Lipstick Notes, 2007
Een rockbandje uit de grond stampen in Vlaanderen én Gert Bettens
heten, trekt in een kleine wereld als deze meteen een hoop
aandacht. Gertje zal dan wel tot in den treure gelinkt worden aan
grote zus Sarah, en welk cafeetje hij ook binnenwandelt, er zullen
altijd voldoende geinigaards zitten die ‘Not an Addict’ nog eens
laten weergalmen. Laten we het zo stellen: de man kan haast niet
uit z’n schaduw treden, maar aan z’n songsmidcapaciteiten valt nog
steeds niet te tornen. Meer zelfs, waar wij K’s Choice wat saai
vonden, kon Woodface ons reeds meermaals een goedkeurende glimlach
ontfutselen.
Hoewel debuut ‘Good Morning Hope’ behalve de halve successinglet
‘Something to Break’ weinig potten brak, heeft Woodface met ‘Comet’
groter succes in het verschiet. Qua promotie viel er alvast niet
veel af te dingen op deze release. Zelfs onze stugge oosterburen
konden het schijfje met een klik van de muis en een beetje goede
wil (lees=spaargeld) binnenhalen, en dat is best bijzonder te
noemen. Is ‘Comet’ het ook waard om als ambassadeur te fungeren
voor de toch wel florissante Vlaamse scène? Zeer zeker, Bettens en
co maten zich een opvallend steviger geluid aan, iets waar de
liefhebbers van hun eerste het misschien wat moeilijk mee zullen
hebben, maar de rockfestivals-afschuimende massa heeft er een
oogappel bij. Let wel, vooraleer ze het geweldige trio
Triggerfinger fans kunnen afsnoepen, moeten de heren nog wat
boterhammen binnenspelen, maar de enkele pareltjes op deze plaat
laten alvast het beste vermoeden voor de niet zo verre
toekomst.
‘When Colours Fade’ bijvoorbeeld, een lichtjes fantastische kanjer,
voortgestuwd door waanzinnige gitaren en behoorlijk geweldig qua
‘in de oren blijven nasuizen’-factor. Minder subtiel maar nog beter
is ‘Tunnel to a Cloud’, 51% Foo Fighters en 49%
Queens of the
Stone Age, en los van de referenties ook nog een goede song. De
enige kritiek die we over ‘Comet’ kunnen spuien, is misschien dat
het allemaal wel erg goed in de oren ligt, en dat er aan weerhaken
niet veel te rapen valt. En toch, wanneer we het robuuste ‘Year of
the Dog’ of evengoed ‘7 Billion People’ er nog eens door jagen,
valt commentaar in het niets. Woodface maakt geen Kunst, so what,
ze staan met stip op één in onze most charming-lijst.
‘Like Water’, eenzaam en alleen de enige ballad (om het met een
lelijk woord te zeggen) deed het hier zelfs een heel klein beetje
stil worden.
Toeval wil dat we na onze eerste beluistering, kwestie van het
geheel beter te laten doordringen, tijdens ons ommetje door de
grote stad aanplakborden van ‘Shine’, de plaat die Sarah dezer
dagen via de krant aan de man tracht te brengen, op ons pad
aantroffen. Het is inderdaad een kleine wereld. Tussen onze
dagelijkse filosofische overpeinzingen in konden we het niet na
laten stilletjes te declameren: ‘De broer is beter dan de
zus’.
