Now_Series :: Liars + Youthmovies + Apse + Creature With The Atom Brain + 65DaysOfStatic :: 1 november 2

Af en toe geeft AB een round-up van een bepaald genre. Indie-roots, slowcore, en op deze stemmige één november: het boeiendste van postrock. Want ook in schaduw van groten als Mogwai en Sigur Rós leeft er nog heel wat in een doodgewaand genre, zo bewijst een vitaal Apse of een 65DaysOfStatic dat niet blijft teren op zijn succesformule.

Liars is gek. Dat is al lang geweten. Haast moedwillig bracht de groep na het succes van debuut They Threw Us All In A Trench And Stuck A Monument On Top het bij momenten onbeluisterbare auditieve experiment They Were Wrong So We Drowned uit. In 2006 volgde dan de magistrale derde Drum’s Not Dead waarbij elementen van Bauhaus, Animal Collective en tribale percussie samengevoegd werden. Op de titelloze opvolger werd dat klankpalet herhaald maar tegelijkertijd ook weer niet. Toch zijn de laatste twee albums als een Siamese tweeling met elkaar verbonden.

Het mag dus niet verbazen dat de groep voor zijn liveset net uit deze twee albums put en zo een fascinerende trip neerzet die twijfelt tussen narcistisch postmodern gestoei met percussie en elektronica, en een tribaal primitivisme dat stuwende drums onderdompelt in een futuristisch bad. Liars doet live met andere woorden hetzelfde als op plaat en dat is een huzarenstukje.

Op het podium mag het echter ook allemaal wat harder en ongepolijster klinken, getuige bijvoorbeeld nieuwe single en afsluiter "Plaster Cast Of Everything". Vooral de drums — nochtans een belangrijk element in de groepssound — klinken droger en rockender dan op plaat (bijvoorbeeld in "What Would They Know"). Ook de zang van Angus Andrew baadt minder vaak in reverb dan op plaat. Andrew is niet die grote zanger, maar hij heeft geen enkele schroom om — al dan niet vervormd — luidkeels te gillen of als een bezeten dolleman annex jogger op leeftijd over het podium te rennen en de meest hilarische danspasjes in te zetten.

Hoewel de muziek van de groep zich uitstekend leent tot een ritualistische hoogmis — songs als aparte nummers zijn hier triviaal — met Andrew als voorganger, neemt die toch geregeld de tijd om met het publiek een praatje te slaan, hen te bedanken voor de aanwezigheid of hen gewoon te wijzen op fijne andere bands die er die avond zijn, inclusief de belofte om tijdens 65DaysOfStatic in de moshpit te zitten.

Vreemd genoeg neemt dit de vaart niet uit het optreden, en evenmin haalt het het publiek uit een collectieve trance. De moderne sjamaan Andrew weet met andere woorden perfect hoe hij zijn kudde leiden moet. Liars treedt op 25 november op in De Kreun, en de impact op deze kleinere locatie kan niet anders dan gigantisch zijn.

Boenken

Youthmovies is het voorprogramma waar 65DaysOfStatic al even wild over doet, en dus werden ze ook aan deze affiche toegevoegd. In de club toont de piepjonge groep zich echter weinig boeiend. Het vijftal grossiert in emocore-achtige jazzrock die liefst van al vijf keer per nummer van richting verandert. Dat doet helaas vooral geforceerd aan, en slechts wanneer de groep in één enkel nummer eens consequent dezelfde richting volgt, horen we iets van een belofte. Youthmovies probeert uit alle macht iets boeiends te maken, maar het hangt met haken en ogen aan elkaar en heeft op dit moment nog geen schijn van belofte in zich. Begin volgend jaar moet het debuutalbum verschijnen. Misschien bewijst de groep dan ons ongelijk.

Er is maar één land waar het echt goed draait voor Apse en dat is België. Na passages in de AB Club en op Pukkelpop mag de groep nu een volle AB Box trotseren, en dat vormt geen enkel probleem. Met een nieuw nummer dat met een rollende bas en kletterende percussie doorgaat op de lijn van het onvolprezen Spirit, dat eind vorig jaar verscheen, wordt alleszins moedig afgetrapt.

"Legions", een nummer als een spookhuis, is nog altijd een indrukwekkend hoogtepunt, en wanneer zanger Robert W. Toher in tongen praat op het ijzingwekkende "The Shade Of The Moor" bereikt het optreden met een intens herhaald "brought a war in the name of peace" een climax. Afsluiter "Earth Covers Us" met zijn dansende bas is een dreunend orgelpunt: Apse heeft zijn naam hier wel gevestigd en we kijken ernaar uit in welke richtingen de groep — die al aankondigde dat het nu uit is met de duisternis — zal verdergaan.

In een inderhaast opnieuw volgelopen Club gordt Creature With The Atom Brain de gitaren om voor wat een strakke, rechttoe-rechtaan rockset zal worden. De band rond Aldo Struyf en Dave Schroyen borduurt voort op de razende gekte van het vertrouwde nest Millionaire en doet een gooi naar de melodieuze pletwals van Queens Of The Stone Age, maar valt in die poging jammerlijk tussen twee stoelen in. Hoewel de band strakker dan een pas opgespannen tennisracket speelt, wordt steeds verder in de set duidelijk dat de meeste songs onderling inwisselbaar zijn en buigen, zoniet barsten onder een logge eenvormigheid.

Hoeveel keer is 65DaysOfStatic (foto) ondertussen al in ons land geweest? Genoeg? En toch. Voor wie dacht dat hij het kunstje nu wel kende, heeft de groep een verrassing in petto: in vergelijking met de voorjaarstoer is de set grondig hertimmerd, en her en der wordt een nieuwe elektronische injectie door de nummers gepompt. Geen "Retreat! Retreat!" of "I Swallowed Hard, Like I Understood" ook: de nadruk ligt op het recente The Destruction Of Small Ideas en de groep lijkt oude nummers als "Await Rescue" die toch passeren meer dan eens een klein beetje moe te zijn.

Toch weet 65DaysOfStatic zijn set met de elektronische interventies te redden. Het nieuwe "Goodbye 2007" waarmee de groep (met drie man achter knoppen en synths) opent, is bijna onversneden breakcore en gaat naadloos over in een nieuwe versie van boenktrack "The Distant & Mechanised Glow Of Eastern European Dance Parties" waarop eindelijk ook de gitaren invallen. Later krijgt ook "Radio Protector" een beukende housecoda — waarop Youthmovies-drummer Graeme Murray loos gaat — die overgaat in "A Failsafe".

"Dat al die innoverende laptopmuzikanten als Kid606 er eind jaren negentig niet in zijn geslaagd om de mainstream te veroveren, komt omdat een man achter een computer niet echt uitnodigt tot wild gedrag. We hebben daarvan geleerd", liet de groep bijna drie jaar geleden al optekenen; en vanavond maakt 65DaysOfStatic die ambitie waar. In hun niet aflatende zoektocht naar nieuwe manieren om rock en elektronica te verzoenen, is de groep op dit moment goed op weg om de indieversie van Nite Versions te worden. Meer dan Thom Yorke en zijn vrienden zal het 65DaysOfStatic zijn dat er ooit in zal slagen om IDM naar de massa te brengen. Volgend voorjaar staat de groep in het voorprogramma van The Cure. Benieuwd of ze dat publiek daar alvast van kunnen overtuigen.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

16 − 8 =