Soul Assassins :: Intermission

Producersalbums gaan vaak gebukt onder een gebrek aan cohesie. Op Intermission zit wat kaf tussen het koren en dat doet de chemie ook geen goed.
De plaat is bijgevolg geen essentieel hiphopalbum maar veeleer een gesmaakt tussendoortje.

Lawrence Muggerud –zijn naam klinkt als een Deense transportfirma– is een manusje-van-alles met een nu al indrukwekkende staat van dienst en is u beter bekend onder de naam DJ Muggs. Hij vormde Cypress Hill en producete al hun albums, waaronder de hiphopmijlpaal III: Temples Of Boom (1995) (Tip : jaag het vuur in uw reefer, leun achterover en geniet, alles klopt aan dit album).

Muggs bezorgde House of Pain hun enige hitje “Jump Around” en had de hand in ontelbare remixes. Hij is een vurig pleitbezorger van de legalisering van soft drugs (good bloke!), werkte samen met Tricky (Juxtapose, 1999) en later, op het album Grandmasters (2005), met GZA/Genius.
GZA is de beste rapper die op deze planeet “rondsneakert”, haal gewoon Liquid Swords (1995) in huis. We say no more.

Soul Assassins is een los coast-to-coast collectief van mc’s van verschillende pluimage die elk hun eigen stempel op de albums drukken. In 1997 bracht bezige bij Muggs het verzamelalbum DJ Muggs – Presents the Soul Assassins, Chapter I vol spitante hiphop uit, gevolgd door Chapter II in 2000. Nu 9 jaar later trommelde de eigengereide producer opnieuw een rits bekende rapsterren bijeen en kwam met Intermission op de proppen.

De aftrap gebeurt in ware gangsterrapstijl. De haan van een pistool wordt gespannen, “Gangsta Shit” van Bun B is een slick rapnummer zoals ook Ice T er placht te maken toen hij, in plaats van te rollebollen met geblondeerde bimbo’s, nog uitblonk in creativiteit.

“Rep Yo Shit” is ook bull’s eye: een hypernerveus pianoloopje en doordringende vioolsamples hebben de achteloze luisteraar in geen tijd bij het nekvel.
“Meet Your Maker” bevat het handelsmerk van Muggs : klokken- en bellensamples, een zware, dreunende sound en een bezwerende flow.

Hiphop-klanktovenaar RZA draagt zijn steentje bij met het hedonistische “Intermission” en de track kan onbeschaamd op het betere werk van de Wu-Tang Clan-producer plaatsnemen. Daarna volgt “Champions” dat herinneringen oproept aan de duistere juweeltjes The Infamous (1995) en Hell On Earth (1996) van Mobb Deep en dat is niet verwonderlijk: rapper van dienst is Prodigy, de helft van het hiphop-duo uit Queens.
Planet Asia’s “Like That Y’All” drijft op een hypnotiserende beat en de uitvoerende mc rapt als een slangenbezweerder.

“Call It Like I See It” is dan weer een ophitsende toptrack die op het klassieke Wu-Tang Clan album Enter The Wu-Tang (36 Chambers) (1993) had gekund: door de martiale beat krijg je zin om als een briesende Jean-Marie Dedecker met pompende vuist door de woonkamer te stampen. Bonustrack “Figure It Out”met o.a. blaaskaak Xzibit slaagt met glans in de categorie “song tjokvol briljante hooks.”

Helaas zijn er smetjes op het blazoen: “Do It” van La Coka Nostra met o.a. Everlast van House of Pain wordt gerugsteund door een imposante blaassectie maar zoals “Classical” van Sick Jacken & Evidence werkt het nummer houterig en weinig overtuigend. “Let Go (My Life) is zwak en rapper Fashawn klinkt vervelend. Verder slepen songs als “Good Evening LA” en “Matchbox” zich voort als een astmatische mier.

Albums van Soul Assassins bieden de luisteraar de mogelijkheid nieuwe, in onze contreien eerder obscure rappers uit alle uithoeken van de States te leren kennen.

Noem het nostalgie, maar we missen van een superproducer als Muggs een feilloze mix van uptempo, spacey en beklemmende nummers, een aanhoudend duistere en dreigende sfeer, dreunende, opzwepende en veelgelaagde (old school) vibes, een stonede, lome af en toe psychedelische sound en van de pot gerukte samples, iets waar we op ’s mans vroegere werk bij Cypress Hill ons hartje konden aan ophalen. Nu lijkt Intermission eerder een mediocre soundtrack zonder film.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

3 × 3 =