Gunslinger :: “Lemmy heeft er geen probleem mee dat ik zijn basstijl kopieer”



In januari nam Alan Davey zijn recent herrezen oude band
Gunslinger op sleeptouw voor een mini-toer op het Europese
vasteland. Voor het Belgische optreden had ik een gesprek met de
rosse bassist die de eretitel ‘Bass monster’ draagt. We spraken
over het (al dan niet) nieuwe album, zijn ontslag bij Hawkwind en
het project Hawklords, over gitaar spelen op een bas en over
familie.

enola: Wat was eigenlijk de aanleiding om nu het debuutalbum uit te brengen, bijna dertig jaar na het
ontstaan van de band?

Alan: Ik ontdekte dat mijn neef Nigel (Potter), met wie ik de band
had gestart, een studio heeft. Ik sprak hem aan over al die oude
Gunslinger-nummers en stelde voor om er eens een paar op te nemen.
Ik vond ze immers nog altijd redelijk goed. We namen dus ruwe
versies op van ‘Nightsong’ en ‘Warhorse’ en ik plaatste ze op mijn
website. De reacties die we kregen waren overweldigend. Ik kon het
gewoon niet geloven. De mensen bleven maar vragen stellen over die
nummers. Soms kreeg m’n MySpace wel meer dan 1000 hits per week.
Tja, waarom zouden we dan geen album opnemen? We waren er vroeger
nooit toe gekomen, we hadden enkel wat demo’s gemaakt. We hadden
toen wel bijna een platencontract vast maar dat is uiteindelijk
naar Raven gegaan. Maar als de mensen vandaag onze nummers nog
steeds appreciëren, waarom zouden we dan geen album maken?

enola: Internet lijkt me nogal belangrijk voor
jou?

Alan: Zeker. Het net neemt dagelijks twee tot drie uren van mijn
tijd in beslag. MySpace Bulletins versturen enzo. Maar het levert
op.

enola: Hoe komt het dat het album drie keer gereleased
werd?

Alan: De eerste keer was op mijn eigen label maar ik heb geen
deftige distributie; ik kan enkel via mijn website verkopen. Nu
komt er dan de Buzzville-versie die wel een goede distributie zal
hebben. Dan komt er nog een vinylversie, ook op Iron Pegasus
Records. Die kerel heeft een mailinglijst met veel
vinylverzamelaars en hij is een fan van ons. Normaal brengt hij
meer death metal enzo uit maar wij hebben bij hem blijkbaar ook op
de juiste knopjes gedrukt.

enola: Is het belangrijk om een vinyluitgave te
hebben?

Alan: Ja, toch wel. We waren dan ook gelukkig dat Iron Pegasus dat
aanbod deed. We zetten er ook een extra nummer op, net zoals
vroeger.

enola: Hoe heb jij de muziekindustrie zien veranderen over de
voorbije 30 jaar?

Alan: Ik denk dat de industrie op het moment zelf geen goed idee
heeft van waar ze naartoe gaat. Omdat de cd en het downloaden het
kopiëren zo gemakkelijk hebben gemaakt, wordt het te risicovol voor
bedrijven om veel geld in een band te steken zoals ze vroeger wel
deden.

enola: Kan het niet zijn dat het democratischer is op een
manier? De fans krijgen zo wel makkelijker toegang tot hun
favoriete muziek.

Alan: Nou, ik denk dat als iedereen altijd alles gratis blijft
downloaden, dat de artiesten er gewoonweg zullen moeten mee kappen.
Ze zullen niet meer kunnen overleven want als je continu goede
muziek wil schrijven en opnemen, dan kan je geen job meer hebben.
Een album opnemen is een fulltime job hoor: producen, mixen
enzovoort. Je kan dat niet ‘s avonds na je werk allemaal zitten
doen, het is een nine-to-five-bezigheid.

enola: Waarom zouden onze lezers dan het Gunslinger-album
moeten aanschaffen en niet de nieuwste Kaiser Chiefs of Franz
Ferdinand?

Alan: Wel, we zijn geen popband. We schrijven geen muziek met het
idee geld te verdienen. De gevestigde maatschappijen en de grote
groepen doen het zo. Geld is hun belangrijkste invloed. Ik zeg niet
dat de Kaiser Chiefs zo denken, hun platenmaatschappij zeker wel.
Als ik een nummer schrijf dan wil ik het zelf goed vinden. Wij
houden gewoon van de muziek en geld komt nooit op de eerste
plaats.

