Domino, 2008
Als de creatieve akkers van een artiest geen noemenswaardige
gewassen meer voortbrengen en vernieuwingspogingen voor geen
barstje in de dam zorgen, wordt er teruggegrepen naar het verleden.
Het is een geijkte wetmatigheid in de muziekgeschiedenis die vele
carrières weer levensvatbaar gemaakt heeft. Na enkele middelmatige
platen katapulteert ook Tricky zichzelf terug naar z’n jeugd in de
wijk Knowle West om een einde te maken aan ’s mans gestadig
voortschrijdende muzikale drooglegging.
U kunt het watertanden echter nu al staken, want de verwachte
irrigatie blijft grotendeels uit. De taferelen die zich voor het
geestesoog van de charismatische Britse sjamaan afspelen, zorgen
dan wel voor enkele memorabele momenten, maar tegenover elke bom
staat een rotje dat even vonkt, maar dan pijnlijk snel uitdooft.
Ook op ‘Knowle West Boy’ ontsnapt Tricky dus niet aan de vloek van
de wisselvalligheid, een kwaadaardig gezwel dat vanaf ‘Nearly God’,
z’n tweede plaat, langzamerhand begon uit te zaaien.
Tricky is namelijk ten prooi gevallen aan het Pearl Jam-syndroom,
zijnde: de lat met het debuut (‘Maxinquaye’ uit 1995) zo hoog
leggen dat zelfs Yelena Isinbayeva de moed in de spikes zou zinken.
Door zijn bijdrages aan ‘Blue Lines’ en ‘Protection’ van Massive
Attack stond de man mee aan de wieg van de triphop, maar de
balorige belhamel kon niet aarden bij het gezelschap uit Bristol en
ging zijn eigen weg. Zijn onvoorspelbare parcours bracht hem via
psychedelische dubexperimenten en reggae tot de nukkige rock en
pure pop van platen als ‘Blowback’ en Vulnerable. In
tegenstelling tot de stilistische eenheid van het laatstgenoemde
album, kiest Tricky op ‘Knowle West Boy’ voor een dwarsdoorsnede
van de genremix die hij al door de blender heeft gehaald. Het is
een roesopwekkende cocktail die geregeld de papillen prikkelt, maar
u na afloop met een sissende kater opzadelt.
Met opener ‘Puppy Toy’ laten we ons nochtans graag bedienen. Alex
Mills draait Tricky rond haar vinger waar hij bij staat in een
fraai staaltje opwindende latenightblues die ons meteen tot de
kruin onderdompelt in de groezelige, licht dreigende couleur locale
van Knowle West. De uitgebeende grime van ‘Veronika’ voelt daarna
bijna aan alsof we op straat worden geworpen na een uurtje
bingedrinking. Daartegenover staat dan weer ‘Joseph’ dat begint als
een klanktapijtje van Air, maar gaandeweg
vervelt tot een bezwerend ritueel met Tricky als duiveluitdrijver
van dienst. Met deze felle contrastwerking slaagt Tricky erin om de
luisteraar te verleiden en net zoals op z’n beste werk zien we ‘s
mans ogen weer transformeren tot brandende stukjes houtskool.
De prevelende poète maudit die live menige
microfoonstatief krom boog, is dus allerminst dood en begraven.
Toch belandt z’n kartel van stijlen even vaak in een impasse waar
zelfs ons institutioneel staatsbestel van zou opkijken. Zo probeert
de clichématige rocker ‘C’Mon Baby’ de gemoederen op te hitsen,
maar de doorzichtige song zorgt enkel voor een verveeld
schouderophalen. Even stoïcijns apathisch blijven we ten opzichte
van het bloedarmoedige ‘Coalition’, het onvoldragen ‘Far Away’ en
de Kylie Minogue-cover ‘Slow’, een versie die in vergelijking met
het origineel even sexy klinkt als een badpakkenspecial in
P-Magazine met Herwig Van Hove. ‘Bacative’ en ‘Baligaga’ gaan er
dan weer vlotter in, maar het zijn weinig meer dan
stijloefeningetjes in dancehall die we op eerdere platen al beter
hebben gehoord.
Net voor het net zich rond Tricky sluit, gooit de man ons toch nog
enkele parels voor de voeten. Het bloedzuigend intense ‘Past
Mistake’, de ijle anti-biecht van ‘Cross To Bear’ en de
grootstedelijke narratie van ‘School Gates’: het zijn songs die ons
herinneren aan hoe geweldig ‘Knowle West Boy’ had kunnen zijn als
Tricky zijn grove borstel had bovengehaald bij het samenstellen van
de tracklist. In navolging van Ryan Adams doorstaat Tricky opnieuw
moeiteloos de proeve van muzikaal meesterschap met een handvol
juweeltjes, maar voor die van consistentie is hij alweer jammerlijk
gebuisd.
