De laatste plaat van Ash is een feit. En om even meedogenloos te zijn: ze is behoorlijk overbodig. Het trio lijkt op Twilight Of The Innocents vooral op zoek naar veiligheid en herhaling, een combinatie die hooguit goed is voor een lange, diepe slaap.
Ash kent u, toch als u de tienerjaren ontgroeid bent, van platen als 1977 of misschien zelfs van hun voorloper Vietnam, maar dat wilt u in deze fase van uw leven mogelijkerwijze verborgen houden voor de buitenwereld. Metal staat in bepaalde kringen nu eenmaal niet zo goed op uw muzikaal cv. De kruising tussen pop en punk waarmee Ash al een jaar of vijftien uitpakt, kan op goedkeuring rekenen van bredere lagen van de bevolking en zodoende brengen de heren plaat na plaat variaties op 1977. Die sleur werd kortstondig gebroken door het inlijven van Charlotte Hatherley, maar deze dame heeft ondertussen opnieuw andere wegen opgezocht.
Of dat alles van Ash een band maakt die de geschiedenisboeken zal halen, is maar de vraag. Single “You Can’t Have It All” blijft na enkele passages op de radio hangen, maar het is niet onwaarschijnlijk dat het lied het veld alweer geruimd heeft wanneer de feestdagen er aan komen. Een nog mindere levensduur dichten we “Palace Of Excess” toe. Het willen verzoenen van eighties glamrock met de Zornikken van deze wereld kan als moedig aanzien worden, al is “wanhoopsdaad” een betere omschrijving die spontaan komt opborrelen bij het aanhoren van het resultaat.
En vanaf dat moment gaat het eigenlijk helemaal bergaf met Twilight Of The Innocents. “End Of The World” klinkt als een afleggertje van Manic Street Preachers uit hun This Is My Truth…-periode, gespeeld door een plastic punkgroepje uit de beginjaren van deze eeuw. Om het helemaal beroerd te maken, krijgt het nummer tegen het einde aan een beangstigend meezinggehalte, waarmee de plaattitel plots in een geheel ander daglicht komt te staan.
Schaars lichtpuntje is “Shadows”, dat herinneringen oproept aan de dagen dat Ash er minder moeite mee had onze concentratie vast te houden. Maar heeft een band nog bestaansreden wanneer de positieve noten volledig uit nostalgie opgebouwd zijn? Die vraag moet Ash zichzelf ook gesteld hebben, aangezien Twilight Of The Innocents aangekondigd is als de laatste full-cd van de band. Vanaf nu gaat het trio zich louter concentreren op het maken van singles. Een wijze beslissing waar we volmondig achterstaan, op voorwaarde uiteraard dat de singles in kwestie de wrange nasmaak van Twilight Of The Innocents weten weg te spoelen.
