Dan Auerbach + Pete Molinari




Een
spiegeltent ergens in de jaren ’50, het loopt al stilletjes aan
naar slapengaan tijd en een jongenman speelt luisterliedjes, enkel
bijgestaan door zijn trouwe gitaar. De meisjes prullen een beetje
aan hun bloemetjesrok en draaien krulletjes in hun haar terwijl ze
naar hem kijken. Hier en daar durft een koppeltje een voorzichtig
doch uitermate beleefd dansje uit te voeren.

Die spiegeltent van toen heet nu de AB en de man die de tijd met
een handomdraai voor even 50 jaar terug draaide heet Pete
Molinari
. Hij leek zo weggelopen uit een vroege versie van
The Sopranos, droeg een toefje Andy Garcia mee en had de weg naar
de kapper van Mauro Pawlowski gevonden. Zijn gitaar en
mondharmonica waren zijn enige vrienden op het podium die avond
because the band didn’t show up. Maar voor het podium
maakte hij die avond een hele hoop nieuwe vrienden.

Zijn stem klinkt alsof een geluidstechnicus ergens achter de
coulissen eens wilde uitproberen waar al die knopjes op z’n
mengpaneel voor dienen, maar hij schudt de mooiste liedjes uit z’n
gitaar en stem. Fragiele nummertjes die als een pas geblazen bel
veilig in zijn handen liggen en haast allemaal pijnlijk van aard,
van ‘I don’t like the man I am’ (Oh I can’t love you cos I
don’t like the man I am
) over ‘Guilty’ (Is this your way
of telling me we’re through, when all I’m guilty of is loving
you
) tot ‘Tenessee Waltz’ waarin een oude vriend gaat lopen
met zijn vriendinnetje. Maar ze zorgen ervoor dat hij met het
grootste gemak de ABBox stil krijgt en hier en daar wat onzeker
geschuifel tot zelfs een lichtjes wiegende beweging
veroorzaakt.

Hij verontschuldigde zich zelfs voor het feit dat er niet echt
gedanst kon worden op zijn muziek, maar beloofde dat Dan Auerbach
en de zijnen dat zeker zouden goedmaken. Hoewel er niet echt iets
goed te maken viel want Pete Molinari leverde een heerlijk
ingetogen set af.

De twee drums en batterij percussie die op het podium opgesteld
stonden, deden al vermoeden dat Dan Auerbach niet
voor de rustige en gezapige aanpak zou gaan. Enkel de aanwezigen in
de AB hebben mogen meemaken wat voor een vette, luide aanpak Dan
wel in gedachten had.

Het was even schrikken toen de anders zo baardige Dan op het podium
verscheen met gladgeschoren wangetjes. Hij zag er minstens 10 jaar
jonger uit en was vooral herkenbaar aan de gigantische zwarte ring
die steevast rond zijn rechter ringvinger zit.

Waar Pete Molinari zo vakkundig de fifties terug tot leven had
gebracht, werd nu de far far west uitgesmeerd over het
sterretjeslandschap van de ABBox. De heren waren allemaal gekleed
in westernhemden, behalve de drummers die gekozen hadden voor de
waarschijnlijk veel luchtigere T-shirts, sommigen zelfs inclusief
het bekende mondlapje. Heel even knabbelden er woestijnratten aan
de voetjes en plaatsten enkele cactussen een welgemikte prik in een
bil hier en daar.

‘Trouble Weighs a Ton’ was net zoals op de plaat ‘Keep It
Hid
‘ de pijnlijke, zwaar op de hand maar niet in het oor
liggende opener. Het werd in een moeite door getrokken naar een
fantastische versie van ‘I Want Some More’. Meteen werd duidelijk
waar een resem percussie goed voor kan zijn.

Hoewel ze de nummers er aan een gigantisch strak tempo doorjaagden,
wist Dan toch ook zijn rustige momenten te kiezen, niet in het
minst met ‘Real Desire’ en het op plaat alleen al wondermooie ‘When
the Night Comes’. Ondanks het feit dat hij Jessica Lea Mayfield
niet mee op sleeptouw had genomen, maakte hij er een
kippenvelmoment van.

‘Hearbroken in Disrepair’, ‘Keep It Hit’ en de The Animals-cover
‘Inside Out Looking in’ mochten de sterretjes in de AB doven. Het
leek erop alsof ze niet gerekend hadden op het fenomeen van de
bisnummers, maar het publiek bleef aanhouden. ‘Going Home’ was een
van de twee toegiften, die Dan alleen met gitaar en z’n band in het
donker haast tastbaar liet worden.

Dan Auerbach is overduidelijk van plan om op het einde van het jaar
2009 te gaan lopen met prijzen in de catergorie ‘Beste Album 2009’
en nu ook ‘Beste Concert 2009’. Eens kijken wie er beter doet dit
jaar. Oh ja, nog even dit, Dan en de zijnen zijn gemaakt om op een
publiek op een festival met strikje en alles in te pakken… mocht
Chokri de hint willen begrijpen.

Keep It Hid‘ van Dan Auerbach is uit bij
Warner.

Meer afbeeldingen Dan AuerbachPete Molinari

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

2 × drie =