Britney Spears :: Blackout

Voor ers van: Timbaland met een hogere
camp-factor.

Er is heel wat gebeurd met Bit-Bit sinds de release van haar
laatste studioplaat: ze is getrouwd en gescheiden, heeft twee
kinderen op de wereld gezet en nadien weer zien vertrekken, liet
zich kaalscheren na enkele zelfmoordpogingen, zuipt zich op
geregelde tijdstippen lazarus, is niet langer vies van een wit
lijntje en opent voor de camera’s nu klaarblijkelijk liever haar
benen dan haar mond. We wisten allemaal dat het imago van de
maagdelijkheid prekende teen queen ooit doorbroken zou worden, maar
van dergelijke drastische switch had zelfs de fervente Blik-lezer
nog niet durven dromen. Temidden van al die heisa zouden we bijna
vergeten dat het party monster ook nog een nieuwe plaat uitgebracht
heeft, die in een bui van vreemdsoortige ironie de titel ‘Blackout’
meekreeg.

Ondertussen kent u daaruit natuurlijk al de lead single die, hoewel
niet van het kaliber van een ‘Toxic’, toch niet de draak geworden
is die we verwacht hadden: ‘Gimme More’ mag dan nogal een vluchtige
indruk maken, toch zal het zeker menige dansvloer in beweging
krijgen. Verrassend genoeg voldoet het grootste deel van dit album
aan deze beschrijving: geen hoogstaand entertainment, maar evenmin
de ramp die het Unfitney-gedrag leek te voorspellen. Van een album
dat onder meer een track met als titel ‘Get Naked (I’ve Got A
Plan)’ bevat moet je natuurlijk geen subtiliteit verwachten, maar
ondanks de platte beats en redundante lyrics – “I’m crazy as a
motherfucker”
, tja dat wisten we ondertussen al – valt hier
toch behoorlijk wat plezier te beleven.

Zo springt ‘Heaven On Earth’ meteen in het oog: campy discopop die
niet misstaan had op Kylie’s ‘Light Years’ en met uitzondering van
de melige eindnoot een heerlijke guilty pleasure oplevert. Het door
een Moroder-beat aangedreven gefluister in de beginsequentie is
trouwens het meest sensuele Britney-moment van de voorbije vier
jaar. De sneer naar de tabloids ‘Piece Of Me’ borduurt verder op
‘Gimme More’ en voorziet nog aanstekelijker dancewerk dankzij de
productie van Bloodsky & Avant (zie ‘Toxic’ en ‘Do Somethin’)
met backings van Robyn. ‘Perfect Lover’ mag als uitdrukkelijke
sexromp dan wel niets meer aan de verbeelding overlaten, toch
kunnen we deze update van ‘I’m A Slave 4 U’ absoluut geen slechte
track noemen.

Wie had het ooit kunnen denken dat Britney met ‘Blackout’ eindelijk
de plaat zou afleveren die grotendeels gespaard blijft van de
overbodigheid waarmee de hitjes op de vorige albums aaneengemetst
werden (enkel ‘Hot As Ice’ en ‘Ooh Ooh Baby’ zouden we zonder
verpinken bij het restafval kieperen). Toch kunnen we ook niet te
gul zijn met schouderklopjes voor deze vijfde langspeler en wel om
twee redenen. Allereerst omdat vaak te duidelijk hoorbaar is waar
de mosterd voor een song gehaald werd: alle Danja-tracks volgen in
de voetsporen van Timbaland, de strofen van ‘Freakshow’ vormen een
brave doorslag van Peaches, ‘Why Should I Be Sad’ kopieert Brandy
en ‘Break The Ice’ – genieten met het schaamrood op de wangen –
verenigt ingrediënten van nineties-Janet en Pussycat Dolls. De
grootste pretbederver is echter de nogal vacante indruk die het
album nalaat, wat natuurlijk volledig te wijten is aan het feit dat
dit een producentenschijf geworden is waarop de inbreng van de
zogenaamde artiest wel tot een absoluut minimum herleid is. Waar
Britney op ‘In The Zone’ nog een kleine bijdrage leverde aan het
constructiewerk, bleef haar rol hier beperkt tot in een sneltempo
inzingen van vooraf neergeschreven lijntjes. Haar dunne stemmetje
wordt daarbij nog eens door tientallen vocoders getrokken, wat het
product-gevoel natuurlijk alleen nog maar vergroot.

Voor wie zo nu en dan nood heeft aan een dosis lekker foute pop, is
‘Blackout’ een waar festijn geworden – een nummer als ‘Toy Soldier’
klinkt als Gwen Stefani die in overdrive geschoten is. Smaakvol kan
je het allerminst noemen, maar in vergelijking met de voorgangers
slaat de verveling heel wat sporadischer toe. Het team achter
Britney heeft het spel dan ook slim gespeeld: hier en daar wordt
naar haar turbulente privéleven verwezen, maar toch staat de
amusementswaarde zonder concurrentie voorop. Voor Spears is
eerherstel op dit moment namelijk ondenkbaar, maar een terugkeer
naar de charts duidelijk niet. Spijtig genoeg zat zij zelf
overduidelijk in de dichtsbijzijnde bar toen deze strategie
uitgedacht werd …

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

7 + 2 =