The Veils :: ”Ik ben geen songschrijver. Ik ben een schrijver”

"Ik schrijf liever niet tien keer dezelfde song", zegt Finn Andrews, en dus pende hij met Sun Gangs opnieuw een erg divers album dat lichtjes afwijkt van wat we al kenden. The Veils zijn terug en ze hebben een mooi derde album mee.

Het is stil geweest rond The Veils, na het einde van de tour met Nux Vomica. We vingen nog wel vage roddels op over vertrekkende bandleden en sessies met de Flaming Lips, maar die blijken nu exact dat: geruchten. "Onze toetsenist is inderdaad uit de groep gestapt, toen we in de VS zaten, maar Sophia (bassiste) heeft de groep op geen enkel moment verlaten", zegt Andrews. "En we zijn inderdaad in Oklahoma in de studio van Flaming Lips demo's gaan opnemen, maar tot een samenwerking is het niet gekomen. Heel aardige mensen, dat wel. Ze waren erg lief voor ons."

enola: Dan maar iets gecheckt dat de platenfirma zelf in de bio te grabbel gooit: Sun Gangs zou een break-upplaat zijn?
Andrews: "Geen idee eigenlijk. Dat hebben de mensen die de bio schreven opgepikt uit iets wat ik gezegd heb; ze moesten het iets noemen. Ik denk dat het album echter een stuk breder gaat qua emoties dan zo maar een triestige plaat over een afgesprongen relatie om in je slaapkamer over te zitten snikken. Er zit meer variatie in, maar zo'n twee jaar geleden is mijn relatie inderdaad afgelopen en daar zijn heel wat songs uit voortgekomen. Daarom dat het album eindigt met "Begin Again", inderdaad. Het begint ook met "Sit Down By The Fire" over het uit elkaar vallen van die relatie. Het gaat in dat eerste nummer dus niet echt over een gezellig haardvuur, meer over warmte zoeken waar je die maar kunt vinden in een koude wereld. Misschien is dat wel het thema van de plaat:ends and beginnings, goodbyes and hello's."

enola: Net als Nux Vomica is dit een erg uiteenlopend album met zowel pure pop als stevige woestijnrock. Is die verscheidenheid iets dat je opzoekt, of kun je je gewoon niet goed op één ding concentreren?
Andrews:(lacht) "Hopelijk is het geen gebrek aan focus. Ik probeer mijn schrijven gewoon niet in de weg te staan door vooraf al ideeën te formuleren over wat een song moet worden. Ik begin niet aan een plaat met het idee er een eclectische boel van te maken: ik schrijf wat ik voel te moeten schrijven. Heel wat van mijn favoriete artiesten als Dylan of Waits kunnen dat heel goed: van stijl veranderen en toch erg herkenbaar zichzelf blijven. En zo moet een album zijn; niet tien keer hetzelfde nummer, wat tegenwoordig de norm lijkt te zijn. Wat mij betreft is er dan ook een focus, alleen richt die zich niet altijd op hetzelfde."

enola: Eén van de dingen die de boel dan samen houdt is je stem. Hoe sta je daar tegenover?
Andrews: "Mijn relatie met mijn stem is nogal vreemd, zoals elke relatie dat is. Ik respecteer mijn stem, maar ik wil er niet de slaaf van zijn, dus ik hou ze in toom: ik ga ze niet soigneren met citroendrankjes, keelspray of opwarmoefeningen. Je stem is het instrument dat het dichtste bij je ligt, en ik vind dat je er dan ook niet over mag nadenken; het moet een onderdeel zijn van wie je bent en als die op een bepaalde dag verschrikkelijk klinkt of vals, dan is dat maar zo, dan is dat een uiting van waar je op dat moment staat. Ja, 't is eigenlijk best een moeilijke relatie die we met elkaar hebben." (lacht)

enola: Zie je jezelf eigenlijk als een zanger of gewoon als een songschrijver die daarom ook zingt?
Andrews: "Ik weet niet hoe ik mezelf zie. Geen idee. Eerder als een schrijver, dan als een songschrijver, denk ik. Geen idee … vreemd eigenlijk."
enola: Het feit dat je je in songs uitdrukt is minder belangrijk dan het feit dat je schrijft?
Andrews: "Inderdaad. Ik heb het gevoel dat ik om het even wat zou kunnen schrijven, maar toevallig heb ik altijd songs geschreven. Ik schrijf soms wel andere dingen, maar in songs ben ik het beste. Heb ik literaire ambities? Ik heb er niets op tegen in elk geval, zolang ik maar schrijf, in eender welke vorm, is het goed. Voorlopig heb ik echter het gevoel dat ik nog heel wat in songs te zeggen heb voor ik aan iets anders kan beginnen."

