Coldplay :: Viva La Vida Or Death And All His Friends

Parlophone/Capitol, 2008


Net als tijdens het productieproces van X&Y kondigde
Coldplay ook nu weer aan dat de voorgaande paden platgetreden
waren, dat het tijd was voor verandering. Na datzelfde ‘X&Y’
werd met een beetje weemoed teruggekeken naar bovengenoemde paden,
paden die heerlijk simpele (‘Spies’, ‘Trouble’) of semi-rockende
(‘Politik’, ‘Clocks’) maar altijd even exquise nummers hadden
voortgebracht, en Coldplay aan de voordeur van het Witte Pophuis
hadden afgezet. De verandering die Coldplay op ‘Viva La Vida Or
Death And All His Friends’ (U houdt van de titel? Wacht tot u het
artwork ziet!) aflevert is veeleer een stilistische dan een
inhoudelijke wijziging, en nog wel eentje waar wij weerom niet op
zaten te wachten. Het geheel is wat onsamenhangend, en waar een
hidden track al genoeg is om een lichte waterboarding toe te staan,
zijn twee zo’n kluchten en evenveel bonustracks voor ons een
one way ticket to Guantanamo. Soit, een mens zou bijna
vergeten dat er ook nog muziek op het bij het artwork gevoegde
schijfje staat.

‘Life in Technicolor’ opent, is een ruim twee minuten durende,
evenredig opgebouwde intro – iets wat we niet meteen verwachtten –
en kan eens de gewenning intreedt best op onze appreciatie rekenen.
Daarna volgt ‘Cemeteries Of London’ – nou kijk, dát vinden wij een
geestige titel – dat een Coldplay brengt zoals we het sinds 2005
kennen. ‘Cemeteries…’ is in die optiek zelfs een van hun betere
nummers, maar dat zegt éigenlijk meer over onze liefde voor het tot
wasdom gekomen Coldplay dan die voor het nummer, dat na een sterke
openingsminuut toch wat wegdeemstert. Een kinderhand is evenwel
snel gevuld, en de eerlijkheid gebied toch om te zeggen dat we
vijftig minuten later al rap content waren met ‘Cemeteries Of
London’.

‘Viva La Vida’ staat namelijk vooral bol van de vullertjes. Neem nu
‘Lost!’: niet dat het een ellendig nummer is dat ons meer walging
bezorgt dan Scarlet Johansson sings Tom Waits, maar de FM-rock op
het niveau van just because I’m losing, doesn’t mean I’m
lost
, krijgt ons noch warm noch koud. Ook ‘Lover in Japan’ is
niet eenzijdig slecht, zou bij Embrace of Snow Patrol zelfs
degelijk zijn, maar symboliseert toch vooral weer het Coldplay
waarvan we het bestaan nog het liefst gewoon doodzwijgen. Het
nummer bestaat uit twee delen, maar dat mag u vergeten, want
aanvuller ‘Reign of Love’ is niet veel meer dan een elegie over
ondraaglijke saaiheid. Ook bij ‘Strawberry Swing’ vragen we ons af
hoe het combo Martin/Eno het in zijn kop haalde om een ‘voldoende’
op het rapport te pennen. Maar, geloof ons, er staan ook een paar
aardige nummers op Coldplays vierde.

Absolute topper is met nauwelijks overzienbare voorsprong
titeltrack ‘Viva La Vida’. Het nummer katapulteert zich zonder
moeite op ons Britpoppodium, schepte onmogelijk hoge verwachtingen
voor de release van het album (want al enkele weken gelekt) en zal
de komende maanden en jaren nog donkergrijs gedraaid worden in deze
gezellige stal. Ook ’42’ is een absoluut meesterwerk, een ballad
zoals diegene waarrond ‘Parachutes’ is opgebouwd. De rijm past
wonderwel bij de flux van het nummer, en de laatste minuut
finaliseert wat nu al een klassieker in het oeuvre mag worden
genoemd. De band krijgt regelmatig kritiek voor hun eeuwenoude
ballad-uptempo-balladstramien (onder meer Roisin Murphy is géén
fan), maar op dit niveau is eclecticisme een kunstvorm. Ook
vooruitgeschoven single ‘Violet Hill’ kan na een inloopperiode op
onze appreciatie rekenen, en afsluiter ‘Death And All His Friends’
is eveneens geslaagd. Minimalistischer dan tijdens de eerste
anderhalve minuut krijg je de jongens niet meer, en het einde is
werkelijk verbluffend. Helaas volgt dan de zoveelste hidden track,
ditmaal ‘The Escapist’ genaamd, en ook nu weer doet het nummer zijn
titel alle eer aan. De beste remedie tegen dit soort gein blijft:
maken dat je wegkomt.

Zes jaar na de release van ‘A Rush Of Blood To The Head’ wijzen
alle muzikale en extramuzikale elementen erop dat Coldplay de deur
van het gezellig zijn definitief achter zich heeft dichtgetrokken.
Laat dat nu helaas een terrein zijn waarop ze hun gelijken niet
kenden, de weidsere klanken die tegenwoordig geproduceerd worden
hangen ondertussen al twee platen lang net iets te veel met haken
en ogen aaneen om voor een plaat van een topband door te mogen
gaan. Rond 2011 krijgen ze een nieuw bulletin, schatten wij zo. Het
kan er maar beter knal opzitten.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

14 + 15 =