Martha Wainwright :: 17 oktober 2008, Het Depot

Het stond al eerder in deze kolommen: de tweede en nieuwste plaat van Martha Wainwright stelt teleur. Toch kon ze dat euvel een half jaar geleden live nog naar de vergetelheid spelen. Iets waarvoor ze op het podium van Het Depot niet meer de moeite neemt.

Neen, dan liever voorprogramma Angus & Julia Stone, broer en zus uit Australië die met hun ouderwetse kleren en maximale haargroei uit een wooncaravanpark in Californië lijken te komen. Met A Book Like This hebben ze een mooi maar braaf debuut uit. Op het podium voegen ze daar ook "eerlijk" en "hartveroverend" aan toe. "Is there a remedy for waiting / For love’s victorious return," vraagt Julia zich al meteen met haar Joanna Newsom-stemmetje af op een eenvoudige akoestische gitaar. In zeven liedjes tijd winnen broer en zus Stone de meest romantische zieltjes voor zich. "Hollywood" en "Wasted", de beste nummers uit hun debuut, lijken ook hun effect te hebben in een minimale bezetting. Nog steeds braaf, maar we voelen tenminste iets.

Iets wat we nauwelijks kunnen beweren bij Martha Wainwright. Wainwright is niet echt een toonbeeld van elegantie. Noch haar teksten, noch haar podiumprésence getuigen van vrouwelijke gratie. Dat ze een scheldpartij aan het adres van haar vader, getiteld "Bloody Motherfucking Asshole", bewaart als toegeving omdat het haar grootste hit is, is alleszeggend. We hebben haar meer dan eens haar pumps in het podium zien hakken van colère. Een beweging die ze zo vaak gebruikt dat het meer een tic dan oprechte woede lijkt. De middelmatige nummers van haar laatste plaat — die ze op een paar nummers na integraal speelt — worden mogelijk op een nog meer erbarmelijke manier aan de man gebracht. Niet zelden zingt Wainwright naast de ritmesectie of mist de gitarist een akkoord. Slordigheden die lang niet meer aan de orde mogen zijn in een band die — in quasi dezelfde bezetting — een jaar lang aan het touren is. Zelfs tijdens een kort solomoment slaagt Wainwright erin een prachtig nummer als "This Life" naar de verdoemenis te spelen omdat stem en gitaar elkaar maar niet lijken te vinden.

Sinds korte tijd maken ook Wainwrights nicht en neef deel uit van de tourkaravaan. Nicht Lily Lanken — dochter van Anna McGarrigle — neemt de totaal overbodige rol van achtergrondzangeres voor zich en mag midden in de set samen met haar broer een eigen (saai) liedje zingen. En wanneer maakt iemand Wainwright eens wijs dat die irritante synthesizers werkelijk geen toegevoegde waarde in zich dragen?

Zelfs "Ball & Chain", meestal het gebalde hoogtepunt van de set, zakt in elkaar door pathetisch geschreeuw en een slordige band. Pas bij "The George Song" en single "You Cheated Me" vinden we een sprankel terug van de Martha Wainwright waar we zo van houden. Om zichzelf opnieuw te verliezen in een luchtje van een nummer "New York, New York, New York" uit de e.p. Factory.

Lag het misschien aan ruzie met haar bassist annex echtgenoot? De communicatie tussen hen was opvallend onbestaande. Wanneer ze tijdens een flauw grapje van haar drummer vraagt: "Are we done?", antwoordt haar echtgenoot cynisch: "I don’t know, are we?". Speculaties die hier eigenlijk niet aan de orde zijn, ware het niet dat Wainwright vanavond echt op reservebatterijen speelde. Want die gematigde aanpak strookt in het ergste geval met haar laatste plaat, maar allerminst met haar muziek in het algemeen. Martha Wainwright blijft nog steeds ons favoriete lid uit de Wainwright-stamboom. Een goed derde album en alles is weer vergeten, Martha!

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

5 × 3 =