St. Vincent :: Marry Me

Even terugspoelen naar 5 november 2006: de grote Sufjan Stevens staat geprogrammeerd in de Gentse Vooruit. Een frêle bosnimf, St.Vincent, moet het wachten verzachten, maar de al te schuchtere en aarzelende vertoning laat weinig indruk na. Het contrast met de bombastische, zweverige show waarmee Sufjan Stevens daarna de Vooruit in lichterlaaie zet, is immens.

Fast forward naar november 2007. St.Vincents eerste soloalbum ligt in de rekken. Marry Me is een veel sterkere plaat geworden dan wat haar weinig overtuigende solo-optreden op die magische herfstavond verleden jaar liet voorspellen. De zoete, sterk aan Joan "As Police Women" Wasser verwante engelenstem van St.Vincent is gebleven, maar daar zijn nu krachtige gitaren, subtiel koorgezang, uitgebalanceerde drumroffels en dromerige strijkers aan toegevoegd. En dat heeft een wondermooi album als resultaat. Denk aan Hanne Hukkelberg die is losgelaten in dezelfde rommelige speeltuin waar het tweetal van The Fiery Furnaces zijn inspiratie voor Widow City opdeed.

St.Vincent, née Annie Clark, maakt deel uit van Sufjan Stevens’ backing band en speelt bovendien geregeld mee met de Zingende Pijen a.k.a. The Polyphonic Spree. Op haar debuut krijgt ze de steun van een heel bataljon strijkers en blazers, een lieflijk koortje en avant-gardepianist Mike Garson, die zichzelf de muziekgeschiedenis in katapulteerde door mee te spelen op de Bowie-parels Aladdin Saneen Diamond Dogs.

Maar Marry Me is voor alles hààr plaat. Niet alleen zorgt haar bloedgeile stem ervoor dat St.Vincent meer opwinding veroorzaakt dan alle Ché’s, Playboys of andere Maxims samen. De aanlokkelijke sirene nam ook gitaar, bas, piano, orgel, synths, Clavietta en Moog-synthesizer onder handen en schreef zelf de nostalgisch aandoende teksten genre "I am sorry to report dear Paris is burning after all/ We have taken to the streets in open rejoice revolting/ We are dancing a black waltz fair Paris is burning after all oh no oh no."

Ondanks het ruim geschakeerde kluwen van instrumenten en de overvolle arrangementen slaagt ze er wonderwel in om het geheel erg natuurlijk en uitgebalanceerd te laten klinken. Perfecte illustratie hiervan is "Jesus Saves, I Spend": repetitief koorgezang, rollende drums, onverwachte, rammelende piano-uithalen, zacht aanzwellende strijkers, terwijl St.Vincent er teksten als "While Jesus is saving/ I’m spending all my days/ in backgrounds and landscapes /with the languages of saints." rondweeft. De muziek gaat allerlei richtingen tegelijk uit, maar wordt nergens storend chaotisch of pijnlijk onsamenhangend, integendeel.

Marry Meopent als een wervelwind, met de knallende opener "Now, Now". Daarna wordt er op geen hoogtepunt meer of minder gekeken in "Jesus Saves, I Spend", "Your Lips Are Red" (een dreigend voortdenderende song, opgebouwd rond een krassende gitaarriff), het poeslief ingezongen "Marry Me" ("Oh, John c’mon we’ll do what Mary and Joseph did without the kid"; het is dat wij niet John heten of we deden haar als de wiedeweerga een aanzoek) en de donkere, gotische wals "Paris Is Burning".

Het sensuele "All My Stars Aligned" luidt echter een onverwachte ommekeer in. Op een knallend "The Apocalyps Song" na, waarin de begeerlijke deerne smeekt om een little death, is de storm gaan liggen. "We Put A Pearl In The Ground" is zowaar een piano-instrumental, en daarna volgen er nog drie ingetogen, soulvolle torch songs, waaruit nog maar eens blijkt hoe verrukkelijk St.Vincents stem klinkt.

Met het vallen van de bladeren en het te pas, maar vooral te onpas opduiken van prijzige digi de luxe-verzamelaars, worden her en der al verregaande voorbereidingen getroffen voor het opstellen van de onvermijdelijke eindejaarslijstjes. Het wordt drummen, maar met Marry Me eist St.Vincent op moeilijk te negeren wijze haar plaatsje op. Ons jawoord heeft ze alvast.

U kunt St. Vincent op vrijdag 7 december bewonderen in de Rotonde in de Botanique.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

drie + 16 =