Na jaren afwezigheid komt er eindelijk weer iemand met een nieuwe vorm van britpop op de proppen. We horen het u al zeggen: alweer een kleuter waar we volgend jaar niets meer van horen. Toch heeft Esser — nog maar 23 lentes jong — een leuke poging gedaan.
Het standpunt van de laatste jaren: vergelijk de muziekindustrie met de lava die de Vesuvius uitspuwt, want — voor de zoveelste keer — staat er weer een broekschijter met zijn eerste plaat in handen voor ons. Het is stilaan een beetje té typisch geworden; je schopt het tegenwoordig al tot upcoming talent als je maar een beetje de looks of de stem mee hebt. In dit geval hebben we echter niet te maken met een loepzuivere stem of een model, maar met een excentrieke, modieuze jongeman die ons toch wel wat meer weet te overtuigen.
Esser, oorspronkelijk de drummer van de nobodies Ladyfuzz, ging zich na de splitsing meer toeleggen op zijn laptopproject. Ongeveer een jaar later staat hij er live toch met een band. Het drummen laat hij echter over aan zijn jongere broer.
Braveface is de plaat van een jongere die iets over zijn jeugd in London wil meegeven, meer niet. Hoe we de muziek dan moeten beschrijven? Het prettige van Blur dat wordt overrompeld door de vrolijke meezingers van de Kaiser Chiefs in duo met een Mike Skinner die het net met Just Jack heeft aangelegd. In de voetsporen van idool Joe Meek — de legendarische sixtiesproducer — nam Esser ook de productie van zijn debuutplaat voor eigen rekening.
Opener “Leaving Town” bezorgt meteen een rommelig DIY gevoel. Het is grillige en aanstekelijke pop, maar ook al te herkenbaar. Qua originaliteit brengt Esser ons niets nieuws: Braveface klinkt als een samenvatting van de laatste vijftien jaar Britse muziek.
Braveface is een doolhof waar we met “Headlock” meteen passeren in Beck’s jeugd. De single vermengt zangspelletjes met diepe baslijnen en die hiphop-achtige beat. Verder op de plaat lijkt het of we een ontmoeting hebben gepland met Blur (“Braveface”) en in “This Time Around” lijken Ricky Wilson en de zijnen wel aan het werk. Leuk dus, maar hoe charmant dat accent uit Essex ook mag zijn, Esser creëert slechts in twee songs zijn eigen sound (die dan ook nog helemaal verschillend is), de rest is oud nieuws.
Neem nu “Satisfied” waarvoor Esser zijn voltallige familie aan boord hees. Die balkan/tango sound mag dan misschien een familiale voorkeur zijn, het is een vreemde keuze. “I Love You” zou dan het Essergeluid moeten voorstellen, maar met een soort van indiereggae wordt onze aandacht meer naar de tekst getrokken die met zijn zwartgallige blik op relaties al te veel Lily Allen voor beginners is: “How to describe all these feelings I’m feeling/Love can be draining like internal bleeding.”
Voorlopig is Braveface niet veel meer dan een slimme rip-off van alles wat de Britse eilanden ons de laatste jaren brachten. Maar we willen niet te hard zijn, want mits wat rijping lijkt Esser ons nog in staat tot mooie dingen. Maar wil dat zeggen dat Braveface te vroeg kwam? Naah; net op tijd om een luchtige maar middelmatige zomerplaat te zijn.
