Editors :: ”We doen alles om ongehoorde geluiden te maken”

Waren ze met debuut The Back Room nog gewoon een van de vele rockgroepjes die in het zog van Franz Ferdinand het hoekigste en donkerste van de jaren tachtig opzochten, met de opvolger scheuren Editors zich op overtuigende wijze los van het peloton. Op An End Has A Start paart de groep een bloedmooie gitaarklank aan ijzersterke melodieën en veel emotie. Zondag staan ze voor uitverkochte Hallen van Schaarbeek.

enola: “It’s just songs about feelings and emotions”, zei Tom over de nieuwe plaat. Meer is het niet?
Tom Smith (zang): “Dat lijkt me toch heel wat? Sommige songs zijn misschien iéts dieper, maar daar komt het toch op neer: gevoelens.”
enola: Wat ik zo sterk vind aan An End Has A Start, is dat jullie er ondanks de soms behoorlijk zware onderwerpen toch in slagen de nieuwe songs een vorm van troost en hoop te doen uitstralen.
Smith: “Het zijn geen treurmarsen, ondanks het feit dat we het naar de normen van popmuziek over nogal ernstige onderwerpen hebben. Het was inderdaad de bedoeling troost te bieden met een paar songs met grootse refreinen. Kijk, er zijn het laatste jaar een paar dingen gebeurd in mijn leven — sterfgevallen onder andere –, en aangezien ik degene ben die de teksten schrijf, heb ik dat er niet kunnen buiten houden. Maar het moet ook niet opgeklopt worden: er zijn maar vier of vijf songs die rechtstreeks over de dood gaan. De rest bevat veel meer hoop en warmte. Songs als “Escape The Nest” en “The Racing Rats” gaan veeleer over het leven in deze moderne tijden, over hoe je je klein kunt voelen tegenover de grote overbevolkte wereld.”

enola: In je teksten zit ook heel wat aanvaarding, gelatenheid. “You came on your own/that’s how you leave”: je zingt het niet gedeprimeerd, het is niet meer dan een vaststelling die we moeten aanvaarden.
Smith: “Maar dat heeft ook te maken met de volgende zin: “with hope in your hands/and air to breathe”. Ik heb mijn hoofd niet gebroken over of ik dit of dat wil aanvaarden; het zijn gewoon de gedachten die me toen door het hoofd schoten. Als je dat tot in de details analyseert, word je gek.”
“Toen ik “In the end all you can hope for/is the love you gave to equal the pain you’ve gone through” (uit “Bones”, mvs) schreef, zag ik het leven voor me als een weegschaal. Aan de ene kant heb je de vreugde en de goede dingen die je hebt gekend, aan de andere kant de pijn en droefheid. Als beide kanten in evenwicht zijn, heb je het er goed van afgebracht.”

enola: Wat opvalt aan An End Has A Start is het epische geluid. Zochten jullie bewust naar een bredere sound?
Chris Urbanowicz (gitaar): “Garret Lee, onze producer, maakt nu eenmaal dit soort muziek. Voor we aan de opnames begonnen, zei hij me dat hij onder elk nummer vijftig à zestig gitaarlijnen wilde steken. Dat had ik nog nooit gedaan, maar dan kun je ook elk register bespelen. Dat maakt de grote stukken zo immens, waar we vroeger eerder een dun geluid hadden.”

enola: Jullie kozen hem natuurlijk als de producer, daar zat toch ook een bepaalde wens of gedachte achter?
Smith: “Dat is waar. We wisten wat hij deed en hoe zijn muziek klinkt. We dachten vooral dat hij ons zou kunnen helpen met de songs op het gebied van structuren. Hij kende ons als muzikanten, dat speelde ook wel mee. Hij wilde absoluut met ons werken.”
Urbanowicz: “Het geluid van The Back Room, ons debuut, mag dan dunner zijn, live klonken we al erg massief. “Bullets” is nog altijd het grootste anthem dat we ooit gemaakt hebben. Blijkbaar klinkt het altijd episch als we live spelen. Met An End Has A Start wilden we iets maken dat dichter bij dat live geluid aansloot.”

enola: Garret Lee is een veelgevraagd producer. Was je niet bang dat je zoals iedereen zou klinken?
Smith: “Hij heeft Kasabian, Snow Patrol, Bloc Party en nog heel wat anderen gedaan, en hun platen klinken allemaal anders. Ik denk niet dat Garret een bepaald geluid heeft. Hij houdt gewoon van elektronische muziek Hij maakt ook dansmuziek (als Jacknife Lee, mvs), en dat is belangrijk voor ons.”
Urbanowicz: “Het enige dat al de platen waar hij aan meewerkte gemeen hebben, is dat ze geweldig klinken. Wij hebben gewoon een modern klinkende rockplaat gemaakt.”

