Martha Wainwright + Doveman

Botanique, Brussel, 31 mei 2008

‘I Know You’re Married But I’ve Got Feelings Too’ was nog maar net
gewikt, gewogen en goed bevonden of Martha Wainwright stond al voor
onze neus om het materiaal nog eens persoonlijk te komen promoten.
Haar toetsenist Thomas Bartlett mocht met zijn project
Doveman de Rotonde eerst voorverwarmen. De man
bracht een portie melodramatiek, maar kon zijn wegdroomliedjes
onderscheiden van de massa soortgenoten door muzikaal inventiever
uit de hoek te komen dan het alledaagse dagboekgereciteer op het
tempo van enkele gitaaraanhalen. In triobezetting kon rustig
geëxperimenteerd worden met een waaier aan invloeden: ‘Boy Plus
Angel’ waaierde uit op postrock, elders zorgde de banjo voor een
alt.country-toets. De zang van Amidon flirtte door de grote
hoeveelheid lucht op de stembanden met de grens van het
overgeaffecteerde, maar werd alsnog met beide voeten op de grond
gehouden door een diepere tweede stem.

Martha volgde aanvankelijk in zijn voetspoor door met een
akoestische versie van het doorleefde luisterlied ‘I Wish I Were’
haar set in gang te trekken. Een ongewone keuze, maar wel meteen
raak. Datzelfde kon niet gezegd worden van de groepsdynamiek
wanneer haar overige vier bandleden haar erna kwamen vergezellen.
Het nochtans ijzersterke ‘Bleeding All Over You’ moest in een te
snel arrangement drastisch aan finesse inboeten. Tegen ‘Comin’
Tonight’ was het euvel verholpen en kregen we dankzij de
prominenter piano-accenten een sterkere versie dan op plaat te
horen.

Je zag duidelijk dat Martha samen met haar band zin had in een
portie rock en dus werden de meeste songs een stukje uitvergroot.
Dit leverde een ronkende versie van ‘In The Middle Of The Night’,
maar zorgde soms ook voor te logge constructies. Songs als
‘Factory’ en ‘G.P.T.’ zijn al genoeg getraind om daar geen last
meer van te hebben, maar het materiaal van de tweede plaat kan de
bruuske aanpak minder goed verdragen. Een opgefokt ‘You Cheated Me’
verloor het bittere kantje dat normaliter onder de suikerlaag te
proeven is; ‘Jesus And Mary’ raakte na een sterk begin te snel
opgeslorpt in een poging om het tot een waar anthem op te pompen.
Nochtans toonde ‘So Many Friends’ – heel eenvoudig, zonder
verrassingen of climaxen – perfect aan dat simpliciteit veel
effectiever kan werken. Naar het einde van de set toe bewees de
band bij de covers van ‘See Emily Play’ (Pink Floyd) en ‘Adieu Mon
Coeur’ (Edith Piaf) verder tot subtiliteit in staat te zijn, maar
aanvankelijk leken ze zich eerder aan een festivaloptreden te
verwachten.

Op haar sterkst was Wainwright wanneer ze haar gezellen van de
scène wegjoeg en alleen de gitaar ter hand nam. Het fragiele ‘Far
Away’ en de prachtige Barbara-cover ‘Dis, Quand Reviendras-Tu?’
(met een vleugje piano toegevoegd) zorgden voor de kippevelmomenten
van de avond. Ook de schop tegen de schenen van vader Louden
‘Bloody Mother Fucking Asshole’ stond nog steeds als een dijk boven
water. Alleen het onvergeeflijk overdreven ‘Tower Song’ had ze
beter achterwege gelaten tenzij ze naar een parodiërend effect
streeft.

Martha Wainwright is niet de glamourmadam die op de hoesfoto van
haar jongste podium over een zetel gedrapeerd ligt. Gelukkig maar,
want wij verkiezen resoluut de artieste zonder gène die tussen de
songs door met haar publiek wat grapt. Toch zou ze nog een beetje
van de verfijndheid van dit alter ego naar de nieuwe nummers moeten
kunnen overtanken; anders zullen enkele ervan live overkop blijven
gaan. Voorlopig blijven de oude songs dus nog de prijsbeesten.

‘I Know You’re Married But I’ve Got Feelings Too’ is
verkrijgbaar via Cooperative Records.
Martha Wainwright zal deze zomer nog te zien zijn op
Dranouter.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

14 + 5 =