Maxïmo Park heeft altijd meer willen zijn dan een eenvoudig rockgroepje dat maar voor één gat te vangen is. Dat is ook te horen aan het nieuwe Quicken The Heart, waar sterke songs haasje over spelen met richtingloze pogingen tot groove.
Mogen we even een lans breken? Wij vinden Our Earthly Pleasures, de vorige Maxïmo Park, één van de meest onderschatte popplaten van de laatste vijf jaar: van voor naar achter gevuld met onweerstaanbare hooks, meebrulbare refreinen en de meest spitsvondige lyrics sinds Dostojevski solo ging. Tijd voor een zegerondje? Niet voor deze band, die aan die gouden blauwdruk is beginnen trekken en sleuren. Resultaat: een verwrongen chassis, maar het boeltje rijdt toch, al is het met horten en stoten.
Het starten gaat in elk geval alvast niet meer zo vlot. Opener "Wraithlike" is bruter dan we van deze muzikanten gewoon zijn, maar de mayonaise pakt niet. Zanger Paul Smith berijdt zijn favoriete stokpaardje — het moderne leven in al zijn hectische chaos — maar de muziek klinkt belange niet jachtig genoeg om het nummer eenzelfde drive te geven als pakweg "Our Velocity". Ook "The Kids Are Sick Again" is een vreemde singlekeuze: geen refrein de naam waardig, een nummer dat voorbij is net als het eindelijk goed op stoom is gekomen.
Met de daverende intro van "In Another World (You’d Have Found Yourself By Now)" zijn we dan toch eindelijk goed vertrokken. Dit is nog eens de heerlijk jakkerende Maxïmo Park die we van vroeger kennen. Meteen daarna maakt de mechanische viezemannenfunk van "Let’s Get Clinical" alle ambities waar om deze keer wat meer voor de heupen en de groove te gaan. Donker en dansbaar is ook de pure Joy Division van "The Penultimate Clinch".
Soms lukt het dus wel, maar het blijft niet duren. Voor elk fijn "A Cloud Of Mystery" moeten we ons door een flauw "Overland, West Of Suez" (generische Maxïmo Park) worstelen, en elk van hobbelend naar scheurend gaand "Calm" wordt gecounterd met een suf "Tanned" dat beter meteen naar de volgende B-kantjesverzamelaar was verbannen.
Een conclusie, al meteen een paragraaf voor het einde? Quicken The Heart is hoogstens genoeg om Maxïmo Park op een status quo te houden. Er staan genoeg leuke songs op om de setlist wat mee te verversen, een single of twee zal de radio halen, en de fans zullen niet afhaken. Op meer moet de groep met deze derde plaat niet rekenen: daarvoor missen te veel songs dat tikje extra, wordt er te veel richtingloos gemeanderd zonder duidelijk doel. De band wilde te nadrukkelijk iets anders doen dan waar hij goed in is.
"Producer Gil Norton deed ons voor Our Earthly Pleasures heel hard werken aan de songs, deze keer ging het er met Nick Launay een stuk losser aan toe: hij vond de nummers zo al goed genoeg," vertelt Paul Smith ons in het interview dat u volgende woensdag online vindt. Stiekem vragen we ons toch af wat Gil Norton van deze songs zou hebben gemaakt. Volgende keer toch maar weer de zweep erop?
