Zijproject nummer zoveel voor P:ano. In zo’n geval mag kwaliteit verwacht worden, maar ditmaal loopt een en ander niet van een leien dakje. Sterke popsongs worden afgewisseld met sleazy R&B en daar wringt het schoentje…
Creatieve pieken kunnen soms lang aanhouden. Was dat in andere tijden merkbaar aan een grote hoeveelheid platen die op korte tijd onder één naam uitgebracht werden, dan is dat tegenwoordig merkbaar aan de grote hoeveelheid bands die uit de grond schieten rond een bestaande groep. Neem het Canadese P:ano. Vijf langspelers bracht dit gezelschap uit sinds 2001 en daarnaast houden de groepsleden zich ook bezig met projecten als Gigi, BORING, Burquitlam Plaza, To Bad Catholics, Duplex en No Kids.
Van die laatste band, met daarin drie van de vier P:ano-leden, verschijnt nu een eerste langspeler en die is, jammer genoeg, geen onverdeeld succes. Op zijn best is Come Into My House een popplaat waarnaar het best aangenaam luisteren is, al moet je er wel de slaapverwekkende R&B-momenten bij nemen. Daarbij is paniek echter nergens voor nodig. R&B is in de wereld van No Kids nog iets anders dan wat weerklinkt uit laaghangende wagens bestuurd door types die de gouden ketting rond hun hals belangrijker vinden dan voorrangsregels die in het voordeel zijn van andere weggebruikers.
Soit, dat alles neemt niet weg dat nummers als "The Beaches All Closed" en "Bluster In The Air" een hoog bling-gehalte hebben en zo glad zijn als een paling. Wat de bedoeling van de nummers juist is, wordt niet duidelijk, maar gelukkig krijgen ze tegengewicht in de vorm van het heerlijk Zuiderse "I Love The Weekend", een nummer dat weliswaar foute beelden oproept van colonnes toeristen met bloemenkettingen rond de hals. Maar foute beelden of niet, een aangename deun is het zeker.
Hetzelfde kan gezegd worden van het sluimerende "You Look Good To Me" en het ingetogen "Dancing In The Stacks". Beide songs tonen de sterkste kanten van No Kids: meeslepend, betoverend en een beetje broos. Dat het trio zijn experimenteerdrang in dit project stopt, is begrijpelijk, maar een beetje jammer tegen het licht van deze twee nummers: van wie zo’n kwaliteit levert, zou je verwachten dat niet eender wat op een cd gezwierd wordt en er op z’n minst een kwalitatieve ondergrens gehanteerd wordt.
Want ook in de R&B-getinte nummers kan No Kids sterk uit de hoek komen, als het echt wil. "Neighbour’s Party" is daar het vlotte bewijs van: heerlijke ritmes en dito geluidjes en daarbovenop een sporadische samenzang. Meer is soms echt niet nodig om een glimlach op het gezicht van de luisteraar te toveren.
Eenzelfde effect heeft single "For halloween", een mooi visitekaartje dat het potentieel heeft achteloze luisteraars te verleiden en Come Into My House een kans te geven. De single weet de gulden middenweg te bewandelen tussen de twee gezichten van No Kids, maar desalniettemin moet het ontnuchterend zijn om na het horen van het volledige album vast te stellen dat wat eerst de sterkte lijkt, uiteindelijk ook de zwakke plek van het gezelschap is.
