Headless Heroes :: The Silence Of Love

Er zijn genoeg groepen en popsterren te bedenken die hun succes in belangrijke mate te danken hebben aan een team van songschrijvers of producers. Wat zou de levende antidrugs- en alcoholcampagne Amy Winehouse zijn zonder Mark Ronson, of Duffy zonder Bernard Butler? De dames worden terecht geroemd om hun stem, maar het zijn de namen op de achtergrond die hen het nodige materiaal verschaften.

Die achtergrond heeft echter altijd al evenzeer in de spotlichten gestaan, tenslotte kent iedereen George Martin en was Phil Spector jarenlang niet louter (alleen) gekend als de wapengek met het excentrieke afrokapsel. Hun naam is net zo bekend of zelfs bekender dan de bands die ze mee hielpen groot maken. Dat niet elke producer even succesvol is, bewees Soulsavers vorig jaar nog met het matige It’s Not How You Fall, It’s How You Land, dat ondanks grafdelver Mark Lanegan nooit echt wist te boeien.

Het zou niet correct zijn om te beweren dat The Silence Of Love in eenzelfde bedje ziek is, verre van zelfs, maar evenmin kan ontkend worden dat het album ondanks zijn adelbrieven niet weet waar te maken wat het belooft. De groep is het geesteskind van Eddie Bezalel (geaffilieerd met Mark Ronson) en Hugo Nicolson (Radiohead, Julian Cope, Björk) die het plan opgevat hebben elk jaar een coveralbum uit te brengen en daarbij niet alleen een schare rasmuzikanten rond zich verzamelen, maar ook een zanger(es) die de nummers naar hogere regionen kan brengen.

Voor hun debuut viel de keuze van beide heren op niemand minder dan Alela Diane. Het is een gedurfde zet, evenals de selectie songs van niet voor de hand liggende artiesten als Nick Cave (“Nobody’s Baby Now”), Daniel Johnson (“True Love Will Find You In The End”), Linda Perhacs (“Hey, Who Really Cares?”) en The Jesus And Mary Chain (“Just Like Honey”). De grote verdienste van de plaat is dat ze laat horen dat Alela Diane meer dan zomaar een folkzangeres is en dat haar bijwijlen nasale stem net zo goed binnen een poparrangement tot haar recht komt.

Popmuziek is immers de beste omschrijving die aan deze plaat gegeven kan worden. Weliswaar valt er in verschillende nummers een licht psychedelische inslag te horen (onder andere “Just Like Honey”) maar tezelfdertijd mag gerust van een suikerspinnen geluid en arrangement gesproken worden dat doorheen een hele plaat consequent wordt toegepast. Het is een beetje jammer dat op die manier de angel uit een aantal songs gehaald wordt en de plaat in zijn geheel als een lange track klinkt.

Een meer verscheiden geluid was dan ook welkom geweest, vooral omdat de plaat alles bij elkaar nauwelijks een half uur duurt, te kort om een aha-erlebnis te rechtvaardigen. Toch hoeft het niet allemaal zo negatief ingevuld te worden, want de tracks op zich verdienen wel degelijk meerdere luisterbeurten. Zo is Juicy Lucy’s “Just One Time” begiftigd met een knappe broeierige ondertoon en krijgt “Blues Run The Game” (Jackson C. Frank) een spaarzame akoestische invulling die nergens klinkt als Alela Dianes solowerk.

Ook over “Here Before” (Vashti Bunyan), “To You” (I Am Kloot) en “The North Wind Blew South” (Philamore Lincoln) valt weinig negatiefs op te merken. Daar staat echter tegenover dat onder meer Caves “Nobody’s Baby Now” te galmend klinkt om het origineel te evenaren terwijl “See My Love” (The Gentle Soul) in zijn eigen overproductie dreigt te verzuipen. En het zijn net die paar mindere songs op een plaat die sowieso al niet uitblinkt, die het album ten langen leste nekken.

Normaliter behoort een plaat afgerekend te worden op de songs, hoe ze gebracht worden en waar de muzikanten en zanger(es) voor staan. Op The Silence Of Love vervallen deze criteria en worden het geluid en de arrangementen doorslaggevend. En daar valt vanuit een technisch oogpunt bitter weinig op aan te merken. Alles is knap georchestreerd en loepzuiver gebracht, alleen mist het de eigenheid die de originele songs de moeite van het beluisteren waard maakte. Headless Heroes heeft potentieel, maar alleen als het meer diversiteit in zijn albums durft te brengen. Prachtig geproducet bandwerk blijft tenslotte nog steeds bandwerk.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

twintig + zeven =