Wie voor zijn plaat een hoes uitkiest in vrolijke zuurstokkleuren, wil daar meestal iets mee zeggen. Zelfs met een — al dan niet overtuigende — stoere titel als Grrr… is de boodschap duidelijk: in dit doosje zit een onschuldige, vrolijke popplaat.
En daar is uiteraard niks mis mee: met voorgangers Charm School en The Broken String maakte Bishop Allen twee met hoogst charmante indie- en tweepop gevulde albums (de titel van het debuut was dus allesbehalve een toevallige keuze), die geregeld aan allerlei schoon volk als Belle & Sebastian, Camera Obscura en The Shins deden denken. Hoewel sommigen in Amerika reikhalzend uitkeken naar de volgende muzikale stap van de band, werden de platen schandelijk over het hoofd gezien in Europa — een lot dat veel Amerikaanse blogfavorieten beschoren is. Grrr… zal daar helaas geen verandering in brengen, en doet zijn albumcover zelfs enige oneer aan.
Vanaf opener "Dimmer" lijkt het immers alsof Bishop Allen veel van zijn luchtigheid en charme verloren is. "I would choose the darkest horse / that's the horse I'd ride," zingt Justin Rice, en zo klínkt het ook: waar de groep op de vorige albums door zonnige weiden galoppeerde op een witte schimmel, kiest Bishop Allen nu voor het zwartste paard uit een duistere stal. Toegegeven, het is een behoorlijk bij de haren gesleepte metafoor, maar er zit een grond van waarheid in. De groep sprankelt niet meer als voorheen, en waar Rice en zijn kompaan Christian Rudder de meeslepende melodieën en refreinen vroeger met het grootste gemak uit de mouw leken te schudden, gaat dit op Grrr… een stuk moeizamer. Zozeer zelfs dat nummers als "Dirt On Your New Shoes" en "The Ancient Commonsense Of Things" eindeloos lijken te duren, terwijl in werkelijkheid zelden de drieminutengrens wordt overschreden.
Toch is het de moeite waard om vol te houden. Halverwege Grrr… breekt immers toch nog de zon door, en dat is voor een groot deel te danken aan zangeres Darbie Nowatka, die niet alleen voor het suikerzoete artwork zorgde, maar ook voor aan Jenny Lewis verwante vocalen in het huppelende "True Or False", dat met zijn dialoogvorm en teksten als "But I won't let you go in the rain and the snow / you object / it's a show / 'cause you know I'm right" doet denken aan de standard "Baby It's Cold Outside", maar dan met zomerse brassbandblazers.
Op zulke momenten — ook "Rooftop Brawl" met zijn tromgeroffel, de strijkers van "Tiger, Tiger" en het erg aan The Shins verwante "Cue The Elephants" zijn lichtpuntjes — overstijgt Bishop Allen de middelmatigheid die de rest van de plaat kenmerkt. Dat is echter al ruimschoots te laat om van Grrr… alsnog de doorbraakplaat van Bishop Allen te maken, maar het zorgt wel voor enige nieuwsgierigheid naar wat de band, mits het nodige schrapwerk, nog meer in zijn mars heeft.
Wie Bishop Allen gratis en voor niks aan het werk wil zien, kan op 16 april terecht in het Vooruitcafé in Gent.
