De Russische cultuurjournalist Artemy Troitsky schreef eens dat zelfs een doordeweekse garagerockband uit Nebraska speelt met een authenticiteit en hoogdringendheid die zelfs de beste bands van Engeland niet kunnen claimen. De reden: ze spelen muziek die deel is van hun identiteit, het zit hen in het bloed.
Het lijkt een straffe uitspraak, maar de grond van waarheid die erin zit is instinctief voelbaar. Voor Amerikanen is rock-’n-roll immers geen overzees importgoed, maar een product van eigen kweek, dominant in de radiogolven en ingegeven met de paplepel. In die lijn moeten we ook toegeven dat de beste hamburger die we ooit aten in the States geserveerd werd. Maar hey, wij hebben B-H-V en de frieten. En Daan, die ook.
Een genre dat net als rock-’n-roll über-Amerikaans is, is soul. Begin aan een oplijsting van de grootste soulklassiekers en de kans is groot dat de top volledig bevolkt wordt door (zwarte) Amerikaanse artiesten. Net als bij blues zijn er echter genoeg andere muzikanten die het er ook eens op willen wagen en al te vaak stranden bij duffe, kleurloze imitaties die de echtheid van het origineel missen. Blanke, Europese jongens en blues, het is een huwelijk dat doorgaans geen lang leven beschoren is (tenzij met een geschiedenis van ellende).
Nochtans zijn er genoeg voorbeelden die dergelijke boude uitspraken als hierboven op losse schroeven zetten. Is er iemand die durft te ontkennen dat pakweg The Who of AC/DC de essentie van rock-’n-roll wisten te benaderen? Wat soul betreft zijn de voorbeelden dun gezaaid, maar ze bestaan. Nog niet zo heel lang geleden verscheen zo Keep Reachin’ Up van Nicole Willis, een Britse zangeres die haar plaat opnam met The Soul Investigators, een Finse bende bleekscheten die nergens een steek liet vallen en de onwetende luisteraar een nostalgische trip naar Detroit en Memphis bezorgde.
Hetzelfde mag ook gezegd worden over The Sweet Vandals, een Spaans soul/funk-combo onder leiding van zangeres Mayka Edjo, dat met zijn debuut (niet verrassend uitgebracht door Differ-Ant, dat ook tekende voor Nicole Willis) rotzooit met grooves en zweterige arrangementen die ongetwijfeld goedkeurend onthaald geweest zouden zijn door hun Amerikaanse brothas & sistas. Ze gaan door het leven als José (gitaar), Carlo (Hammond), Javier (drums) en Santi (bas), maar hadden dus net zo goed Marlon, Otis, Muddy Jr. en Elvin kunnen heten.
De muziek is zo retro als maar zijn kan en werd ook volledig opgenomen met vintage apparatuur, versterkers en microfoons die dateren uit de hoogdagen van het genre. Van vernieuwing of herinterpretatie is er dus geen sprake, maar de muziek straalt een warmte en authenticiteit uit die de liefhebbers/puristen van het genre ongetwijfeld weet aan te spreken. De ritmesectie verwijst rechtstreeks naar de James Brown-school: het is al seks dat de klok slaat en elke pompende basaanslag en hi-hatslag zorgt voor een verhoging van de sensualiteit. Hun versie van "Papa’s Got A Brand New Bag" is dan ook een stomend houdertje.
Eigenlijk vallen er geen missers te bespeuren: "You Wana Be My Lover" en "Beautiful" hadden van de 70s Booker T. & The MG’s kunnen zijn, "You’re Gettin’ In" en "That’s The Way I Am" zouden totaal geen mal figuur slaan naast "Funky Drummer" of "Cold Sweat" van The Godfather Of Soul, terwijl "Nites Lites" en "Too Much" een prima aanwinst waren geweest voor zelfs de vetste blaxploitation-soundtracks uit de vroege seventies. Meer nog dan die artiesten doen The Sweet Vandals denken aan de eerste twee albums van Sharon Jones & The Dap-Kings, met dat verschil dat de blazers hier afwezig zijn.
In zekere zin is het maken van The Sweet Vandals een nutteloze zaak, het parasiteert immers op oude verworvenheden (geen fletse nu-soul te bespeuren hier) en heeft er geen bal aan toe te voegen. Anderzijds is het echter hartverwarmend om vast te stellen hoe een stel Spanjaarden ervoor zorgt dat we de stoffen bekleding van onze bureaustoel volledig weggeschuurd hebben tijdens het beluisteren. Bovenal is dit muziek om op te bewegen, dus genrefreaks en dansvloerjunks kunnen deze brok withete soul/funk niet aan zich voorbij laten gaan.
