BlØf :: 28 maart 2008, Koningin Elisabethzaal Antwerpen

Om de zoveel tijd brengt de grootste en beste Nederlandstalige band van dit decennium eens een bezoekje aan België om te zien in welke mate haar Belgische aanhang weer gegroeid is met de recentste plaat. En om te laten zien hoe ze na zestien jaar op haar creatieve piek lijkt aanbeland.

“We zijn zestien jaar geleden begonnen België te veroveren. Aan dit tempo scoren we over twintig jaar onze eerste hit en kunnen jullie allemaal zeggen: wij waren er als eersten bij” lacht zanger Paskal Jakobsen vroeg in de set. Maar inderdaad: per concert hier daalt het aantal Nederlanders ten voordele van het aantal Belgen. Belgen die geen nood hebben aan een idioot op een podium die zesenveertig keer aan hen vraagt “waar die handen zijn”, laat staan als een hond uit een kanon in het Sportpaleis door de eigen blinde muren van zijn “songs” vliegt. Nee, zij willen songs van vlees en bloed, een band die bezieling en creativiteit legt in een steeds onvoorspelbare setlist — met op deze tournee steeds onvoorspelbare uitvoeringen die bijwijlen imponeerden. 

BlØf is al enkele maanden op tour met het akoestische tweeluik Oktober (wat een prachtplaat dat is, las u vorig jaar al op goddeau) en April (dat volgende week verschijnt). Op drie weken tijd opgenomen in Ierland, brachten die sessies de groep back to basics na het grootschalige Umojaproject. Dat “Falling Slowly” van Glen Hansard mag aankondigen dat het concert gaat beginnen, is dan ook geen toeval: in diens Pickering House vonden de opnames plaats, in die sfeer baden Oktober en April, en heel deze avond. Ook ouder werk dat wel eens de stadionlichten durft aan te steken, wordt vanavond in een spaarzaam, intiem jasje gestoken.

Een best wel gewaagde set ook. BlØf is zo’n band die van elke setlist een tracklist van een greatest hits kan maken, en omgekeerd, maar weigert dat pertinent te doen. Na openingsnummer “Donker Hart” dat bij het binnenkomen zijn dikke jas van zwierige Russische strijkers heeft moeten uitdoen, duwen “Als Dit Alles Over Is” uit April, enkele herfstige songs uit Oktober en het donkere “Mooie Dag” dat nog uitgebeender klinkt dan anders het publiek met dwingende hand tegen de leuning van hun stoel. Het bloedmooie “Streep Mijn Naam Maar Weg” is een eerste hoogtepunt, waarbij de zoete strijkers die de bittere pil in de song doen slikken moeten wijken voor rauwere gitaren en een Jakobson die het naast zijn micro uitschreeuwt.

Ook treffend voor BlØf: klef wordt het nooit, door telkens die ene tekstlijn, die andere zanglijn of pianomelodie. Daardoor blijft meligheid als een ongenode gast aan de inkom van de zaal staan wanneer de band bij het tragische, pakkend mooie “Zo Mooi, Zo Mooi”, over een laattijdig misgelopen zwangerschap, twee kindervoetafdrukken projecteert op het scherm in een donkerrode gloed. En als de band toch z’n grootste hits speelt, klinken die vanavond op het onherkenbare af. “Dansen Aan Zee” (“moeten we al zo’n 1500 keer gespeeld hebben”) wordt opgeluisterd met banjo en orgel; “Omarm” deed de Elisabethzaal even in Montmartre liggen, en in “Aanzoek Zonder Ringen” slaagt drummer Norman Bonink er op z’n eentje in om de hele batterij Japanse Kododrummers van op het origineel te doen vergeten.

En zo bewijst BlØf jaar na jaar beter en beter dat “geolied” heus geen synoniem van “routineus” moet zijn. Inventief, dat wel: het instrumentenarsenaal van toetsenist Bas Kennis breidt per tournee uit, net als die van Bonink die tijdens “Een Manier Om Thuis Te Komen” percussie speelde op “lege flessen wijn en koffiemelk”. En er mag ook gelachen worden: tijdens “Zaterdag” wisselen de bandleden van instrument: bassist/tekstschrijver Peter Slager speelt banjo, Kennis bas, Bonink gitaar en Jakobsen drums. BlØf doet zo hard denken aan de humor en sfeer die Crowded House, vooral met bassist Nick Seymour, in hun concerten legt en oproept.

Aan de “nieuwe” songs te horen, zal April volgende week mogen bevestigen dat de sessies in Ierland het sterkste BlØf-materiaal in haar carrière hebben voortgebracht. De band kondigt hierna een pauze aan, om een rauwere rockplaat te maken. Ons is het goed: een BlØf op dit niveau zou de studio in mogen duiken om de back catalogue van 2 Unlimited of “I Wanna Be A Hippy” van Technohead te herwerken en nog met iets zinnigs naar buiten komen. Een BlØf op dit niveau is nodig, uniek en compleet nog niet uitverteld. En als België pas over twintig jaar definitief wilt plooien, zij het zo. Maar u, die dit leest, hoeft heus niet zo lang te wachten.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

vijf × vijf =