Rewind :: Platen als cirkelzagen en ander muzikaal erfgoed voor Rewind 08

Met het Rewind-project wil de Ancienne Belgique Belgische artiesten op de planken krijgen om nog één keer hun grootste klassiekers integraal uit te voeren: een mijlpaal in hun carrière, een sleutelplaat uit de Belgische popmuziek, … Met The Scabs, Gorky en Neon Judgement is editie 2007 alvast een indrukwekkend schot voor de boeg. Goddeau stak ondertussen de koppen bij elkaar om AB-baas Kurt Overbergh te helpen kiezen welke platen hierna echt eens aan de beurt moeten komen.

 

U Zei?

Vanzelfsprekend wilden we ook weten wat u op Rewind verwacht. U mailde enthousiast en kwam soms met behoorlijk bizarre suggesties af (No Tomorrow Charlie?), maar uiteindelijk sprak de wet van het getal. We presenteren u de vijf Belgische klassiekers die volgens de goddeaulezers dringend nog eens op het ABpodium te horen moeten zijn.

 

  • Front 242 :: Tyranny For You
  • Noordkaap :: Gigant
  • dEUS :: Worst Case Scenario
  • Evil Superstars :: Love Is Okay
  • Channel Zero :: Black Fuel

 

The Kids :: The Kids (1978)

Ze waren lelijk, van Antwerpen, niet bijster origineel en werden ook nog eens aangevoerd door een Ludo. Ludo Mariman. Het zat The Kids al tegen voor ze goed en wel begonnen waren. En toch staat hun titelloze debuut terecht bekend als een klassieker in de Belgische rock.

Het is er werkelijk allemaal: de ongebreidelde energie, de licht schuimbekkende rauwheid, het functionele recycleren (twaalf songs, vijfentwintig minuten). De autoriteiten moeten het ontgelden (“Fascist Cops”), net als extreem-rechts (“Do You Love The Nazis”) en er is een gewéldige ode aan de mooiste aller expressievormen (“This Is Rock ‘N Roll”) die wat ons betreft hun andere klassieker “There Will Be No Next Time” naar de kroon steekt.

The Kids mist misschien de consistentie die de klassiekers van hun voorbeelden (The Clash, The Damned, Ramones, etc.) wel hadden: “For The Fret” ruikt net iets té veel naar “I Don’t Care” van de Ramones en “Old D.J.’s” is een lichtgewichtje, maar dat wordt gecompenseerd door uitmuntende rootsrock-op-amfetamines (“Baby That’s Alright”, “I Feel Alright”), het met hardrock flirtende “I Wanna Get A Job In The City” en de old school ambiance.

De zopas uitgebrachte Anthology bewijst dat The Kids ook na 1978 een meer dan verdienstelijke band was, maar wie wil horen hoe de eerste en beste Vlaamse punkplaat klinkt, kan niet langs The Kids. (gp)

Best bit: “Do You Love The Nazis” (1'57"): "S-S, S-S, S-S,…" Er zal gemarcheerd worden, dat is duidelijk. In stereo!

http://www.thekids.be


T.C. Matic :: T.C. Matic (1981)

Tjens Couter werd de T.C. Band, Arno leerde gitaarfreak Jean-Marie Aerts kennen en hopla: van barbluesbandje kregen we plots grootstedelijke funk en metalige inner-city blues. Er is geen band meer zijn tijd vooruit geweest dan T.C. Matic. T.C. Matic is een plaat die het epitheton “Belgisch” overstijgt, dit is internationale klasse van de eerste tot de laatste noot.

Voor alles was T.C. Matic een Europese band. Het vroeg een trip naar de Verenigde Staten met Tjens Couter om Arno te doen inzien dat hij geen Amerikaanse bluesneger was, en dat zijn roots elders lagen. Maar wat hij kende kon hij natuurlijk meenemen. Samen met Aerts keerde hij de blues binnenstebuiten, kleedde ze uit tot haar ritmisch fundament, en Aerts bedacht gitaarlijnen die met één haal de kilte van de industriële grootstad opriepen.

Van bij opener “Bye Bye Till The Next Time” zitten alle elementen op zijn plaats en dat blijft zo tien songs lang. Van het forse statement “L’Union Fait La Force” over het venijnige “Give Them A Leader” tot het uiterst funky (die baslijn!) “Viva Boema”. En dan is er natuurlijk single “Oh La La La”: ongeveer de meest perfecte single die ooit in dit landsgedeelte geschreven werd, en zo bekend dat iedereen het in zijn slaap kan meezingen.

