MGMT + Florence & The Machines

AB, Brussel, 30 april 2008

Tegenwoordig roept de combinatie ‘zangeres-goed-UK’ meteen de
associatie op met vrouwen als Amy
Winehouse
, Adele en Duffy, zangeressen die bulken van de soul en die de
sfeer van de jaren zestig zo weer tot leven roepen. Daar is
natuurlijk niets mis mee, maar het kan ook anders. Dat bewees
Florence & The Machines, de energieke band
rond jonge twintiger Florence Welch. Florence – een knappe
verschijning met lange lokken en een lieflijk hippiejurkje – klinkt
in tegenstelling tot haar landgenotes Britser dan Brits, maar heeft
evenwel een klok van een stem. Wat Kate Nash doet met haar piano en
akoestische gitaar, doet zij met haar drumsticks, maar daar waar
Nash af en toe nog een beetje gekunsteld klinkt, krijgen we bij
Florence het gevoel dat ze sinds haar geboorte niets anders gedaan
heeft dan muziek maken.

De songs die Florence & The Machines brengen, worden vooral
gedragen door Florences stem en de gedreven percussie van haar
begeleidingsband. Aan pit ontbreekt het hun optreden dan ook niet,
al ben ik ervan overtuigd dat er naast de gitarist en de
slagwerksectie ook nog een bassist en eventueel een toetsenist
zouden mogen toegevoegd worden aan de liveband om de afzonderlijke
nummers wat meer identiteit te geven en zo voor wat meer
afwisseling te zorgen. Niettemin was het ook in deze opstelling
genieten geblazen van de Americana-getinte songs, met als
uitspringers ‘Girl With One Eye’, ‘Throwing Bricks’ en een
eigenzinnige cover van Cold War Kids’ ‘Hospital Beds’.

Even later schuiven Florence en de haren het podium door naar
MGMT, de uit Brooklyn afkomstige band bestaande
uit Andrew VanWyngarden (leadzanger, gitarist) en Ben Goldwasser
(zanger, toetsenist) die zich tegenwoordig (vroeger nam het duo
vaak genoegen met enkel een iPod en twee microfoons) op tour laat
versterken door een drummer, een bassist en een extra gitarist. Hun
debuutalbum ‘Oracular Spectacular‘ heeft weinige luisteraars
onberoerd kunnen laten en de verwachtingen zijn bijgevolg
hooggespannen.

Lichtelijk ontgoocheld lijkt het publiek dan ook wanneer de band
opent met een wel erg passieve uitvoering van ‘Of Moons, Birds
& Monsters’. Ook het nochtans geweldige nummer ‘Weekend Wars’
wordt vrij mak aangepakt. De band zelf staat er nogal levenloos
bij, en de opmerkelijke stem van VanWyngarden zinkt een beetje weg
in het overweldigende drijfzand dat de instrumentatie lijkt te
vormen.

De klank wordt gelukkig tijdig bijgesteld en ook de band lijkt in
de sfeer te komen. We krijgen een wel bijzonder mooie versie van
‘The Youth’ voorgeschoteld. Na een prima ‘Future Reflections’ barst
de set helemaal los en laat MGMT het publiek wegzweven in een
zalige psychedelische roes met ‘4th Dimensional Transition’.
Vlekkeloos wordt de overgang gemaakt naar het intense ‘Pieces Of
What’. Het discogetinte ‘Electric Feel’ zorgt voor het verwachte
feestje.

Het laatste halfuur is echter het absolute hoogtepunt van het
optreden. ‘The Handshake’ komt live duizend keer beter tot zijn
recht dan op het album. De combinatie van de scherpe, maar tegelijk
toch ijle instrumentatie en VanWyngardens prikkelende stemgeluid –
denk Marc Bolan of Steve Harley in ‘Sebastian’ – tillen het nummer
op het podium moeiteloos enkele niveaus hoger. Daarna volgt single
‘Time To Pretend’, die het nogal gedweeë publiek eindelijk echt in
beweging weet te zetten. Voordat de mannen voor het eerst het
podium afgaan, spelen ze nog het vijftien minuten durende B-kantje
‘Metanoia’. Daar waar dergelijke tijdsintensieve songs tijdens
optredens gebruikelijk de momenten zijn waarop de muzikanten hun
kunde willen tentoonspreiden, maar het publiek zich al gauw
stierlijk verveelt, hoopte ik in het geval van ‘Metanoia’ net dat
er maar geen einde zou komen aan het nummer.

Even later komt de band terug voor een twee nummers durende
toegift. Gezamenlijk nemen ze The Kinks’ ‘Mindless Child Of
Motherhood’- geslaagd, doch niet zo goed als het origineel – onder
handen, vooraleer de drie toegevoegde muzikanten het podium
volledig overlaten aan Andrew en Ben. Andrew legt zijn gitaar aan
de kant en ook Ben laat zijn synthesizer voor wat het is. Er wordt
een bandje opgezet met de muziek van het schitterende ‘Kids’ en
enkel nog met twee microfoons gewapend, beweegt het tweetal zich
speels over het podium. De voorste regionen van het publiek gaan
uit hun dak alvorens Andrew op vraag van een lachende Ben (‘do
a fade-out, yeh?’
) naar zijn keyboard terugkeert en met een
resem bizarre geluidjes een einde maakt aan het optreden.

Na een moeizame start zijn de jongens van MGMT er dan toch in
geslaagd om na het album, ook met een live-optreden de hype rond
hun band te verantwoorden. Benieuwd of ze, na deze show in de AB
Club, over een paar maanden ook het podium van Rock Werchter zullen
weten in te pakken.

www.whoismgmt.com/
www.myspace.com/mgmt

‘Oracular Spectacular’ is uit bij Sony BMG.
MGMT speelt op zaterdag 5 juli in de Marquee op Rock Werchter
(13u45-14u30).

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

twaalf − 6 =