The Mooney Suzuki :: Have Mercy

"Rarely has anyone betrayed his talent so completely", vatte de vooraanstaande Amerikaanse rockcriticus Greil Marcus het muzikale traject van Rod Stewart eens zonder omwegen samen. Het zijn dezelfde woorden die we stilaan ook mogen bovenhalen voor het ooit zo elektriserende The Mooney Suzuki. Net als zijn voorganger werd Have Mercy een sof grand cru.

Even leek het de band voor de wind te gaan, toen de in een recordtijd opgenomen, vlammende retrorockplaat Electric Sweat (2002) werd opgepikt door major Columbia in de aanloop naar het derde album, Alive & Amplified (2004). Dat album ontbeerde echter alles wat de voorganger zo goed maakte — energie, drive, soul — en werd het typevoorbeeld van een plaat die zowel de songs (ongeïnspireerd) als de sound (te patserig) tegen had. Daar zou het niet bij blijven: het label stopte tijd noch geld in het promoten van de plaat en The Mooney Suzuki mocht elders zijn heil gaan zoeken. Onderdak werd gevonden bij label V2, dat echter op de fles ging. Op de koop toe overleed de vader van gitarist Graham Tyler, waardoor diens status binnen de band ook lange tijd onzeker was. Zanger Sammy James Jr. stond voor de eerste keer alleen in voor het schrijven van de songs en kort samengevat: Sammy is geen talent.

Op Have Mercy valt geen greintje te bespeuren van het enthousiasme dat de band een paar jaar eerder op de rand van de doorbraak bracht. Terwijl The Mooney Suzuki ooit synoniem stond voor zweterige retrorock met een eigen gezicht, is Have Mercy vooral een flauwe pastiche, een amalgaam van invloeden uit de jaren zestig en zeventig die routineus aan elkaar geweven zijn. Weg is die MC5-meets-The Who-razernij, de Sturm und Drang die ooit insloeg met de puurheid van garagerock en de furie van punk. Opener "99%" mag dan wel de heupwiegerij van The Stones (beweren te) hebben, maar leg het naast een oudere song als "Oh Sweet Susanna" of "Young Man’s Mind" en er blijft niet meer van over dan een restje as. Maar het kan, helaas, nog veel erger. Stomper "This Broke Heart Of Mine" is een eendimensionale, achteloze, van handclaps voorziene oefening in luchtproductie. Wat het precies wil bewijzen, geen idee, maar een song kan het niet worden genoemd.

"Adam And Eve", iets dat met wat goede wil kan doorgaan voor een ’rockballad’, bevat een tekst die al even gewaagd richtingloos is als de muziek. En het is nog maar de voorbode van ronduit overbodige rommel als "Rock ’N’ Roller Girl", dat met zever als "You may be growing older, we may be growing older, but you’ll never be older than dinosaur bones and you’ll never be older than The Rolling Stones" de onzin van de vorige plaat ("Let’s get in a primitive position / we’re just fancy animals with hands / and animal glands") naar de kroon steekt. "Good Ol’ Alcohol" is dan weer een boertige, brallende ode aan alcohol die wordt verondersteld grappig te zijn en voor "The Prime Of Life" hebben we slechts één adjectief in petto: comateus. Zelden hoorden we een song met zo veel tegenzin de grens van de vier minuten tegemoet treden. Ook songs hebben recht op een waardig bestaan. Niet bij The Mooney Suzuki, niet deze keer.

Valt er dan echt niks te rapen dat de moeite is? Ach ja, uiteindelijk is "First Comes Love" (The Strokes Light met een pubrocktoets) best plezant en kan "Mercy Me" ermee door (dat zeiden ze in 1943 in sommige contreien ook van een korst droog brood), maar de enige song die we niet spontaan van de iPod kwakten was "Ashes", tevens het enige nummer met een hook die term waardig. Have Mercy is een plaat die zo doelloos is, zo in zichzelf gekeerd en zo vlak dat het z’n eigen bestaansredenen constant in twijfel trekt. De naam haalden ze bij de krautrockers van Can en de hoes van deze vierde verwijst naar de derde van progrockers The Soft Machine, maar de muziek ontbeert de fantasie, de relevantie en de creativiteit van die bands volledig. Het is pijnlijk om zoiets te schrijven, maar wat Have Mercy bovenal ontbeert is hét hoofdingrediënt van alle goede rock-’n-roll: een hartslag. Wat een zonde.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

negentien − 16 =