Band of Horses :: Cease to Begin

Het kamp is opgeslagen, de paarden grazen en de roltabak wordt van
stal gehaald. In het kille licht van een gesluierde maan is het
tijd om verhalen te vertellen die als een kano over de lange rivier
naar zee schuiven. Als er een band is die zowel pastorale
cowboy-referenties als melancholische poëzie-allusies kan evoceren,
is het wel Band of Horses. Met hun debuut vol meeslepende
countryrock liet de band al menig kampvuur hoog oplaaien en hoewel
‘Cease to Begin’ minder uitbundig briest dan z’n voorganger, zal
het met deze plaat niet anders zijn. De bezetting van Band of
Horses mag dan wel gewijzigd zijn, de psychedelische countryrockers
laten de paarden opnieuw flink steigeren met zweepslagen van
gitaren om ze dan weer tot een gecontroleerde dressuur te dwingen
met zielsmooie, tranerige ballads.

Interne conflicten kunnen de katalysator zijn voor nieuwe
hoogtepunten. Die waarheid mag dan niet het geval zijn bij de sp.a,
maar net als The
Veils
bewijst Band of Horses dat een gewijzigde bandbezetting
voor een geoliede dynamiek kan zorgen. Stichtend lid Mat Brooke
verliet de groep, waarna zanger Ben Bridwell een nieuwe band rond
zijn galmende zanglijnen moest scharen. Opener ‘Is There A Ghost’
neemt meteen alle mogelijke twijfels over de nieuwe formatie weg.
De song bloeit Elbow-gewijs prachtig
open en sfeervolle gitaarklanken worden als pluisjes over de weide
geblazen door galopperende gitaren met een nachtelijk ballet tot
gevolg.

Bij dit eerste nummer schemeren de vergelijkingen met My Morning Jacket, de
band waarmee Band of Horses het meest vergeleken wordt, meteen
flink door. Net als de in reverb gedrenkte vocalen van Jim James
klimmen de zangpartijen van Bridwell via de toonladder naar de maan
terwijl melodieuze gitaren afwisselend zachtjes vloeien of zwaar
kolken. Het laatste is het geval bij ‘Ode to Lrc’, een uptempo
rocker die van The Shins had kunnen
zijn. “The world is such a wonderful place”, zingt
Bridwell als James Mercer in topvorm, terwijl synths en gitaren al
dansend vrede sluiten. ‘Islands on the Coast’ klinkt zelfs nog meer
uitgelaten en kon evengoed een single zijn uit ‘Z’, het
meesterwerkje van My Morning Jacket.

Het is echter niet allemaal rozengeur en maneschijn op ‘Cease to
Begin’. Tijdens ‘No One’s Gonna Love You’ schuiven donkere wolken
voor de maan en door de hyperemotionele zanglijnen zou zelfs de
grootste enthousiasteling aan een melancholische bui ten prooi
vallen. ‘Detlef Schrempf’ schroeft de keel zo mogelijk nog meer
dicht met zwevende vocale echo’s die het contact met de aarde
dreigen te verliezen en tussen de fonkelende gitaarnoten in het
gesternte gaan suizen. ‘Window Blues’ is nog zo’n ijle klaagzang
vol spijt en verlangen die nergens in een goedkope pathetiek
vervalt. De etherische gezangen van Bridwell verdwalen in het zwart
van de nacht en het lichtpuntje van een eenzame banjo op het eind
biedt geen leidraad.

Het zwaard van Damocles hangt echter niet steeds vervaarlijk te
zwalpen boven de hoofden van de bandleden. De droefenis van de
desolate prairie wordt soms ingeruild voor een vrolijk
rodeo-sfeertje en de lasso’s swingen af en toe heerlijk in het
rond. Een eenvoudige countrystamper als ‘The General Specific’
nodigt bijvoorbeeld uit tot handgeklap en stevig heupgewieg terwijl
‘Lamb On the Lamb (In the City)’ het niet te stuiten enthousiasme
dan weer verplaatst van de saloon naar het rijk der indiepop.

Probeert Band of Horses anders te klinken dan My Morning Jacket of
zoeken in ze in draf andere wegen op ten opzichte van hun debuut?
Het zijn irrelevante vragen, want opnieuw kunnen we het niet
nalaten u voor de kar van dit getalenteerde collectief te spannen.
‘Cease to Begin’ is hun tweede geslaagde plaat op rij en in een dik
halfuur slaagt Band of Horses erin de luisteraar zowel tranen te
ontlokken als een glimlach op het gezicht te toveren. Band of
Horses is een blijver!

Official
Site

MySpace

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

12 + zes =