Domino 08 :: The Gutter Twins + Creature With The Atom Brain

Dat ze bij Domino tuk zijn op contrasten, is al langer geweten. Ook
dit jaar is het weer van dattum. Het festival is twee dagen ver en
het publiek kreeg twee geluidswerelden over zich heen die volledig
haaks op elkaar stonden. Efterklang klonk hemels en vloeiend, maar
voor de tweede avond keerden de programmatoren de zachte bedding
van Scandinavische beekjes de rug toe om in de gortdroge aarde naar
grofkorrelige schatten te zoeken. Met The Gutter Twins, de duivelse
alliantie tussen Greg Dulli en Mark Lanegan, dachten ze een truffel
van jewelste gevonden te hebben, maar dat was buiten de waard
gerekend. Wat een verboden ritueel met de allures van een Romeins
bacchanaal had kunnen worden, verzandde namelijk in een behoorlijk
duffe en weinig begeesterde performance waarbij de The satanic
Everly Brothers
onder de verwachtingen bleven. Of hoe de in
afstandelijkheid gedrenkte Gutter Twins met moeite het hoofd boven
water konden houden in de Rubicon!

Dat Creature With The Atom Brain de eer kreeg om
te openen voor de Twins zal weinigen verwonderd hebben. Op de
Now_Series-avond rond postrock mochten ze als vreemde eend de bijt
van crescendo’s dichtgooien met betonnen riffs, maar nu stond de
band wel op zijn plaats. Niet enkel vanwege de kurkdroge
stoner/hardrock die Creature With The Atom Brain de zaal injoeg,
maar ook omdat Aldo Struyf en Dave Schroyen (beiden van
Millionaire) deel uitmaken van het groepje rond Lanegan en Josh
Homme dat langzamerhand bijna incestueuze proporties
aanneemt.

Nu mocht de band met hun graafmachine van strakke drumslagen en
zwaar aangezette riffs de voorbereidende werken voor The Gutter
Twins uitvoeren, maar het bleek al snel dat Struyf en co een tot de
nok gevulde AB nog niet bij het nekvel kunnen grijpen. Creature
speelde strak en Schroyen mepte de nummers vakkundig aan elkaar,
maar deze band komt ongetwijfeld beter tot zijn recht in een
zweterige club waar de decibels meer schade kunnen aanrichten. De
groep liet het echter niet aan zijn hart komen en speelde met het
soort zelfvertrouwen dat je ook in het Zwarte Europa van Mauro
& The Grooms aantreft. Met een onnodig uitgerokken song leek de
band op lekke banden naar het einde van zijn set te zwalpen, maar
een gefreakte instrumental als toemaatje beëindigde hun optreden
toch met een positieve noot.

De lang aangekondigde coalitie tussen Lanegan en Dulli werd onlangs
eindelijk bezegeld met een straffe eerste langspeler. Gezien de
kwaliteit van ‘Saturnalia’ en de indrukwekkende staat van
dienst van beide heerschappen waren alle ingrediënten dan ook
aanwezig om er een memorabele avond van te maken. Helaas konden
The Gutter Twins nergens de intensiteit van het
album evoceren en van hallucinaties in de zandstorm was helemaal
geen sprake. De stoomtrein vertrok nochtans degelijk met ‘The
Stations’. De song miste de punch van de plaatversie door de
afwezigheid van de strijkers, maar wist toch te overtuigen. Na een
degelijk ‘God’s Children’ tekenden de contouren van wat komen ging,
zich echter al af. The Gutter Twins waren niet in staat om kolen op
het vuur te gooien en de verrijzenis van het duo op ‘Saturnalia’
zou geen vervolg krijgen.

Het moet echter gezegd: moeder natuur wou ook niet meewerken om The
Gutter Twins te laten schitteren. Op de zwijgzame, bijna
Kraftwerkiaanse immobiliteit van Lanegan hadden we ons enigszins
voorbereid, maar ook Dulli deed geen enkele poging om de interactie
met het publiek te bevorderen. De man voelde zich niet lekker en
liet de hoofdrol vooral aan Lanegan, een verantwoordelijkheid die
de ex-junkie al lang niet meer aankan op een podium. Toch vielen er
ook hoogtepunten te noteren: “Heaven, it’s quite a climb“,
zong Lanegan in het beklijvende ‘Seven Stories Underground’ en dat
weet hij als geen ander. Ook ‘Idle Hands’ klauwde even, maar tot
schuimbekken kwam het nooit. ‘Circle The Fringes’ bleef dan weer in
de ladekast zitten.

Ondanks een niet te ontkennen muzikale kwaliteit en straffe
bandleden speelden The Gutter Twins dus op automatische piloot.
Gelukkig zijn de songs van ‘Saturnalia’ zo sterk dat ze in een
makke versie nog overeind blijven. Na een dikke drie kwartier
sloften The Gutter Twins van het podium, het publiek nog met een
hongerige maag achterlatend. De bisronde liet Dulli dan helemaal
aan zijn compagnon. Hoewel Lanegan nog steeds als een zoutpilaar
aan de grond genageld stond, leek het concert dan pas echt onder
stoom te komen. Met onder meer ‘Hit The City’ en het geweldige
‘Methamphetamine Blues’, twee bekraste diamanten van ‘s mans
‘Bubblegum’, kreeg Lanegan een ereronde die hij niet echt
verdiende.

Ironisch: ‘Saturnalia’ refereert aan een Romeins feest waarbij
de machtsverhoudingen omgedraaid werden en dat is ook exact wat er
op Domino gebeurde. Het uitverkochte optreden van The Gutter Twins
had de eerste topper van het festival moeten worden, maar de gig
van Efterklang die slechts een handvol mensen kon lokken,
overklaste de Twins op alle vlakken. Het verlammende syndroom van
Isobel Campbell heeft blijkbaar ook z’n weg gevonden
naar de riolen van Dulli en Lanegan. Jammer!

‘Saturnalia’ is nu uit bij Sub Pop.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

drie × een =