Jamie Lidell :: ”Ik ben Amy Winehouse zeer dankbaar”

Met zijn nieuwe album Jim lijkt Jamie Lidell het juk van eeuwige grote undergroundbelofte van zich af te willen werpen. Hij solliciteert met sommige songs onbeschaamd naar mainstream succes, zonder daarom al te grote compromissen te willen sluiten. De grote elektronica-hausse is alleszins al een tijdje voorbij, dus waarom ook niet. Lidell zelf verliest er alleszins zijn eigenzinnigheid en charme niet bij.

enola: Je nieuwe album ligt nogal in de lijn van je vorige, Multiply, terwijl je vroeger met elk nieuw album wel een nieuwe stijl koos. Heb je je stijl nu gevonden? Of zie je zelf wel veel verschillen tussen Multiply en Jim?
Jamie Lidell:"Ja, ze zijn zeker verwant. Jim is zo’n beetje het neefje van Multiply. Je kan inderdaad wel zeggen dat het een beetje voortborduurt op hetzelfde thema, maar wel met meer focus. Ik heb wat lessen geleerd met Multiply en heb nu geprobeerd om tot tien strakke songs te komen zonder te veel ballast. Ik hoop zo een nieuw publiek te bereiken, zonder dat van Multiply te verliezen. Eigenlijk zijn het gewoon tien nieuwe songs die ik zelf erg goed vind. En het is al moeilijk genoeg om tien songs te schrijven die ik zelf erg goed vind, in welke genre dan ook (lacht). Maar er zijn toch ook wat verschillen. Er staan een paar dingen op die ik nooit eerder heb gedaan. Zo staat er hillbilly funk op, wat g-funk en een soort country ballad. De twee albums zijn dus wel verwant, in die zin dat ik in ongeveer dezelfde stijl zing, maar de songs verschillen toch wel."

enola: Het grootste verschil dat mij opviel was dat je elektronische achtergrond op Multiply veel meer aanwezig is, onder meer met de multitracking van je zanglijnen. Dat soort dingen hoor ik minder op Jim.
Lidell:"Mja, misschien wel op "Hurricane": dat nummer is wel vrij agressief, met veel synthesizers en noise. Het is nog altijd geen echt braaf album. Er wordt wel wat geschreeuwd en zo. Maar heel wat mensen zullen het wel een vrij toegankelijk album vinden. Ik hoop dat alleszins wel, want het is ook een meer commercieel album, zoveel is zeker. Ik wil ook op de radio komen en me meten met andere artiesten. In die zin is het ook wel een experiment."

enola: Met dit album heb ik het iets minder, maar zeker op Multiply leek elke song wel een hommage aan een andere grote soulartiest. Otis Redding, Stevie Wonder, Marvin Gaye… Ga je bewust zo tewerk?
Lidell:"Niet helemaal, maar ik begrijp wel wat je bedoelt. Ik ken het werk van die artiesten natuurlijk erg goed. Het is meer iets als de radio afstemmen op de juiste zender: je in een juiste periode inleven. Ik heb me absoluut gefocust op de periode tussen de jaren ’50 en de jaren ’80. Er is een klein beetje ’80s in het mixen van het album geslopen, maar voor de rest klinkt het zeker ouder. Ik heb dan ook nog niets ontdekt dat klinkt als nu en wat ik ook goed vind. Mensen komen dan bijvoorbeeld af met LCD Soundsystem, maar dat is duidelijk ’80s. Ik ben nog niet aan die periode toe. Ik heb mijn kleine niche: drie decennia in tien songs gebald. Dat is genoeg voor nu. (lacht)."

enola: De openingstrack "Another Day" geeft inderdaad wel het echte Motown-gevoel: ideaal om een kater te verdrijven…
Lidell:"Jaaaaa, ik breng graag wat plezier in het leven. Ik hou zelf ook heel erg van dat soort albums. Ik hou van dingen die voor een goed gevoel zorgen dus probeer ik in mijn muziek ook op dat deel van mezelf te focussen. Daarom heb ik het album ook Jim genoemd, omdat heel wat vrienden me zo noemen. En als ze me Jim noemen, geeft me dat altijd het gevoel dat ze me als een vriend beschouwen. Jim is zo’n beetje mijn vriendelijke kant."

