Charlotte Hatherley :: The Deep Blue

Ash-oudgediende en wondertalent Charlotte Hatherley kiest resoluut voor een solocarrière en daar maakt de jongedame een puike keuze. The Deep Blue doet de slabakkende Ash-carrière vergeten.

Zeventien was Charlotte Hatherley toen ze de rangen van Ash vervoegde. Geen geringe prestatie voor een meisje dat tot dan toe vooral haar tijd had gestoken in een aanmodderend punkgroepje. Maar soms gluurt het geluk om een klein hoekje en volstaat het de juiste persoon in je publiek te hebben om je muzikale carrière een zetje te geven. Zoals Ash-figuur Tim Wheeler die in de zaal staat toe te kijken hoe Hatherley met haar combo Night Nurse voor een lap teringherrie zorgt.

Vorig jaar besloot Hatherley zich uit Ash terug te trekken en volledig op haar solocarrière te focussen. Voorwaar geen slechte keuze gezien het artistiek doodlopend straatje waarin Ash verzeild is geraakt. Ook binnen Ash werd over die beslissing weinig misbaar gemaakt. Zo stond het trio reeds volmondig achter Hatherley wanneer ze in 2004 haar eerste worp, Grey Will Fade, uitbracht.

Met The Deep Blue toont Charlotte Hatherley dat ze absoluut de juiste keuze gemaakt heeft. Leg dit album naast Twilight Of The Innocents, de eerste post-Hatherley Ash-plaat en het is zonneklaar welke plaat over tien jaar nog gespeeld zal worden en welke meewarig hoofdgeknik zal ontlokken.

The Deep Blue kan gezien worden als Hatherleys coming of age: de plaat heeft een betoverend effect en toont een Hatherley die muzikaal en op een artistiek verantwoorde manier helemaal op eigen benen kan staan. Hierbij schrikt ze er niet voor terug uit verschillende muzikale vaatjes te tappen. Single “I Want You To Know” bijvoorbeeld heeft iets weg van zowel The Pipettes als Magnapop: catchy, met een serieuze popinslag, maar evengoed met een scherpe kant.

De minst voor de hand liggende vergelijking valt te maken met “Be Thankful” waarin Hatherleys stem onwillekeurig aan die van Mercury Revs Jonathan Donahue doet denken. Ook de magistrale orkestratie zoals we ze kennen van laatstgenoemde band duikt af en toe tijdens The Deep Blue op. Maar net zo goed is er sprake van complexloze rocknummers zoals “Behave”, een popsong met het karakter van de betere tienerfilm uit de jaren negentig.

De meest bevreemdende song op The Deep Blue is ongetwijfeld het mee door XTC-frontman Andy Partridge geschreven “Dawn Treader”, een nummer zo betoverend als een nachtelijke sterrenhemel. Een dergelijk effect past, ook al is het nummer dan net iets meer magisch getint, uitstekend bij het kabbelend, helder bergriviertje waarmee deze plaat zich gemakkelijk laat vergelijken.

Op haar creatieve hoogtepunt lijkt Charlotte Hatherley nog niet te zijn op The Deep Blue, maar zich onderscheiden van de grote brij der popzangeresjes doet ze met verve. Deze relatieve nieuweling mag dan best toegankelijk en bij momenten (“Love’s Young Dream”) zelfs vlot verteerbaar klinken, dat betekent nog niet dat Hatherley inhoudelijk niets te bieden heeft en dat er op The Deep Blue een minder nummer te ontwaren valt.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

zeven + zeventien =