Hoewel Weezer een band is die zijn sterke en zwakke momenten heeft, valt er weinig af te dingen op het songschrijverstalent van frontman Rivers Cuomo. Al voor de tweede keer op een jaar tijd komt de man met een plaat met restmateriaal aanzetten en opnieuw is het raak: deze songs verdienden het absoluut om uitgebracht te worden.
Dat Alone II zo goed bekomt, is om meerdere redenen tamelijk bizar. Platen met afleggers die weten te boeien, zijn immers sowieso vrij zeldzaam, om maar te zwijgen over sequels van dergelijke platen — zeker wanneer de laatste reguliere albums al eens een steek lieten vallen. Maar kijk! Alone II is best een fraai werkstuk geworden dat bulkt van de geheel en half afgewerkte parels die nagenoeg allemaal over voldoende capaciteiten beschikken om aan de wereld geopenbaard te worden.
Natuurlijk zijn er ook nummers die in enigszins als miskleun beschouwd kunnen worden, maar deze zijn sterk in de minderheid. "I Was Scared" is zo’n song die het niet helemaal heeft. De refreinen zijn typische Weezer op z’n best, maar wat daartussen te horen valt, is van dermate rommelige kwaliteit dat "I Was Scared" verre van als klaar voor release beschouwd kan worden. Maar songs die zo’n indruk nalaten zijn, in tegenstelling tot wat je zou verwachten, uitzonderlijk op Alone II.
Het algemene niveau van de nummers op deze plaat ligt bovendien zelfs nog iets hoger dan op Alone I. Reden daarvoor is dat de songs op II meer ontwikkeld zijn: de akoestische huiskamervlijt is tot een minimum beperkt gebleven ten voordele van meer afgewerkte songs die Cuomo ook ditmaal voorzien heeft van uitvoerige commentaren in het bijhorende booklet.
Met een uitermate fraaie cover van The Beach Boys’s "Don’t Worry Baby" laat Cuomo horen dat hij, na "The Weight" van The Band op de laatste Weezerplaat, weet hoe de erfenis van de jaren zestig vol bezieling nieuw leven in te blazen. Een ander prijsbeest is het onverwoestbaar klinkende "I Want To Take You Home Tonight", dat kan bogen op de juiste — niet weinig, maar ook zeker niet te veel — dosis teenage angst in de vorm van een nutteloze opstoot van verliefdheid in de donkere eindejaarsdagen.
Voor een aantal fans zal de belangrijkste reden om deze plaat in huis te halen de aanwezigheid van enkele nummers uit Songs From The Black Hole zijn. "Oh Jonas", "Please Remember" en "Come To My Pod" zijn nu niet meteen de meest wereldschokkende nummers, maar ze maken het beeld van die mysterieuze plaat weer net iets completer.
Verder moet II het vooral hebben van rudimentaire ("I Don’t Want To Let You Go") of soms zelfs kige ("My Day Is Coming") songs die in hun onafgewerktheid heel speels (zie in dat verband zeker afsluiter "I’ll Think About You") en fris klinken. Uiteraard is dit alles voornamelijk voer voor de fans, maar de kans dat die Alone II niet aan de borst gaan drukken, is zéér klein.
