Dez Mona + Kris Dane


krisdanelive1.jpgBalzaal Vooruit, Gent, 31 oktober 2007

Dez Mona is aan een opmerkelijk jaar bezig. Niet alleen bracht 2007
een voortreffelijke tweede langspeelplaat met zich mee, de groep
rond stemkunstenaar Gregory Frateur vindt steeds meer de weg naar
het grotere publiek, met tussenstops op Jazz Middelheim, Pukkelpop en Les
Nuits Botanique om er een paar op te noemen. Tijdens de Gentse
Feesten waren ze al eens in de Arteveldestad, toch bleek de balzaal
van de Vooruit een meer geschikte locatie om hun warme sound alle
recht aan te doen.

Dat Kris Dane heel Amerikaans klinkt, is deels te
verklaren door de langere periodes die de man in Brooklyn, New York
woonde. Het ex-lid van een resem bands als dEUS en Ghinzu stak met
lyrics als “Take me with you to Chicago” en “Oh Lord,
I killed a girl”
ook tekstueel zijn invloeden niet onder de
tafel. Muzikaal leende Kris Dane, bijgestaan door drums,
elektrische gitaar en contrabas, af en toe aan bij 16 Horsepower,
waar ook al grootheden als Nick Cave en Johnny Cash hier en daar
hun stempel drukten. Toch konden we ons niet van de indruk ontdoen
dat Kris Dane nog heel wat oefening nodig heeft om in de buurt van
deze voorbeelden te komen. Na twee prima openers verloor de set de
juiste draai en geloofwaardigheid en dat lag niet zozeer aan de
geleverde fysieke prestaties, hoewel Dane zelf soms iets te veel
uit zijn voor dit genre overigens zeer geschikte stem probeerde te
halen, maar aan inhoudelijk ongelukkige keuzes waarbij een
gitaarlijn al eens het nummer deed sputteren in plaats van het te
laten vloeien.

dezmonalive1.jpgDe
meerderheid was echter gekomen voor Dez Mona en
het levendige ‘The Man’ bewees meteen waarom. De druk op zanger
Frateur om niet uit de bocht te gaan is niet gering, want wat hij
telkens doet is echt niet makkelijk, maar zijn vocale wapen hield
de hele avond stand tussen de andere twee belangrijke smaakmakers
van Dez Mona: de heerlijk meanderende accordeon en de warme,
geruststellende contrabas.

De set bereikte een snel eerste hoogtepunt met ‘Arid Song’ en
vooral ‘Forgive My Tears’, inclusief Antony-moment. Het
daaropvolgende nieuwe nummer, het enige van de avond, maakte dan
weer geen echt blijvende indruk. Neen, dan was Dez Mona’s versie
van de spiritual ‘Elijah Rock’, die via Mahalia Jackson op Frateurs
lijstje belandde, een stuk frisser. De set zag een bijna gelijk
evenwicht tussen songs van ‘Pursued Sinners’ en van Moments of Dejection or
Despondency
. Het lange a capella gedeelte in ‘Sister’ was wat
te veel van het goede, waarna de plotse inval van alle instrumenten
het niveau weer de hoogte injoeg. ‘Trial’ bracht Dez Mona in duo
met een fantastisch chaotische contrabassolo van Nicolas
Rombouts.

dezmonalive2.jpgVoor
hét ultieme hoogtepunt van de avond bleef het wachten tot de
laatste tonen van Dez Mona, toen het ‘Who Know Where The Time Goes’
inzette. Deze folksong van Sandy Denny werd onsterfelijk toen Nina
Simone hem live bracht en is intussen aan een waslijst aan covers
toe met Fairport Convention en Cat Power als enkele van de meest
opvallende namen. De versie van Dez Mona, te vinden op debuutplaat
‘Pursued Sinners’, is eveneens adembenemend mooi en bleek een
perfecte afsluiter van een sterke set.

Dez Mona kwam naar Gent om te doen wat het moest doen: imponeren.
Dit jaar nog zijn ze in België meer dan tien keer aan het werk te
zien waaronder in het Depot en in de Botanique. Als je een van de
meest sprankelende Belgische acts van het moment wil meemaken, ga
dat ticket dan maar halen!

Lees het
interview met Dez Mona!


Moments of Dejection or Despondency
van Dez Mona is uit bij
Radical Duke en wordt verdeeld door PIAS.
‘Songs of Crime and Passion’ van Kris Dane is uit en wordt verdeeld
door Bang!

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

16 + 9 =