MGMT :: AB Club, woensdag 30 april

Van sympathieën voor extreem laffe en gewelddadige aanslagen zal je ons niet snel kunnen beschuldigen, maar het dient gezegd: goed zes jaar na datum blijkt het bloedige drama van 9/11 dan toch een positief gevolg op te leveren. Vanuit Brooklyn waait er heden ten dage namelijk een verfrissende muzikale bries, die enkele kleurrijke bands met diep apocalyptische inslag met zich meebrengt. Twee maanden na de dolle doortocht van Yeasayer werd de AB Club afgelopen woensdag ingepalmd door de vreemde vogels van MGMT.

MGMT (vroeger The Management), dat is Andrew VanWijngaarden en Ben Goldwasser, twee excentrieke compagnons de route die elkaar op de campus van de Wesleyan University in Middletown, Connecticut tegen het lijf liepen en prompt besloten samen wat muziek in elkaar te flansen. Van het een kwam het ander en toen een maatpak van major Sony oor kreeg van hun dartele technodeuntjes, ging de bal pas echt aan het rollen. Het ongemeen swingende Oracular Spectacular is een debuut van het hoogste kaliber en de knotsgekke knapen van MGMT zijn dan ook goed op weg om tot een van dé hypes van dit jaar uit te groeien.

Als gevolg van zijn frappante verschijning bij David Letterman was MGMT al snel talk of the town en ook woensdag werd al snel duidelijk dat een in het oog springend imago een van hun grootste troefkaarten is. De gitzwarte capes hadden ze thuis gelaten, maar Goldwasser (zang, keyboards) en vooral VanWijngaarden (zang, gitaar) zien eruit alsof ze met een teletijdsmachine recht uit het San Fransisco ten tijde van de Summer Of Love werden gekatapulteerd: lange, wilde haardos, sjofele klederdracht, verdwaasde blik en purperen haarband. Born to be wild, quoi.

Live wordt MGMT, met het oog op een nog overweldigendere sound, bovendien uitgebreid met twee extra gitaristen en een drummer. Er werd afgetrapt met het van een dijk van een outro voorziene “Of Moons, Birds & Monsters”. Net als bij “Weekend Wars” kwam VanWijngaardens stem echter slechts met erg veel moeite boven de muur van snerende gitaren en pompende keyboards uit, waardoor het wachten was tot het subversieve ”The Youth” vooraleer de vlam een eerste maal in de pan sloeg. “This is a call to arms to live and love and sleep together” luidde het, waarmee het langharig werkschuw tuig nog eens onderstreepte hoe hippie ze wel niet zijn. In “Future Reflections” (zo spacey dat zelfs Frank De Winne er bang zou van worden) ontvouwde MGMT zijn — allesbehalve rooskleurige — toekomstvisie: “One day I ‘ll appreciate the rush of blood/ and the washed out beat of the shore/ and remember what it felt like to be alone sitting in the sunlight/ all alone”.

Na het snijdende “Pieces Of What” zorgde “Electric Feel” voor het volgende hoogtepunt. Een heerlijk dansbare discobeat en een weinig aan de verbeelding overlatend en uiterst meezingbaar refrein (“Ooh girl shock me like an electric eel/ baby girl turn me on with your electric feel”): meer dan voldoende om de uitverkochte AB Club woensdag naar tropische temperaturen te brengen. Dat doet er ons denken: onlangs nog iemand iets van de Scissor Sisters vernomen? Het erg psychedelisch aandoende “The Handshake” gaf ons vervolgens een beeld van hoe het er vroeger tijdens optredens van pakweg T.Rex aan toe moet zijn gegaan (om een of andere reden zaten wij na het optreden met hun “Children Of The Revolution” in ons hoofd).

Daarna deed prijsbeest “Time To Pretend” de zaal volledig ontploffen. Deze ironische beginselverklaring (zijn wij trouwens de enige die bij die mysterieuze intro steeds moeten denken aan het imposante “Maggot Brain” van Funkadelic?) passeert tegenwoordig enkele keren per dag op StuBru en werd woensdag dan ook noot voor noot meegezongen. Maar het beste was blijkbaar voor het einde bewaard, want met het opzwepende “Ghostbuster Theme” en een puike versie van Kinks-klassieker “Mindless Child Of The Motherhood” overtuigde MGMT zelfs de laatste twijfelaar. Tot slot namen VanWijngaarden en Goldwasser op hun eentje het formidabele “Kids” voor hun rekening: “Control yourself/ Take only what you need from me” klonk het en de daad bij het woord voegend gooide VanWijngaarden een aftandse jeansbroek de kolkende massa in. Een orgelpunt die naam waardig.

MGMT was minder een echte groep dan zielsverwant Yeasayer dat is, en dat kon je woensdag bij momenten wel horen (afsluiter “Kids” bewees dat de twee kernleden ook alleen très funky discodeunen kunnen voortbrengen en dat misschien wat frequenter zouden mogen doen). Wie echter op zaterdag 5 juni nog ligt te stinken in zijn slaapzak wanneer MGMT het podium van de Marquee in Werchter bestijgt, is een grote oen. Ga dit zien, maar be sure to ware some flowers in your hair!

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

vijftien + twaalf =