Le Gout des Autres




Regie Agnès Jaoui
Scenario : Jean-Pierre Bacri en Agnès Jaoui
Met : Anne Alvaro, Jean-Pierre Bacri, Alain Chabat, Agnès
Jaoui, Christiane Millet, Gérard Lanvin, e.a.

Een oordeel is snel geveld. Vaak wordt bij een eerste indruk
onze mening in een grote ijsblok bevroren om nooit meer bij te
stellen: iemand heeft voor altijd afgedaan of krijgt net voor
eeuwig het voordeel van de twijfel. Ik pleit zelf ook schuldig aan
deze kortzichtige afwijking. Rond mannen met een flinke borstelsnor
en open sandalen loop ik in een grote boog heen. Iemand met een
keffer in Burberry-jasje onder haar oksel zou nooit een
hartsvriendin kunnen worden, hoe groot haar dvd-kast ook is. Kerels
die goed kunnen dansen hebben áltijd een streepje voor, maar met
fans van Sarah Bettens zal ik dan weer nooit een openhartig gesprek
kunnen voeren. Stereotiepen en vooroordelen zitten bij ons
ingebakken, ze zijn moeilijk los te weken. Regisseuse en actrice
Agnès Jauoi speelt in haar filmdebuut ‘Le goût des autres’ met deze
vooroordelen en houdt ons op subtiele, genuanceerde wijze een
spiegel voor. Wat is goede smaak? Wie heeft de ultieme waarheid
hierover in pacht? Ik durf het bijna niet meer te stellen, maar
deze Franse acteursfilm was naar onze bescheiden mening best te
pruimen…

Jean-Jacques Castella (Jean-Pierre Bacri), een
fabrieksdirecteur, is het allemaal een beetje moe. Zijn vrouw
Angelique schenkt meer liefde aan haar hond Fluckie en haar
bloemetjesinterieur dan aan hem en zijn werk als bedrijfsleider
verschaft hem weinig voldoening. Wanneer hij dan toch een
inspanning levert en Engelse les gaat volgen om een grote deal
binnen te rijven, gaat er een nieuwe wereld voor hem open. Hij
pinkt voor het eerst sinds lang een traan weg wanneer hij zijn
lerares Engels Clara (Anne Alvaro) het beste van zichzelf ziet
geven tijdens een toneeloptreden en wordt smoorverliefd op haar. Op
alle mogelijke manieren zoekt hij toenadering tot Clara. Door
bijvoorbeeld om te gaan met haar snobistische kunstzinnige
vrienden, die zich kostelijk amuseren met zijn enthousiaste
naïviteit en zero kennis van en feeling met kunst. Clara zelf heeft
medelijden met hem, maar is ook een beetje gedegouteerd door hem,
nee, ‘iemand die er niets van kent’ maakt geen schijn van kans bij
haar. Met lede ogen moet ze aanzien hoe hij zich belachelijk maakt
en genadeloos blootgeeft aan haar.

Naast de twee werelden en die elkaar ontmoeten in Castella
(commercie) en Clara (kunst), krijgen we ook het verhaal van de
bodyguard van Castella, Frank (Gerard Lanvin) die in het verleden
gekwetst is en zich niet meer wil hechten aan iemand. Zijn
overtuiging wordt op de proef gesteld wanneer hij iets krijgt met
de drugsdealende opdienster Manie (regisseuse Agnes Jauoi) die erg
gesteld is op haar vrijheid. Bruno (Alain Chabat), Castella’s
chauffeur probeert dan weer zijn liefje in Amerika te vergeten door
fluit te spelen en probeert cool te blijven onder de jammerlijke
uitspattingen van mevrouw Castella, binnenhuisarchitecte met een
zwak voor hulpeloze dieren.

Met ‘Le goût des autres’ lokt Jaoui ons een klein universum
binnen van slechts een zestal mensen die allemaal de hoop op een
passievol, gelukkig leven hebben opgegeven. Ze zijn teleurgesteld
in de liefde of vinden de ware maar niet. Zeker de leefwereld van
Castella en Clara is klein geworden. Verder dan hun neus lang is
kijken ze niet, verder dan de oppervlakkige social talk en
verplichtingen voor hun werk komen ze niet. Tot hun pad kruist,
twee mensen uit twee verschillende werelden. Zij is het toonbeeld
van goede smaak, ze is beleerd. ‘Ik val niet op snorren’. Hij is
degene die zijn snor afscheert, alleen maar omdat hij haar dat
heeft horen zeggen. Niemand die het verschil merkt trouwens. Hij
had een hekel aan toneel, maar door Clara begint hij zijn eigen
smaak te vormen, durft hij zelfs een donker abstrack kunstwerk
tussen zijn vrouws bloemenmotief te hangen (wat tot grappige
momenten leidt). De twee maken een verandering in perceptie door,
gaan de zaken van een andere kant bekijken, iets dat het
scenarioduo ook bij de kijker weet te bereiken. Bijna ongemerkt
trappen we in dezelfde vallen die Jaoui voor ons uitzet en moeten
we onze te snel getrokken conclusies bijstellen.

Agnes Jaoui, die zelf de rol van Manie speelt, schreef het
scenario samen met haar man Jean-Pierre Bacri, die de heerlijke rol
van Castella vertolkt. Ze hebben hierbij duidelijk de voorkeur
gegeven aan karakterontwikkeling en het schrijven van zo natuurlijk
mogelijk klinkende dialogen. Het contrast met de rijmende,
onnatuurlijke taal van de scènes uit de toneelopvoeringen kon niet
groter zijn. ‘Le goût des autres’ is een netwerk van uit het leven
gegrepen gesprekken dat wordt gesmeed rond een zestal personages
die met elkaar in interactie gaan. Een film die niet zozeer visueel
iets laat zien, maar de kracht van binnenuit laat komen: de focus
ligt op de personages en de geestige, soms pijnlijke gesprekken die
ze voeren. Voor zoiets heb je sterke acteurs nodig die het verhaal
diepgang kunnen geven en die zijn er genoeg. Zeker Bacri als
Castella weet perfect een komische, naar melancholie ruikende noot
te geven aan de pijnlijke situaties waarin hij zichzelf verwikkelt,
het gedichtje over de ‘sunshine in his life’ op kop. Dingen die we
uiteindelijk allemaal al eens gedaan hebben in de naam van de
liefde, maar nooit zo pijnlijk in beeld werden gebracht.

Hoewel het hoofdverhaal Castella-Clara het interessants is en de
driehoek Frank-Manie-Bruno er inhoudelijk bij vlagen maar wat rond
lijkt te hangen, komt ‘Le goût des autres’ toch gemakkelijk weg met
zijn geloofwaardige scenario, fijne humor, mooie, echte personages
en een zinderende slotscène, verpakt in een verlossende glimlach
die je helemaal vervult van voldoening.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

1 + twintig =