enola: Het is in elk geval een patroon dat je bij veel bands ziet: dat ze bij hun tweede plaat plots met een geluid uitpakken dat gericht is op de open lucht. Hoe gebeurt dat? Ga je daar automatisch naar op zoek eenmaal je een paar keer in open lucht voor een paar duizend man hebt moeten spelen?
Smith:The Back Room was het geluid van een aantal jongens die samen in een kamer muziek maakten. Maar dat wil je geen tweede keer, je moet andere dingen proberen, andere instrumenten gebruiken: een koor, strijkers, whatever … je moet nieuwigheden zoeken om jezelf geïnteresseerd te houden. Dus ja: deze plaat is gelaagder en voller, maar dat is enkel het gevolg van onze drang naar vernieuwing.”
Urbanowicz: “We hebben van alles gedaan: vreemde synthesizergeluiden, heel veel nieuwe pedalen die ik gekocht had en wilde uitproberen, … Garret vond het altijd geweldig. “It’s a marvellous noise” zei hij dan, en meer was het ook niet: lawaai, maar hij wist altijd waar hij het kon gebruiken.”

enola: Wat is het vreemdste dat je gedaan hebt?
Smith: “Ritmisch hebben we van alles uitgeprobeerd. Er zit geweervuur in. We hebben een steen doorheen de gang van de studio gerold en dat opgenomen, op een leren zak getikt, …”
Urbanowicz: “Op een doos met gebroken glas hameren …”
Smith: “Alles om geluiden te maken die nog niet gehoord zijn.”

enola: Jullie hebben allemaal voor studiotechnicus gestudeerd. Heeft dat het opnameproces van An End Has A Start niet beïnvloed?
Urbanowicz: “Neen, we waren sowieso niet de geschikte mensen voor die studie. We wisten misschien iets beter onze weg te vinden in de studio, maar er is absoluut geen reden om onszelf betere producers te vinden dan iemand anders die ook gewoon in een bandje zit. Het hielp ons zeker niet bij het producen van de plaat. It’s a lot better to let someone else do the boring stuff and you do the art.
Smith: “Elbow heeft zelf een studio gebouwd waarin ze op hun gemak kunnen werken. Dat zie ik ons ooit ook nog doen, misschien. Maar nu nog niet.”

enola: Toen The Back Room uitkwam proclameerden jullie dat jullie een liveband zijn, en werd het opnameproces kort gehouden. Deze keer was het dus anders?
Smith:Oh yeah. De songs van The Back Room waren allemaal geschreven voor we de studio introkken. We wilden toen een fris klinkende debuutplaat maken, maar de songs van An End Has A Start hadden nog niet zo’n persoonlijkheid ontwikkeld toen we de studio introkken, want we hadden ze geen drie of vier jaar kunnen repeteren. Dus hadden we meer tijd nodig in de studio om hun identiteit te vinden en ze op te nemen.”

enola: Hebben ze de zelfde rauwe energie als de songs van The Back Room nu je ze live speelt?
Smith: “We hebben er iets langer op moeten oefenen, maar we kunnen het.”
Urbanowicz: “Het was nogal angstaanjagend als je er aan dacht hoeveel er in die songs gaande is: zoveel verschillende gitaarlijnen om uit te kiezen, in plaats van één riff zoals op de eerste plaat. Er moesten beslissingen genomen worden. Maar het is goed dat het live verschilt van de plaat, dat houdt het interessant.”

enola: Jullie zijn bewust heel traag gegroeid. Was dat zo belangrijk?
Smith: “We hebben bij een heel klein label getekend omdat we wisten dat het dan niet zou gebeuren. We hadden geen groot promobudget, en we maken geen muziek die zomaar overdag op de radio zal worden gedraaid. Dat vraagt hard werken, maar op die manier zullen we hopelijk ook niet zo rap afgeschreven zijn. We moesten mensen overtuigen met onze optredens, en door mond aan mondreclame.”
Urbanowicz: “We hebben genoeg NME en Melody Maker gelezen om te weten hoe het werkt. We hebben voldoende gezien dat elke groep die nog voor haar eerste single de covers haalt negen kansen op de tien snel niets meer voorstelt. Herinner je Gay Dad, waar zijn die nu? We hebben echt een hypeprobleem in Engeland. Al werkt het voor bands als Arctic Monkeys en misschien zelfs The Horrors. Die hebben de pers meegehad, maar heel wat mensen lusten hen niet omdat ze zoveel aandacht hebben gekregen, zelfs al zijn ze goed. Of je omhelst die hype, of je controleert ze zoals wij gedaan hebben, maar je moet het juist doen.”

enola: Jullie spelen sommige songs nu al jaren. Hoe hou je het fris en nieuw voor jullie?
(samen): “Door een nieuwe plaat te schrijven.” (lachje)

Urbanowicz: “Op dit moment voelt alles nog goed aan, maar we hebben nog negen maanden te gaan. Op het einde van de toer zullen we voor de afwisseling wel wat covers en b-kantjes in de setlist verwerken.”
Smith: “Het grappige is dat, als je na een nieuwe plaat de nieuwe songs in je set verwerkt, de oude soms weer fris aanvoelen.”

Editors speelt op zondag 28 oktober in de Hallen van Schaarbeek. Het concert is uitverkocht.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

dertien − twaalf =