Greenhouse, 2007
Reflux Revulsion is ambient van eigen bodem, en houdt zich op in de
Gentse elektronicascène. Zijn debuut, ‘Music on the Way’, is ook
exact dat wat het zegt: muziek voor onderweg, of muziek die op weg
is om uit te groeien tot iets anders. Tot wat, dat laten we aan de
verbeelding over.
Reflux Revulsion lijdt gelukkig niet aan de ziekte van veel
beginnende ambient-artiesten die in feite tien keer dezelfde amorfe
track opnemen met andere percussie. Al zijn sommige tracks aan de
lange kant en een beetje slaapverwekkend. De meeste andere nummers
zullen de luisteraar echter onderdompelen in een dromerig-mystieke
sfeer die als een waas over het stadsleven hangt. Want jawel,
‘Music on the Way’ baadt in een stadse sfeer.
Dat is te merken aan nummers als ‘Central Blue’, dat traag oprijst
uit dieptes vol smog met gradueel, intelligent tussenglijdende
drums en percussie, en verre, onbereikbare lichten suggereert aan
de hand van ijl gezang op de achtergrond. Ook het bij tijden
griezelige ‘Ripl’, dat de cd mag openen, roept door zijn
minimalistische, zorgvuldig opgebouwde structuur en sfeer lange,
lege straten op in een stad die anders springlevend is. Dit thema
wordt nog eens hernomen in ‘Unique’, wat een antwoord lijkt op
‘Gwely Mernans’ van de onvolprezen Aphex Twin. Een verkapte
pianosample zoekt krullend zijn weg langs een gebroken droom, maar
in plaats van te vervallen in goedkoop effectbejag, klinkt elke
aanslag en elke klank proper, loepzuiver, en daarom des te
reëler.
Voor mensen die van ambient eerder chill-muziek verwachten en geen
neerslachtige illbient, is er ook een portie lounge voorzien.
‘Novitiate’ is een bedrieglijk eenvoudig nummer dat in de beste
warme loungetraditie weer voorbij is voor je er erg in hebt,
terwijl ‘Jamai’ op intelligente wijze de onderwaterspiegel vormt
van Sven Van Hees’ latino lounge, met veel suspense en een
levendige, donkere dreamscape. Hier en daar vallen in dit nummer
ook echo’s op te rapen van het beste van the Art of Noise. We
spreken hier over iemand die zijn klassiekers kent.
Het is echter niet al gejubel wat de klok slaat. ‘Little Beats’ is
een nummer dat je direct weer vergeet omdat het te klein is, te
saai en voor zijn beperkte lengte eigenlijk al te lang duurt. Bij
‘Another Source’ vinden we voor de eerste keer symptomen van de
typische, hierboven beschreven ambientziekte: nummers te maken die
in plaats van emotioneel beladen muzikaal behangpapier,
hoofdkussens worden om bij in te slapen. Nu kan dat best de
bedoeling geweest zijn, maar als je nog de helft van het plaatje te
gaan hebt, dan is dat niet zo’n goed idee. Ook het gelonk naar
Plastikman in ‘Swampbuilder’ kon maar matig bekoren, omdat het
nummer schizofreen lijkt tussen een bezwerende, minimal hypnose en
evocatieve soundscapes van een nachtelijke zoo.
Al bij al is ‘Music on the Way’ zeker geen misse schijf, en voor
wie eens iets nieuws wil ontdekken dat uit onze eigen natte klei
opgetrokken is, absoluut een aanrader.