enola: Op Nux Vomica sloop er heel wat invloed van The Triffids binnen, en ook nu hoor ik die soms terug. Ken je de groep ondertussen?
Andrews: "Ja, en ik vind ze echt wel goed. Doet "Sit Down By The Fire" je er opnieuw aan denken? Ik hoor het niet echt. Eigenlijk begin ik met deze plaat het gevoel te krijgen dat we iets van een eigen sound hebben ontwikkeld. En dat zou ik bij de vorige twee platen niet hebben durven te zeggen. Natuurlijk is ons geluid opgebouwd uit verschillende invloeden, maar het doet me niet aan één iemand specifiek denken, terwijl ik nu in Nux Vomica duidelijk de invloed van Nick Cave herken."
enola: Dat Nick Cave-trekje heb je inderdaad laten vallen.
Andrews: "Ik denk dat dat er vooral inzat door de productie van Nick Launay, die ook voor Cave heeft gewerkt. Het zit er nog altijd een beetje in, zoals in het einde van "Larkspur". Maar ik heb geprobeerd niet opnieuw zo bezeten te zingen, ik bedacht dat het veel beter klinkt als je minder drama weggeeft."

enola: “Sit Down By The Fire” is opnieuw geproducet door Bernard Butler, zoals ook een paar songs op je debuut. Waarom enkel die song?
Andrews: "Ik liep hem gewoon tegen het lijf. We hadden het nummer al opgenomen met Graham Sutton, die ook de rest van de plaat heeft gedaan, maar we waren niet echt blij met die versie. En Bernard is daar geweldig in: gewoon te hulp snellen in zo'n geval. Ik voel me daar altijd slecht over, dat we hem zo behandelen als een soort hulplijn, maar het draait altijd zo uit. Een dagje met hem werken en was het gepiept. Voor de rest is het productiegewijs heel hard Grahams album hoor."

enola: Waar gaat "Killed By The Boom" over?
Andrews: "Oei, ik ben er altijd verschrikkelijk slecht in om songs uit te leggen. Die song heb ik verzonnen in een tijd dat ik het nieuws niet meer kon zien. Op tour zie je vaak het nieuws als je terug op je hotelkamer komt of 's ochtends: snel even CNN opzetten. Ik ben daar een paar maand volledig van afgestapt, omdat ik het niet meer kon aanzien. En dat voelde een stuk beter. Daar gaat het nummer over: een fictief personage dat op een heel eerlijke manier eigenlijk nogal gek is."

enola: In "The House She Lived In" roep je opnieuw een sfeer op van verstikkend geloof. Het laat je niet los?
Andrews: "Goh, het gaat meer over een meisje uit mijn schooltijd waar ik nog vaak over schrijf. Ze kwam uit een streng katholiek gezin en ik moet nog vaak aan haar denken. Het was een erg interessant figuur. Iedereen heeft wel zulke meisjes in zijn omgeving die zo'n vreemd, fascinerend aura hebben. Ze was mooi en vreemd. Complex. Een beetje fucked-up."
enola: Je was er stiekem verliefd op?
Andrews: "Yeah, op een bepaalde manier wel misschien. Ik heb geen contact meer met haar, maar ik blijf wel over haar schrijven. Ik heb dan ook tijd genoeg om te schrijven over gecompliceerde vrouwen." (lacht)

enola: "Larkspur" is het hoogtepunt van het album: weinig tekst, maar uitgesponnen en opbouwend naar een climax. Hoe is dat nummer ontstaan?
Andrews: "Ik weet niet waar dat nummer vandaan komt. Ergens uit een plek waar geen ander nummer van mij ooit vandaan is gekomen. Ik heb het op één geweldige namiddag geschreven. Ik vond dat centrale gitaarriffje en kon niet ophouden met het te spelen en te zingen. Het eerste wat ik zong was "Always a larkspur/no rest for my heart". We hebben het één keer op een repetitie gespeeld en we besloten meteen het niet meer te spelen tot de effectieve opnames. Het nummer had iets bijzonders dat we niet wilden verpesten door het te veel te gaan structureren of te begrenzen. Zo hebben we het op een avond ook opgenomen: één take, geen overdubs. Het was een heel bijzonder moment."