Gitarist van 21 en drumster van 18

enola: Kan je de geschiedenis van de verschillende bandleden
eens verhelderen? Er is al wat gewisseld in de line-up dacht ik? Je
neef Nigel is bijvoorbeeld niet mee op tournee maar heeft wel mee
opgenomen…

Alan: Nigel heeft agorafobie en dat maakt het heel lastig om zelfs
maar zijn huis te verlaten. Ik speelde nog een tijdje bas bij The
Meads Of Asphodel en hun drummer en gitarist deden de eerste
optredens met mij. De drummer is nu in Italië of Nieuw-Zeeland,
ergens. Enfin, ik wist dat hij ging vertrekken maar het is een
vriend en het was goed om met hem samen te spelen.

enola: Nu heb je twee jongelui in de band
gehaald.

Alan: Ja de gitarist is mijn neefje van 21.

enola: Het blijft in de familie dan.
Alan: Ja, het was zelfs Nigel die voorstelde om Louis te vragen.
Hij vind het materiaal goed en is een goed muzikant. Het meisje,
Cat, is zelfs maar 18. Het is nogal ongewoon voor een stevige
rockband om een jonge meid op de drums te hebben maar ze is
geweldig. Voor beiden is het de eerste keer dat ze in een serieuze
band zitten Alles is nieuw maar onder mijn hoede leren ze de
kneepjes van het vak.

enola: Zou je een volgend album met hen willen
opnemen?

Alan: Zeker, en alles live in de studio. We hebben al elf nieuwe
nummers klaar.

enola: Dus dit jaar komt er misschien al een tweede album
aan?

Alan: Eerder volgend jaar. Dit jaar zouden we nog een live-album
doen. Ik vind dat belangrijk want op een live-album kan je veel
meer sfeer vatten dan in een studio. De nummers zullen trouwens
redelijk anders klinken met deze twee erbij.

enola: Ik vroeg me af of jullie live ook keyboards
gebruiken?

Alan: We hebben een minidisc met wat synth-effecten die meeloopt
bij een paar nummers. Het volgende album zal waarschijnlijk geen
keys hebben. Straight up rock & roll!

enola: De synths op ‘Earthquake…’ gebruikte je dus meer uit
gewoonte dan iets anders?

Alan: Tja, zo is het. Ik ben eraan gewend geraakt. Tijdens de
repetities probeerden we ook een keyboardspeler uit maar het werkte
gewoon niet. We hebben te veel power en de keys raken ofwel
verloren in de muur van geluid, ofwel leiden ze de aandacht af van
de gitaren. Ik heb dan maar beslist om verder te gaan als
trio.

enola: Maar tragere nummers als ‘Warhorse’ en ‘Cyanide’ ga je
toch wel blijven spelen?

Alan: Tuurlijk, het is tof om wat tragere, slepende songs te
spelen. Als je daarna een snelle speelt, klinkt die nog sneller.
Dynamiek is van groot belang. Het tempo moet wat stijgen en dalen
en dan past alles netjes bij elkaar.

enola: Maar zonder de synths ga je wel nog meer met Motörhead
vergeleken worden.

Alan: Tja, dat zullen we altijd hebben met de manier waarop ik de
basgitaar bespeel maar dat is oké. Ook voor Lemmy is het geen
probleem dat ik zo speel. Na een optreden van Motörhead kwamen
Lemmy en ik ooit een journalist van Kerrang tegen die aan het
interviewen was. Hij vroeg Lemmy wat die ervan vond dat ik zijn
basgitaarstijl imiteerde. Lemmy antwoorde die journalist dat ik
niks kopieer maar enkel beïnvloed word. Zo’n compliment is
mooi.

Hawkwind vs Hawklords

enola: Je wil nu echt heavier muziek gaan spelen dan wat je met
Hawkwind deed?

Alan: Zeker. Dit is meer mezelf. Hawkwind is een afgesloten
hoofdstuk voor mij.

enola: Jouw ontslag bij hen is niet zo vriendschappelijk
verlopen, heb ik begrepen…

Alan: Tja, er waren nogal wat meningsverschillen. Ik was niet meer
gelukkig met de manier waarop ze hun nummers speelden. Hawkwind
wordt verondersteld om een grote jamband te zijn maar er werd niet
meer gejamd. ‘t Was enkel nog van: start het nummer, eindig het
nummer, speel het volgende nummer. Zo werkt Hawkwind niet voor mij
dus ik wilde het ook niet meer doen.

enola: Vertel ons eens wat meer over de Hawklords dan? Dat is
toch een hoop ex-Hawkwind muzikanten die samen
optreden?

Alan: Yep en als wij ‘Orgone Accumulator’ live spelen, dan duurt
het 10 minuten zoals het hoort. Als Hawkwind dat liedje speelt, is
het over na vier of vijf minuten. Teleurstellend als je het mij
vraagt.

enola: Wat vindt Dave Brock ervan?
Alan: Hij heeft eigenlijk nog niets erover gezegd maar op de
Hawkwind-forums wordt veel over de Hawklords verwijderd. Hij speelt
een beetje big brother. Maar we doen dit niet om hem wat te jennen
of zo, gewoon omdat we dat graag doen.

enola: Het viel me op dat de Buzzville-release een andere hoes
heeft gekregen dan de eerste uitgave.