enola: In tegenstelling tot je Super_colliderkant.
Lidell:"Mja, dat is misschien niet helemaal tegengesteld, maar het is weer een soort verwant: one of me. (lacht)"

enola: Toen Multiply uitkwam, was dat iets nieuws. Het was sowieso totaal anders dan je liveshows, maar er waren ook weinig artiesten die dat soort muziek maakten. Maar nu heb je met Mark Ronson, Amy Winehouse en Duffy wel wat succesvolle artiesten die uit een gelijkaardig vaatje tappen.
Lidell:"Klopt."

enola: Ik kan me wel voorstellen dat je platenfirma dan ook erg blij is met je nieuwe album omdat het goed in de markt zal liggen.
Lidell:"Wel, ze hebben helemaal niets van Jim gehoord tot ik aan het mixen was en ze waren er inderdaad wel blij mee. Maar bovenal zijn het tien heel goeie songs. Ik zou het bijvoorbeeld geweldig vinden als anderen deze songs zouden coveren, want ze zijn volgens mij straf genoeg om opgenomen te worden in the world of the song. En dat is eigenlijk mijn bedoeling. Ik zou graag gezien worden als een goeie songwriter. Niet dat zoiets vanzelfsprekend is."

enola: Zijn er samenwerkingsplannen met een Mark Ronson of zo?
Lidell:"Ik heb The Dap Kings al gevraagd. Ik ben niet zo’n grote fan van Mark Ronson, maar wel van The Dap Kings, omdat ze zeer integer met hun ding bezig zijn en ook veel talent hebben. Hoe ze hun album met Sharon Jones gemaakt hebben, is gewoon waanzinnig. Ik hoop ook dat Sharon Jones een van mijn songs zal coveren. Ik zou echt eens willen horen hoe zij dat zou doen: how it should be done"

enola: Je zei dat je het niet echt op Mark Ronson zijn muziek hebt, maar heel wat mensen zullen toch niet zoveel verschil tussen jouw muziek en de zijne ontdekken. Hoe zie je dat verschil dan zelf?
Lidell:"Hij is beter. (lacht) Ik weet het niet. Wat mij betreft verdienen The Dap Kings alleszins veel meer krediet voor Back To Black van Amy Winehouse dan Mark Ronson. Op Version hoor je bijvoorbeeld dat hij er nogal eens met de grove borstel doorheen gegaan is en dat hij eigenlijk de funk helemaal niet heeft. Ik vind het idee van zo’n Versions-album sowieso wat bizar, dus ik vond dat hele gedoe eigenlijk rommel. Maar goed: respect! (lacht) Als mensen mij vergelijken met Mark Ronson en dat helpt om albums te verkopen, dan zijn Mark en ik de beste vrienden. (lacht) Ik heb hem nooit ontmoet, maar ben ervan overtuigd dat het een fijne kerel is. Een beetje een cokeprobleem, maar soit. Er zijn mensen naar me toe gekomen met zijn album, maar het is mijn ding niet: doesn’t have the funk. The Dap Kings, dat zijn de mannen. Je mag hun bijdrage echt niet onderschatten. Mark Ronson verdient eigenlijk al dat krediet niet voor het succes van Amy Winehouse. Het zijn meestal de producers die met de lauweren gaan lopen, but it’s the musicians that really brought that shit home.

enola: Het is een beetje gelijkaardig als wat bij Stax en Motown gebeurde.
Lidell:"Absoluut. Je mag absoluut het belang van goede muzikanten niet onderschatten. Zij zorgen voor de juiste sfeer. Als mensen meegesleept worden door Back To Black is het dankzij de muzikanten en Amy’s stem. Ze is geweldig. Ik ben haar trouwens echt dankbaar voor het werk dat ze ook voor mij gedaan heeft. Nu hoef ik niet altijd weer te antwoorden op de vraag waarom een Engelsman soul maakt. Zij heeft duidelijk bewezen dat het kan en werkt. In zekere zin kan ik nu meesurfen op hun golf en ik hoop dat het ook voor mij zal werken. En voordat mensen het vergeten:I’m one of the good guys. Ik heb maar heel beperkt succes gekend, ben niet steenrijk en heb nauwelijks albums verkocht. Ik denk wel dat ik het talent en de songs heb om in dezelfde categorie te zitten als zij. Ik ben er klaar voor. Daarom is dit album wel wat meer guns blazing: ik kom eraan en wil proberen uit de marge te geraken."