enola: Heb je dit album eigenlijk met de band geschreven zoals vooraf de bedoeling was?
Andrews: "Niet echt, maar ik schreef het wel met hen in gedachten. En ze hebben later wel veel aan de songs bijgedragen. Een paar songs zijn volledig veranderd in hun handen, zoals "Killed By The Boom". Dat klonk compleet anders, net als "Larkspur". Die zijn min of meer gevormd door samen in een kamer te spelen. Ik ben nog niet klaar om met hen te schrijven; songschrijven is voor mij nog altijd een erg solitaire bezigheid. Als ik er andere mensen bij betrek, loop ik verloren."

enola: Op vorige tournees stond je op de planken altijd een beetje te sterven. Zie je het toeren wat zitten?
Andrews: "Ik hoop dat ik die plankenkoorts wat onder controle heb. Ik ben minder bang nu. Ik doe het heel graag, maar vroeger stierf ik duizend doden als ik op het podium stond. Ik ben nooit begonnen met het idee een diva te worden en op het podium mijn duivels te ontbinden. Ik kon dat gewoon niet, ik voelde me niet eerlijk. Nu ben ik meer op mijn gemak. En durf ik ook eens niet opkomen als ik geen zin heb om op te komen. (lachje) Maar als ik het doe, dan geef ik alles."
"Nu, deze tour zie ik momenteel enorm zitten. Het voelt als een geweldige eer en kans om dit leven te kunnen leiden. Toen ik begon, verwachtte ik dat mensen me al snel zouden laten vallen. We hebben hard gewerkt om te geraken waar we zijn en alles wat ik nu hoop is dat we ook nog een vierde plaat mogen maken. Ik heb een contract voor vijf platen, maar dat kunnen ze elk moment verbreken, dus ik voel me niet zeker. We leven in zulke vreemde tijden om in een groepje te zitten; zo veel mensen verloren hun contract. Labels willen alleen bands die geld opbrengen, het is niet gemakkelijk om te blijven doen wat je wil doen."
enola: Ben je het soort artiest die op de hoogte is van de cijfers? Die uit het blote hoofd kan reciteren dat hij zoveel honderdduizend stuks van een plaat heeft verkocht?
Andrews: "Totaal niet. Of ik een beetje succes heb kan ik alleen maar beoordelen op het aantal mensen dat naar een optreden komt. Maar ik verkoop geen honderdduizenden, want dan had ik wel een leukere flat." (lacht)

enola: Eén van de laatste keren dat ik je zag in de Botanique kwam je bij de bissen terug en vertelde je dat je je hand had gebroken tijdens het optreden. Was dat echt zo?
Andrews: "Ik had mijn pols verstuikt of zo. Gebeurt constant. Gewoonlijk is dat in het begin van een tour. Mijn techniek om gitaar te spelen is ronduit verschrikkelijk en ik kwets me dan ook voortdurend. Een paar maanden geleden lagen mijn handen zo na een show in Londen volledig open, tot op mijn armen. Ik kan het niet helpen. Misschien moet ik maar lessen nemen."

enola: Tot slot: de plaat is gelekt op het net en dus zijn er daar ook meningen te sprokkelen. Eén van de vreemdste was die van een Hollander die in Sun Gangs invloed van U2 meende te ontwaren. Heeft de mens gelijk?
Andrews: "U2? Oh God, please. Neen, daar kan ik geen commentaar op geven. Haha. Mensen horen vreemde dingen soms. Ik word meer met Eartha Kitt vergeleken dan noodzakelijk. Wie weet hang ik ergens tussen haar en U2 in."

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

zestien + veertien =