Merz :: ”Echt optimisme kennen wij hier niet”

Conrad Lambert aka Merz is een reiziger, een doler bijna. Als wij hem treffen, komt hij net van Parijs en is hij doodop, want hij heeft afgelopen nacht geen oog dichtgedaan. Maar het deert hem niet, hij geniet daarvan. Ook zijn bloedmooie platen ademen dat eeuwige zwerven uit. Vooral het eerder dit jaar verschenen, zeer sterk aan te raden Moi Et Mon Camion is een plaat waarvoor de autoradio speciaal lijkt uitgevonden te zijn.

enola: De plaat klinkt eens te meer heel melancholisch, maar is in tegenstelling tot zoveel andere soortgelijke platen niet deprimerend. Ben je eigenlijk echt zo’n melancholicus zoals je platen uitstralen?
Lambert: Goh … ik weet niet wat of hoe ik zelf ben eigenlijk. Echt melancholisch durf ik mezelf niet te noemen. Ik ben opgegroeid in kleine dorpjes in Engeland, en misschien heeft dat iets met de aard van mijn muziek te maken. Het is zeker geen stedelijke, laat staan suburban muziek. En zo zijn er dozijnen redenen die ik kan geven voor de sfeer die deze plaat uitstraalt.

enola: Loveheart was een heel rusteloze, donkere plaat. Moi Et Mon Camion klinkt dan toch al positiever.
Lambert: De bedoeling was inderdaad wel om de mood die over Loveheart hangt echt op die manier te vatten. Ik heb er aardig wat jaren over gedaan om te weten te komen wat voor een plaat ik wou maken. En tijdens het schrijven van de songs, bleef die mood overheersen. En die blijft ook behouden, of je Loveheart nu ’s avonds laat speelt onderweg, of vlak voor je gaat slapen thuis. Maar Moi Et Mon Camion is meer een echte mix van menselijke gevoelens, emoties en ervaringen. Ze heeft meer met fantasie en de positieve aspecten van het leven te maken.

enola: Ja, ze klinkt relaxter en menselijker en nodigt eigenlijk meer uit om ze nog eens op te zetten. Loveheart lijkt confronterender, persoonlijker te zijn.
Lambert: Ik denk van niet, maar ze klinkt inderdaad zo wel hoor. Op de manier zoals ik schrijf, sluipen er eigenlijk bitter weinig persoonlijke elementen in m’n muziek. De rest is hopelijk vakmanschap, ik blijf aan m’n songs schaven tot het echt uitmondt in wat ik er aanvankelijk van wou maken. Door die donkere mood en het feit dat ik haast uitsluitend in de ’ik-persoon’ zing, denken velen inderdaad dat het autobiografisch is — zoals dat bij vele platen het geval is. De teksten van Moi Et Mon Camion handelen over meerdere personen, het zijn meer kleine verhaaltjes, dat schept sowieso een afstand.

enola: Jij bent een observeerder, niet?
Lambert: (lacht) Je hebt me door. O ja, ik besteed heel veel tijd aan gewoon niksen. Hoewel dat niksen bij mij altijd synoniem is voor observeren. Ik zuig alles op als een spons, en hoe meer je je verveelt, des te creatiever je wordt. Als je je écht verveelt, word je creatief wakker.

enola: Je bent, zoals je zelf al aanhaalde, zes jaar als het ware van de aardbodem verdwenen voor je Loveheart uitbracht en een echte reden daarvoor heb je eigenlijk nooit gegeven.
Lambert: (denkt lang na en lacht dan) Er was niet bepaald één reden. (denkt nog eens na) Het waren verschillende redenen bij mekaar. Wat je in je eigen leven doet, is anders dan wat je publiek denkt dat je doet. Alles wat ze weten en kennen, is het album van je dat verschijnt. Maar ze weten hoe dat album er gekomen is, ze weten hoe en waarom het geschreven is. Die zes jaar heb ik elke dag echt wel gewerkt aan muziek. Ik kan het aantal studio’s waarin ik al die tijd heb gezeten bijlange niet meer tellen. Ik ben immers ook vele keren verhuisd, of moeten verhuizen. Alleen daardoor al duurde het allemaal wat langer. Ik heb dus vele songs geschreven, van een writer’s block of zo had ik absoluut geen last, maar ze werden niet wat ik wou, ze kwamen niet overeen met de klank die ik Loveheart wou meegeven.

enola: Een hardnekkig gerucht is dat je de muziekindustrie al spuugzat was omdat ze je in een bepaalde richting wilde duwen waar jij je totaal niet in kon vinden.
Lambert: Schrijf maar op: geen commentaar. (lacht luid)

enola: Je begon er daarnet al over: je staat bekend als iemand die constant verhuist. Het is het thema dat ook nu weer als een rode draad door je platen loopt. De plaat is vernoemd naar de verhuisfirma waar je bij je laatste verhuis een beroep op deed. Is dat dwang of drang?
Lambert: Dat zou ik mezelf beter ook eens vragen (lacht). Bij mij is dat zoals de vraag over de kip en het ei: verhuis ik omdat de omstandigheden me daartoe dwingen. De laatste keer dat ik verhuisde bijvoorbeeld, ben ik met mijn vrouw het huis uit moeten vluchten omdat er een paar honderd vleermuizen op zolder het wonen daar onmogelijk maakten. Of doe ik het gewoon graag, en zie ik in alles een aanleiding om te verhuizen? Zit dat in mijn natuur? Ik kan me er gemakkelijk van af maken en zeggen dat het lot me in welbepaalde richtingen duwt. Maar het zit zeker ook in mijn natuur. Ik wil allesbehalve een normaal, regelmatig leven. En mijn vrouw ook, dus dat komt al goed uit — als zij al niet rustelozer dan mezelf is, kun je nagaan (lacht).