enola: Je komt natuurlijk uit een heel andere scene, aangezien je in Berlijn woont en werkt met undergoundartiesten als Gonzalez, Peaches en Mocky. Ik vind het fascinerend dat je vanuit een dergelijke situatie zo’n toegankelijk album maakt. Krijg je daar geen reacties op? Dat je je ziel verkoopt of zo?
Lidell:"There’s always haters. Als ik een undergroundalbum maak, zijn er mensen die me haten. Als ik een commercieel album maak, zijn er weer andere mensen die me haten. Het is geen leven om je altijd te conformeren aan de verwachtingen van de haters. Uiteindelijk doe ik dit voor mezelf."

enola: Muziek moet natuurlijk niet ontoegankelijk te zijn om oprecht te zijn.
Lidell:"Absoluut! Er staan een paar fantastische dingen op dit album. Magische momenten, waar ik echt trots op ben en waar ik ontzettend op gezwoegd heb om ze juist op tape te krijgen."

enola: Zie je jezelf werken als songschrijver voor andere artiesten?
Lidell:"Ja, het begint ook te komen. Ik heb al veel remixwerk gedaan en meestal deed ik dat zo drastisch dat ik eigenlijk de song helemaal herschreef. Het hangt er natuurlijk wel van af voor wie. Het is belangrijk dat we overeen komen en dat er wederzijds vertrouwen is."

enola: Heb je een verlanglijstje?
Lidell:"Ik ben aan het praten met Grizzly Bear en Deerhoof. Er komt binnenkort iets met Simian Mobile Disco uit. Nikka Costa, die ook veel meezingt op Jim is iemand waar ik ook nog veel mee ga samenwerken. En ik heb pas een veelbelovend gesprek met Wendy & Lisa gehad."

enola: Dan zit er misschien een samenwerking met Prince in?
Lidell:"Nah, ze haten Prince en vinden hem een akelig mannetje. Nu ja, Stevie Wonder, Prince, George Clinton: niemand kent die mensen nog. Ik kan ze misschien wel een plezier doen met een goeie song. (lacht)."

enola: Wat mogen we live verwachten? Multiply was een heel orkestraal album, maar op tournee bracht je meestal je bekende solo-improvisaties. Ga je dat nu weer doen?
Lidell:"Er zal een band zijn, maar geen gewone band. Ik heb de muzikanten geselecteerd op basis van hun kunnen. Ze moeten de songs kunnen uitrekken of samenballen naargelang mijn stemming. Wat ik absoluut niet wil, is de songs live exact zoals op plaat brengen. Dat is om te beginnen onmogelijk, want het is echt wel een studioplaat en het kost me al veel moeite om alles juist te krijgen in studio. Ik kan me dan ook niet voorstellen dat ik me er echt goed bij zou voelen om dat op een podium te simuleren. Er zullen wel wat interessante dingen te zien zijn. De saxofonist speelt twee saxofoons tegelijkertijd. We zijn ook aan het experimenteren met speciale baspedalen, waardoor de drummer ook tegelijkertijd de baslijnen speelt. Ik zal sommige dingen solo doen en de band ook live samplen. Het wordt alleszins gevarieerd. Ik vergelijk het graag met mode: mijn albums zijn de prêt-à-porter-collectie en live krijg je de haute couture. Dan gaan we volledig uit ons dak. We zullen de songs wel zo spelen dat ze herkenbaar zijn. Het grootste deel van de tijd toch denk ik. Het eerste deel van de tour zullen we zeker veel plezier hebben aan het gewoon spelen van de songs, want we hebben nog niet zoveel de kans gehad om samen te spelen als een band. Het zal alleszins geen twee avonden hetzelfde zijn en dat staat me wel aan. Ik wil geen robot worden die gewoon een setlist afwerkt."

enola: Het was waarschijnlijk absoluut niet de bedoeling, maar de cover van je vorige album leek heel erg op die van James Blunt zijn debuut.
Lidell:"Mijn cover was alleszins eerder klaar."

enola: Misschien heeft het de verkoop toch wat geholpen?
Lidell (de tongue stevig in de cheek hebbend) :"Ik hoopte van wel, maar de verkoop is toch niet echt spectaculair de hoogte in gegaan. Ik denk dat Blunt eigenlijk gewoon geluk gehad heeft dat een hoop mensen mijn album wilden kopen en per ongeluk met het zijne thuiskwamen. Het is ook zo doorzichtig: hij heeft zelfs dezelfde voornaam als ik genomen. Daarom heb ik mezelf nu ook maar Jim genoemd. Voor zover ik weet is er geen Jim Blunt. Nu ja, er is genoeg ruimte voor mij en James Blunt."

Jamie Lidell speelt op 7 mei op Les Nuits Botanique.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

8 + negen =