The Nextmen :: This Was Supposed to be the Future



The Nextmen, uit het Verenigd Koninkrijk, hebben de reputatie mee
van muzikaal veelzijdig te zijn, en met ‘This Was Supposed to be
the Future’ hun veelzijdigste plaat tot op heden afgeleverd te
hebben. En veelzijdig, dat is het wel, als je even luistert en
onmiddellijk voelt dat je een muzikale Januskop in huis gehaald
hebt. Het ene moment verrast The Nextmen met een doorvoeld, gelaagd
en prachtig afwisselende urban ballad als ‘Camera Tricks’, maar
even later laten ze de luisteraar volledig in de steek met zielloze
house waar zelfs de überrasnichten niet van zouden moeten weten,
zoals ‘Memory Lane’.

Wie bij de titel van dit schijfje verwacht had een melancholische,
dan wel razende plaat te horen, zal bij de neus genomen zijn. Er
staat vooreerst teveel kaf op dat niet van koren gescheiden is om
te kunnen spreken van een allesoverheersend gevoel, of een thema.
Dat hoeft natuurlijk ook niet, maar als je als band probeert zowat
alle zwarte genres te bestrijken en er slechts weinig van tot een
goed einde brengt, dan scheelt er iets. Soms gebeurt het zelfs
binnen één en hetzelfde nummer. ‘Blood Fire’ had een
dancehallkraker van formaat kunnen zijn, maar wordt ontsierd door
een ongeïnspireerde halfzang tussendoor, die recht uit het arsenaal
van gladgestreken zwarte zangers met flat tops uit de jaren ’90
komt.

Diezelfde stem heeft ook het twijfelachtige voorrecht nummers te
beheersen als ‘The Drop’, zo’n nummer dat je wel eens hoort op de
achtergrond in een café of als er God weet welke zender op staat,
en waar een muziekliefhebber zich van afvraagt: wie geeft hierom,
wie zit hier op te wachten? Het is een voorspelbaar nummer waar op
de keper beschouwd weinig mis mee is, maar net door zijn saaiheid
wordt het een ergerlijke ervaring. Ook stelde ik me ernstige vragen
bij het reggae-nummer ‘Let it Be’, dat zonder ironie aangekondigd
wordt als “Straight from Kingston, Jamaica”. Ja, de
clichés zijn blijkbaar springlevend.

Wat The Nextmen redt van de verticale classificatie zijn enkele
aanstekelijke popnummers die er zeker mogen zijn. Zo is er
‘Knowledge Be Born’, de enige echt nijdige raptrack op de cd. Het
gaat niet over hoes, bitches of hoeveel niggas er omgelegd zijn in
een vuurgevecht, maar over het leven zelf, bitterzoet en boos als
het ons maakt. Een minimalistische beat en een stuiterend ritme
begeleiden de woorden van de rapper als kogels, temidden van al de
rest. ‘Something Got You’, niet toevallig het volgende nummer, kan
eveneens op sympathie rekenen door de intelligente samenklank
tussen de vrouwelijke, hese jazzvocal en de diepe drums, die het
nummer optillen naar een hoger niveau.

‘This Was Supposed to be the Future’ had zeker het potentieel een
machtige cd te worden, en muzikaal valt er niets op aan te merken.
Alleen blijft elk nummer apart te lang sukkelen in hetzelfde
straatje, en wordt er teveel geïmiteerd en niet genoeg gecreëerd.
Ik zal me dan ook niet scharen achter de gloeiende, lovende
recensies die deze plaat gekregen heeft, maar mocht het plaatje
ooit opduiken in uw platencollectie, hoeft u het ook niet
onmiddellijk ritueel te verbranden.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

drie + zes =