enola: Dan moet touren voor jou de hemel zijn.
Lambert: (lacht) Ik weet zelf nog niet of ik me ooit ergens definitief gelukkig zou kunnen settelen, of dat ik altijd zal willen leven zoals nu. Dit zijn sociaal, politiek en economisch barre tijden. Daardoor slaan vele mensen definitief hun anker uit als een schip dat ergens definitief aanmeert. Dat kan heel stresserend zijn, vooral als er een storm in hun leven komt die heel hun leven overhoop kan gooien terwijl ze er alles aan doen om zich vast te klampen aan wat ze hebben. Soms is het volgens mij veel beter je anker nergens uit te slaan, en als het wat harder begint te waaien, laat je je maar ergens anders heen blazen. Als het lot je ergens naartoe wil brengen, laat het dan maar doen. Maar kom: het voelt goed, zoals ik nu leef.

enola: Het lijkt dan ook absoluut geen toeval dat ook deze Moi Et Mon Camion weer dé perfecte plaat is om in je auto te spelen als je ergens onderweg bent.
Lambert: Absoluut! Dat doe ik zelf ook altijd. Vandaar ook dat de plaat begint met het starten van een auto. Voor mij is de auto ook sowieso de beste plaats om naar muziek te luisteren. Daar heb ik ook de beste ideeën opgedaan voor deze plaat. Ik stak een cd of mp3-speler met m’n demo’s en ruwe schetsen in, startte de motor en vertrok. Dat gevoel klopte, en dat wilde ik de luisteraar ook doen krijgen. Dat begin is dan ook een uitnodiging voor de mensen om de duur van de plaat, zo’n drie kwartier, ergens naartoe te rijden, naar de plaat te luisteren en voor de rest niks te doen. Spijts de zorg om het milieu, maar ik kan er echt niks aan doen: ik rijd graag met de auto. Dat kan zo bevrijdend zijn. Ik ben zo geen groene jongen die zijn auto zou verkopen voor een fiets of een treinabonnement. Naar muziek luisteren op je fiets is trouwens nog gevaarlijk ook (lacht).

enola: Deze plaat klinkt in mijn oren als de meest complete die je tot dusver hebt gemaakt, alsof allerlei puzzelstukjes allemaal op de juiste plaats vallen. Ervaar jij dit ook als zo’n plaat die je altijd hebt willen maken, maar er nu pas toe bent gekomen?
Lambert: Ja en nee. Ik zie elke plaat als een leerproces, om mezelf nog beter te maken, de mogelijkheden die ik heb om te zingen of instrumenten te bespelen nog te verbreden. Ik heb voor deze plaat bovendien gewerkt met enkele fantastische muzikanten die zoveel beter zijn dan ikzelf. En die opportuniteit wilde ik gebruiken om zelf beter te worden. Ik zie dit niet als iets waar ik al die afgelopen jaren naartoe heb gewerkt.

enola: Zie je jezelf ooit een echt optimistisch nummer schrijven? Een soort eigen "Beautiful Day"?
Lambert: (lacht) Wel, ik had dat nummer gerust willen schrijven, behalve dan die brug. Man, die is afschuwelijk. That’s got to be like … the worst bridge ever! Maar bon, het is moeilijk om optimisme te vatten … Je vindt zo moeilijk echt optimisme in de Europese, of westerse maatschappij tout court. Ik heb veel gereisd, ik ben in zowat veertien Afrikaanse landen geweest, Mongolië … Ik wou daar ook de voormalige Sovjet-Unie zeggen, maar zo optimistisch was het daar niet bepaald (lacht). In Afrika daarentegen wel. In Zimbabwe bijvoorbeeld, ondanks alle miserie die Mugabe daar aanricht. Echt bewonderenswaardig, terwijl je eigen maatschappij dat niet echt kent op die manier. En we realiseren ons niet dat we dat niet hebben, we zijn gewoon zoals we zijn. Dat optimisme daar is zo heerlijk om op te snuiven, en ik zou dat in muziek willen gieten. Het zit daar in de mensen hun ziel. Maar als ik hier drie dagen rondloop, ben ik alweer vergeten hoe dat echt is. Dat moet je daar zelf voelen. Ik zal er terug naartoe moeten gaan, denk ik. Hopelijk naar Zimbabwe, als Mugabe daar definitief verdreven is. D´t zou pas optimisme zijn.

Merz speelt op 6 oktober in de Botanique.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

3 × vier =