Swelter is een band die her en der wordt binnengehaald als de nieuwe indietrots van Nederland. Op basis van hun debuutplaat lijkt dat wat te veel eer. Songs Of Distance klinkt weliswaar niet slecht, maar mankeert de kracht om boven de middenmoot uit te stijgen.
“Met persoonlijke teksten en tijdloze melodieën richt Swelter zich tot de serieuze popliefhebber”. Geen idee wie voorgaande zin geschreven heeft, maar hij is terug te vinden op de website van het Nederlandse vijftal, dat met Songs Of Distance zijn eerste langspeler klaar heeft. Wie of wat de ‘serieuze popliefhebber’ is, verduidelijkt Swelter, of de anonieme tekstschrijver op hun website, evenmin. Maar de zin zet wel tot nadenken. Want als we heel eerlijk zijn komen we tot de conclusie dat we Songs Of Distance een tikje te braaf vinden. Wat zegt dat, in het licht van de doelgroep waar Swelter zich tot richt, over ons?
We hebben het nochtans geprobeerd, hoor. Maar na enkele weken luisteren vinden we het hoesje mooier en sfeervoller dan de plaat die erin verstopt zit. Ondanks de heerlijk golvende melodieën blijft de muziek van Swelter niet hangen. Slechts een handvol nummers blijken van die aard te zijn dat je het volume hoger draait en er even voor gaat zitten. “We Both Know” is er zo eentje. Hoewel dit nummer met een tenenkrullend en huizenhoog cliché begint – – ‘you and me against the world, babe’- – is dit een parel van een popsong die doet vermoeden dat Swelter goed naar Girls In Hawaii heeft geluisterd, en eventjes alle lof voor de band lijkt te rechtvaardigen.
Ook “Wait & See”, het miniatuurtje dat fungeert als intro, getuigt van een sterk ontwikkeld gevoel voor sfeerschepping. Alleen jammer dat deze klasse niet door de rest van het album wordt getrokken. Zo is “Refugee” ronduit saai en roept “Something Worth Repeating” beelden op van het muzikaal vertier zoals dat op de Evangelische Omroep te aanschouwen valt. Dergelijk vertier speelt zich doorgaans af in voetbalstadia, met een publiek dat door de muziek in dergelijke extase raakt dat het zeer twijfelachtig lijkt of de term ‘serieuze popliefhebber’ hier wel van toepassing is.
Met “Love Is Not For Hypocrites” gaat de band uit Zwolle enigszins meer up-tempo en vallen een aardig orgel en dito backing vocals te horen. Alleen jammer van de ronduit kige titel die, uiteraard, zijn weerslag op het refrein heeft. Van andere orde is het afsluitende “Let Me Sleep”, dat zich aandient als een droeve afscheidswals en voor een somber maar mooi einde zorgt op een wisselvallige plaat. Song Of Distance toont bij momenten het potentieel dat in Swelter huist, maar maakt zijn eigen belofte niet waar. Jammer.
