Black Francis :: Svn Fngrs

Charles Thompson/Frank Black/Black Francis/Puff Daddy heeft een
nieuw ep’tje uit, nauwelijks een goed half jaar na Bluefinger, ‘s mans
ode aan Herman Brood. Het heet ‘Svn Fngrs’ (zeven vingers, maar dan
zonder klinkers, en in ‘t Engels), refereert aan een zekere
Cúchulainn, een Iers mythisch figuur, en is grotendeels onnoemelijk
saai. Dat we van de man geen ‘Doolittle’ of ‘Surfer Rosa’ meer
moeten verwachten, was door de jaren heen al wel duidelijk
geworden, maar dit staat daar even ver onder als FC Brussels onder
de rest van de vaderlandse voetbalcompetitie.

Het begint al bij opener ‘The Seus’. Wat het plan is, vatten we
niet helemaal. Als het serieus bedoeld is, zitten we nu al in een
hoekje te huilen, en wij denken er over na om het maar niet onder
de noemer ‘Black Francis (die van de Pixies)’ te klasseren in onze
iTunesbibliotheek. De eerlijkheid gebiedt ons te zeggen dat het zo
rond 1’17” even leuk wordt, maar langer dan een handvol seconden
duurt dat niet, en daar zijn we bij Francis lang niet content mee.
‘Garbage Heap’, meteen daarna, is dan wel wat leuker – credits voor
de bas van Violet Clark, stevige gitaar, mooie stemwisselingen –
maar ook hier kunnen we ons niet van de indruk ontdoen dat het een
grap is. The worst is yet to come. ‘Half Man’ doet zijn titel
namelijk minstens evenveel oneer aan als Alizée Poulicek de hare.
Met moeite vijf procent man scheurt het onze al danig op de proef
gestelde trommelvliezen nog verder open, en is het enkel onze
beroepsernst die ons ertoe noopt om ook de overige fr frngs te
beluisteren.

Voor wie dan denkt dat het slechtste echt wel geweest is – hé, we
hebben het hier toch over de man achter ‘Debaser’, ‘Here Comes Your
Man’ en ‘Monkey Gone To Heaven’, niet? – heeft dendezen alweer geen
al te goed nieuws. ‘I Sent Away’ is nog maar eens oersaai, al
zullen sommigen misschien beweren dat Francis hier zijn
polyvalentie toont door naar punk te neigen. Wel, polyvalent ben je
enkel als het ook ergens naar lijkt. Hier helaas niet. Ook aan
‘Seven Fingers’ willen we niet veel woorden vuilmaken, het heeft
iets van de orakelende stijl van Cave, maar die
referentie is bij dit plaatje zo bij het haar getrokken, dat de
schaamte ons overmant, de skiptoets onze God is, en de hoop dat de
mensen verantwoordelijk voor de distributie van dit schijfje toch
iéts hebben gevonden dat het de moeite waard maakt, nog slechts
latent aanwezig is.

‘The Tale Of Lonesome Fetter’ zal het alleszins niet zijn. Alweer
zit er geen concept, geen ideeën, geen ziel, geen song achter. In
tegenstelling tot de goeie anderhalve minuut (vergeet dat we Cave
gezegd hebben!) die ‘Seven Fingers’ telde, houdt Black ons hier
evenwel vier minuten aan de duimschroeven, wat de hoop dan wel wat
langer trekt, de pijn krijgen we de eerste weken niet meer uit onze
botten. Gelukkig is afsluiter ‘When They Come To Murder Me’ toch
een beetje poppy, al was het maar omdat Frank Black hier z’n
Bluefingerstem terugvindt, en omdat het refrein best gevaarlijk
grijnzend en tegelijk geestig catchy is.

Pixies staan in onze iTunes ergens tussen Pink Floyd en PJ Harvey, Black
Francis in de buurt van Black Eyed Peas en Blink 182. Dat mag
an sich dan niet meer zijn dan trivia voor mensen die écht
niks beters te doen hebben, dat de werkelijkheid de zever benadert,
evenaart en bij momenten overstijgt, is veelzeggend. Een artiest
moet afgerekend worden op zijn beste werk en zo blijft Francis een
held, maar dit album is duidelijk het lelijke eendje in de bijt. Ga
snel iets nieuws maken, ga desnoods voor een zak duiten weer toeren
en concert-dvd’s uitbrengen met Pixies, maar light another
candle and release us
van deze brol. Alsjeblieft.

http://www.myspace.com/officialblackfrancis

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

een × 3 =