Alan: Dit artwork past beter bij de nummers want er zijn er nogal
wat die over oorlog gaan, ‘Shellshocked’ en ‘Cyanide’
bijvoorbeeld.

enola: Geef je die teksten ook een boodschap
mee?

Alan: Ja toch wel: ze zijn anti-oorlog en anti-politici. Als die
willen vechten, dat ze vechten maar dat ze geen soldaten en
onschuldigen meeslepen. Als je Saddam wilt bestrijden, ga dan met
hem in een boksring maar vermoordt geen duizenden mensen.

enola: Heeft de bandnaam eigenlijk een
betekenis?

Alan: Een gunslinger (revolverheld) is een snelle gitarist
of uiteraard een schutter die vlug zijn wapen kan trekken. Het is
gewoon een verwijzing naar de gezonde competitie die er altijd is
tussen gitaristen en bassisten onderling om wie er het snelst kan
spelen. Uiteindelijk is dat allemaal maar om te lachen.

enola: Er wordt wel eens gezegd dat de bassist feitelijk de
slechtste gitarist van de band is. Dat is misschien niet het geval
bij Gunslinger?

Alan: Nee, en ik ben ook niet echt een bassist. Ik speel eigenlijk
meer ritme- en zelfs leadgitaar op de bas. Voor mijn soloprojecten
speel ik ook altijd zelf gitaar. Het zijn maar twee snaren
verschil.

enola: Was het makkelijk om het album volledig zelf op te
nemen?

Alan: Ik neem alles rechtstreeks naar harddisk op, das veruit het
makkelijkste tegenwoordig. Vijf jaar geleden kende ik niets van
computers maar ik heb mijn tijd genomen om bij te leren en dat is
heel handig nu.

enola: Heb je nog andere projecten of samenwerkingen op het
moment of ben je volledig gefocust op Gunslinger?

Alan: In mei komt er een nieuw solo-album van me uit. Daarop werkte
ik voor een paar nummers samen met Simon House, die ook nog op
‘Warrior on the edge of time’ en ‘Hall of the mountain grill’ van
Hawkwind speelde. Hij heeft zelfs nog met David Bowie samen
gespeeld. Ik heb ook een nummer samen gemaakt met een jonge
Hongaarse zangeres Adrya. Ze heeft een fantastische stem. Louis
levert misschien nog wat leadgitaar voor het nieuwe
album.

enola: Werkt Nigel ook mee?
Alan: Misschien wel, misschien niet. Hij is niet altijd
geïnteresseerd om samen te werken. Hij is ook constant zelf aan
nummers aan het werken. Hij is een hele goede songschrijver die
soms met verrassende dingen komt.

enola: Vertel eens wat meer over de ‘4 Track Mind’-compilaties
die je uitbracht?

Alan: Lang geleden bracht ik een ep uit onder de naam ‘Elf’. Mensen
bleven echter maar vragen of ik nog van dergelijke muziek had. Ik
heb massa’s van dat materiaal en op een dag begon ik alle oude
tapes te digitaliseren en uiteindelijk kwam ik uit op vier volle
cd’s. Het zijn nog geen echte nummers, het zijn eerder ontwerpen of
kladversies maar er zijn blijkbaar nogal wat mensen die het toch de
moeite waard vinden. Als er muzikanten zijn die denken een bijdrage
te kunnen leveren, dan mogen ze me altijd contacteren. Wie weet wat
er uit kan groeien.

enola: Heb je er nooit over nagedacht om een volledig ambient
of trance-album op te nemen?

Alan: Momenteel ben ik samen met een de Duitse artiest Silva Nigra
met zoiets bezig. Tja, ik probeer alles. Er loopt zelfs nog een
project met een meisje dat wat nummers had geschreven en iemand
zocht voor een vunzig basgeluid en wat gelaagde synths. Die kwam
regelrecht naar mij.

enola: Wat vind je eigenlijk van Solenoid, de Belgische openingsband op deze
tournee?

Best oké.

enola: Hoor je wel eens recente rockbands die je de moeite
waard vindt?

Niet echt. Ik ben nogal kieskeurig als het op rockmuziek aankomt.
Ik hou eigenlijk niet van zo veel rockmuziek, weet je. Misschien
geloof je me niet maar ik luister thuis meer naar de bebop van
Charlie Parker of de hele rare muziek van Devo. Ik hou van dingen
die ongewoon en anders zijn.

Earthquake in E Minor‘ van Gunslinger is nu uit bij
Suburban.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

zeven − 6 =