Dan Auerbach, AB Box :: 22 mei 2009

Liet Dan Auerbach zich met zijn solodebuut al van een verrassende kant horen, op het podium zoekt de helft van The Black Keys nog meer muzikale horizonten op. Het ene moment klinkt Auerbach zo ingetogen dat het bijna sacraal is, om op andere ogenblikken van de meest psychedelische oever van de Mississippi te proeven en vervolgens de sfeer van The Beatles in hun Hamburgse periode op te zoeken.

Wég is de baard van de Dan Auerbach die vanavond op het podium van de AB verschijnt. En weg is ook het explosieve karakter dat concerten van The Black Keys kenmerkte. Vreemd eigenlijk, hoe een duo harder kan aankomen dan zes mensen. Maar dat wil nog niet zeggen dat deze doortocht ter promotie van Keep It Hid, Auerbachs eerste soloplaat, minder indrukwekkend is. Verre van zelfs. Het explosieve karakter is ingeruild voor een aanpak die het moet hebben van subtiliteit en sfeeropbouw. En daar blijkt Auerbach, met behulp van een gedreven band, een kei in.

Begint het optreden nog wat twijfelachtig met een aarzelend “Trouble Weighs A Ton”, geen kwartier later betrap je jezelf er een eerste keer op dat je compleet opgezogen wordt in de muziek. Live blijkt Auerbach zich immers met overgave te bedienen van een old skool-aanpak die er in bestaat de sterkste kanten van de muziekgeschiedenis in zijn eigen nummers te injecteren. Dat levert in de eerste helft van het concert een intrigerend heen en weer switchten tussen bluesy-psychedelica en Beatle-eske toestanden, waarbij in dat laatste geval niet alleen de Rickenbacker te voorschijn wordt gehaald, maar er ook gezellig samen in één microfoon gezongen wordt, wat bijvoorbeeld “My Last Mistake” een heerlijk nostalgisch trekje geeft, zelfs al is het nummer nog maar enkele maanden oud.

Met uitgesponnen, psychedelische versies –inclusief bezwerend orgel– van nummers als “When I Left The Room” en “Real Desire” langs de andere kant, laat Auerbach zien dat hij niet voor een gat te vangen is. Auerbach mag dan wel tussen verschillende stijlen pendelen, de man slaagt er in een bevlogenheid in zijn performance aan de dag te leggen die maakt dat je je als luisteraar met elk nieuw nummer gedwee een nieuwe weg laat inleiden.

Hoe meeslepend dat bij momenten ook is, Dan Auerbach is toch het indrukwekkendst wanneer hij de meest rustige nummers van Keep It Hid uit zijn mouw schudt. Het solo gebrachte “Goin’ Home” laat elk haartje overeind komen, terwijl live nog maar eens blijkt dat pa Auerbach met “Whispered Words” voor zijn zoon een onsterfelijk nummer gepend heeft. Als naar het einde toe in “Heartbroken, In Disrepair” alle sterke kanten van het concert nog eens in één nummer verzamelt, lopen de rillingen en masse over de ruggengraat.

Dan Auerbach zijn soloproject mag dan maar een tijdelijke bezigheid zijn naast The Black Keys, de man heeft bewezen dat hij niet noodzakelijk die band nodig heeft om sterk uit de hoek te komen. Naast een van de betere platen van die jaar, tekende Auerbach nu ook voor een zeer indrukwekkend concert. Een mens zou stiekem bijna gaan hopen dat het nog even duurt voor The Black Keys opnieuw samenkomen.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

4 × vier =