Het vier jaar geleden uitgebrachte Hobo Sunrise zou The Hunches’ laatste plaat worden, maar uiteindelijk draaide het net een beetje anders uit: het minder evidente vervolg van het eenvoudige Yes. No. Shut It. werd alom verkeerd begrepen en dus wou de groep nog één keer revanche. Het resultaat daarvan is het toepasselijk getitelde Exit Dreams.
Wie The Hunches van het debuut Yes. No. Shut It. uit 2002 kent, herinnert zich de groep vooral als een heel lawaaierig rock-‘n-rollcombo, maar desalniettemin een met een redelijk klassiek geluid. Hoewel het viertal zijn gitaren liet piepen als stervende ratten, herkende de garageliefhebber er immers een haast even klassiek geluid in als dat van The White Stripes of Billy Childish. Daar kwam in 2004 echter verandering in met Hobo Sunrise, een plaat waarop de groep elitairder te werk ging. Het klassieke geluid maakte plaats voor meer acid rock; bijgevolg kon The Hunches ineens op een veel kleiner publiek rekenen om Hobo Sunrise echt van begin tot einde te beluisteren. Het viel eveneens te betwijfelen of het publiek de evolutie van de groep als een grote stap vooruit beschouwde dan wel als een brug te ver, want Hobo Sunrise viel uiteindelijk net zo goed als een te lawaaierige versie van Yes. No. Shut It te interpreteren.
Dat is wellicht de reden waarom The Hunches met Exit Dreams rustiger te werk gaat: het combo klinkt weer net iets klassieker en iets minder lawaaierig, hoewel de groep zeker niet helemaal terugkeert naar het tijdperk van Yes. No. Shut It.. Om u hiervan te vergewissen moet u echter wel een beetje geduld hebben en de cd-speler niet meteen uit het venster kieperen bij het ontoegankelijke openingsnummer “Actors”: het is namelijk een typisch staaltje acid rock en wel het soort waarmee The Hunches Hobo Sunrise tot de nok vulde. Het is beter om even te wachten op “Ate My Teeth”, een nummer waarin The Hunches het elitaire karakter van Hobo Sunrise perfect met de meer beluisterbare rock-‘n-roll van Yes. No. Shut It. combineert.
Om de echte meerwaarde van Exit Dreams te leren kennen, is nog net iets meer geduld nodig: met “Not Invited” ruilt The Hunches het klassieke garagegeluid namelijk in voor minder voor de hand liggende songstructuren in de richting van indiegroepen als Modest Mouse en Pavement, en dat zonder het typische geluid te verliezen. Het maakt duidelijk dat de band met Exit Dreams omzichtiger te werk gaat en zijn boodschap daardoor net beter kan uitdragen: The Hunches is méér dan een typische rock-‘n-rollgroep.
Dat is echter nog klein bier in vergelijking met “Deaf Ambitions”, een nummer waarin The Hunches het indiekarakter van “Not Invited” mengt met pure noise à la Electric Eels, om even later een trage indierocker als “From This Window” toch weer een stuk properder aan te pakken. Een reden tot paniek? Helemaal niet, want de anticipatie is enorm wanneer The Hunches in nummers als “Your Sick Blooms” en “Pinwheel Spins” zijn gitaren weer even hard laat piepen als vanouds. Het maakt van Exit Dreams ongetwijfeld The Hunches’ boeiendste plaat.
Dat Exit Dreams The Hunches’ laatste plaat is, is bijgevolg zowel een vloek als een zegen: enerzijds smaakt het album uiteraard naar meer, maar anderzijds is het heel moeilijk om je in te beelden hoe de groep ooit een dergelijk spannende plaat zou kunnen evenaren. Dat is nu geen zorg meer, maar enkel een reden te meer om The Hunches’ mooie afscheid eeuwig te koesteren.
