CocoRosie + Quinn Walker

Bij hun laatste bezoek, tijdens de vorige editie van Domino,
zagen we CocoRosie in automatische piloot treden: het materiaal
mocht er nog steeds zijn, maar werd op krak dezelfde zij het
ditmaal minder vlotte wijze dan een jaar eerder gebracht. Ditmaal
bezochten de gezusters Casady het Koninklijk Circus zonder een
nieuw album om te promoten, maar wel binnen een rijtje van
samenwerkingen met lokale orkesten. Onze nieuwsgierigheid was
gewekt.

Quinn Walker mocht de avond aftrappen; een
zoveelste telg van het voodoo-EROS gezelschap en dat moge meteen
duidelijk zijn: als een kruising tussen een hippie en een indiaan
zette de man zijn one man show in gang. Moge dit meteen
het afdoende bewijs zijn dat ook mannen meer dan één activiteit
tegelijkertijd kunnen uitvoeren: deze multi-instrumentalist was
tijdens sommige nummers met vier instrumenten tegelijkertijd aan
het jongleren. Dit leverde een geluid op waarbij je blindelings
nooit slechts één artiest zou plaatsen. Walker deed denken aan
Animal Collective of het chaotischer werk van Xiu Xiu, hoewel hij
met zijn schrille stem en een voorliefde voor hoge noten toch ook
een eigen geluid kon creëren. Uit zijn album ‘Laughter’s An Asshole
/ Lion Land’ putte hij enkele straffe stoten, zij het dat het
totaalplaatje toch nog wat meer afwisseling nodig heeft om een hele
set lang te blijven boeien.

Als we bij de vorige passage van CocoRosie dan
toch een verschil opmerkten, dan was het hoe hun succes
exponentieel toegenomen leek. Ook deze keer werd het duo al onder
een daverend applaus op de bühne verwelkomd nog voor een noot
gespeeld werd. Daar had het Mons Orchestra al plaats genomen,
hoewel zij doorheen het concert genoegen moesten nemen met een
plaats op de reservebank. Het gezelschap mocht Sierra begeleiden
bij enkele klassieke aria’s, maar voorts bleef hun rol behoorlijk
beperkt. Een melancholische strijkerstoets in het refrein van een
knap ‘Beautiful Boys’, de ondersteuning van het klassieke
middenluik van ‘Japan’: toffe accessoires maar tot een echte
symbiose kwam het zelden. Spijtig, want een prachtig ondersteund
‘Bear Hides And Buffalo’ toonde zeker potentieel voor een volledige
set.

Toch mogen we niet klagen, want ondanks de schaarse samenwerking
met het orkest zagen we wel een fris CocoRosie voor ons, dat er
duidelijk zin in had – aan het einde van de set ontdooide zelfs
ijskoningin Bianca. De onderbrekingen die de vorige set plaagden
waren afwezig; eindelijk kregen we volledig nieuwe animaties op de
achtergrond te zien en in de keuze van de setlist zat een veel
spannender opbouw dan voordien. Vanuit een duistere, aan Metallic
Falcons herinnerende introductie werkten de zussen langzaamaan naar
hun kenmerkende uitbundigheid toe.

Ook de songkeuze was boeiender te noemen. Enkele nieuwe nummers
werden voorgesteld, waaronder de nieuwe single ‘God Has A Voice,
She Speaks Through Me’, maakten warm voor het vierde hoofdstuk in
hun discografie, dat zo te horen meer de richting van etherische
danspop uitgaat. De nadruk lag natuurlijk nog op het reeds gekende
materiaal, maar ook daarbij was plaats voor experiment: door de
harp meer op de voorgrond te brengen klonk de cover van ‘Turn Me
On’ een stuk melancholischer zonder aan sensualiteit te moeten
inboeten. Ook ‘Animals’ kreeg door een ingetogener arrangement meer
rijpheid mee en ‘Rainbowwariors’ werd in een bijna onherkenbaar
gedaante ingelast. Aan sommige formules werd niet gesleuteld, maar
in een kariger portie vormden zij zo ankerpunten binnen de kadans
van verrassingen. Dankzij de bijdrage van beatboxer Tez – in het
algemeen een mooie aanwinst voor het gezelschap – hoorden we een
bruisender ‘K-Hole’ dan ooit tevoren. Publieksfavoriet ‘By Your
Side’ sloot de hele handel mooi af.

Uit de samenwerking met Mons Orchestra werd misschien niet alles
uitgehaald wat er inzat, maar toch speelde Cocorosie vanavond hun
beste set op de Belgische bodem tot nu toe. Een strakkere set
toonde meer professionaliteit en artistieke maturiteit,
tegelijkertijd zagen we meer ongeveinsd enthousiasme en speelgenot
bij Sierra en Bianca. Even leek de carrière van Cocorosie in het
slop te raken, maar het geloof in een spannend vervolg is bij deze
hersteld. Het publiek eet sowieso uit de hand van dit duo, maar
vanavond was dit compleet terecht.

Quinn Walker’s ‘Laughter’s An Asshole / Lion Land’ is
verkrijgbaar via Konkurrent.
Cocorosie’s ‘The Adventures Of Ghosthorse And Stillborn‘ is
uit via Konkurrent.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

negentien − 12 =