij als muzikant gegroeid is, hij uiteenlopende lagen combineert om het geheel spannend te blijven houden.
Met Ambivalence Avenue zorgt Bibio dan ook voor een nieuw hoogtepunt in de rijkgevulde catalogus van het Warp-label, dat na enkele moeilijke puberjaren net op tijd klaar lijkt voor zijn twintigste verjaardag. We onthouden dat Bibio zonder aanpassingsperiode meteen meespeelt met de grote jongens. Iets wat Ronaldo en Ruiz nog zullen moeten bewijzen.