T.C. Matic was een plaat die als een cirkelzaag doorheen het Vlaamse muzieklandschap sneed, en het herleidde al de rest tot provinciaal gefröbel in de marge. Maar in de jaren tachtig kwam je niet ver met zoveel visie als je uit België kwam. Groot-Brittannië staarde liever verder naar de eigen navel, en een Scandinavische promoman maakte reclame voor optredens van de Belgische funkgroep CC Matish. Na drie platen was het vat af en ging Arno solo. Er is al veel gespeculeerd over een reünie van Arno, Aerts, Ferre Balen, Rudy Cloet en Serge Feys. Voorlopig was het altijd nul op het rekwest, maar voor Rewind moet de groep misschien maar eens een uitzondering maken. (mvs)

Best bit: “Oh La La La” (00’15’’). Na de trampolinebas valt dat scharnierend geluid in en een generatie gitaristen laat verbluft de mond openhangen: is dit een gitaar?

http://www.arno.be

 

Arbeid Adelt :: Le Chagrin En Quatre-Vingts (1983)

De beste Belgische groepen houden het niet lang uit. Het industriële nonsensgezelschap rond Marcel Vanthilt was eigenlijk ook nauwelijks drie jaar actief.

De personeelsbezetting van Arbeid Adelt! leest als een Belgische popgeschiedenis. Jean-Marie Aerts producete en Dani Klein en Willy Willy stonden even op de loonlijst, maar eigenlijk is Arbeid Adelt! Marcel Vanthilt, Luc Van Acker en Jan Van Roelen: Vlaanderens eigen PiL.

Tweede album — en laatste in de oerbezetting — Le Chagrin En Quatre-Vingts is enkel door Vanthilts Vlaamse ‘zang’ herkenbaar als niet-Belgisch. Het opent met klassieker “Lekker Westers”, maar ook “Met Kuifje in de Satteliet” en “Een Minuut in Eén Uur” vervelen bijna vijfentwintig jaar na dato allerminst. De enige kanttekening: Le Chagrin En Quatre-Vingts, duurt nauwelijks een half uur, dus als het dan toch gespeeld moet worden, mogen het even uitstekende debuut en alle singles (“De Dag Dat Het Zonlicht Niet Meer Scheen” graag) er ook nog bij.

Na dit album hield Van Acker het voor bekeken om de wereld solo tot de industrial te bekeren en ons vooral “Zanna” te schenken (altijd een goed idee voor de bissen). Vanthilt trok iets later dan weer naar Engeland om aan de wieg van MTV Europe te staan. Arbeid Adelt kwam in 1991 nog even samen voor een nieuw album, maar dit niveau van anarchistische jeugdige branie haalden ze niet meer. (mvm)

Best bit: Heel “Lekker Westers”. Nog steeds Vanthilts finest moment.

http://houbi.com/belpop/groepen/arbeidadelt.htm


Front 242 :: Front By Front (1988)

In 1988 had Front 242 met Geography (1982), No Comment (1984) en Offical Version (1987) zijn sporen al meer dan verdiend én de term Electronic Body Music in het leven geroepen. Maar het was pas met Front By Front dat de groep definitief de geschiedenis in zou gaan als een van de belangrijkste electrogroepen aller tijden.

Bijna twintig jaar na datum klinkt Front By Front nog steeds even intrigerend en vernieuwend als bij de release. De productietechnieken klinken hier en daar misschien gedateerd en wat toen nieuw was, is ondertussen eindeloos gerecycleerd en herhaald, maar nooit heeft iemand nog eenzelfde niveau gehaald. Er is uiteraard de klassieker “Headhunter v3.0” maar de plaat bevat veel meer intrigerends. Zo zijn er de hoekige drumpatronen van “Im Rhytmus Bleiben” die eindeloos op elkaar gestapeld lijken en de verstoorde electrofunk van “First In, First Out”. Of het nu om de cynische clubtrack “Welcome To Paradise” gaat of het militaristische “Circling Overland”, de groep had de vinger aan de pols.

De volgende albums waren van een wisselend succes en wisselvallige kwaliteit, mede omdat de groep aansluiting zocht bij die groepen die Front 242 zelf vorm had gegeven. Maar uiteindelijk speelt dat allemaal geen rol: met Front By Front tekende Front 242 de blauwdruk uit voor een hele muzikale stroming. (jbo)

Best bit: “Headhunter v3.0” (1'54"): Richard 23 herhaalt de orders van Jean Luc De Meyere en benadrukt zo de modus operandi.

http://www.front242.com/


Channel Zero :: Unsafe (1994)

Het leven is meer dan afwassen alleen, en een lijst met Belgische muzikale hoogvliegerij die vandaag op de vaderlandsche podia zou mogen heropflakkeren is bijgevolg manifest zoutloos zonder een ordentelijke knots metaal. Halverwege de jaren negentig kon er in het Vlaamse land geen deftige fuif georganiseerd worden zonder dat Channel Zero’s “Help” luidkeels werd meegebruld door al wie zich heden ten dage stilletjes naar de brave dertigerjaren sleept.

Gepiloteerd door een contract met PiaS, ging Channel Zero met Unsafe (1994) niet enkel qua productie een halve maanlanding verder dan bij het titelloze debuut (1992) en opvolger Stigmatized (1993), maar trok de band ook — en vooral — de registers van de songsmidse open op stand ‘groots’. Behalve “Help” lieten tracks als “Suck My Energy” (die laaiende intro!), “Heroin” en “Run W.T.T.” een kleine seismische golf door de door Britpop gedomineerde alternatieve charts denderen. Ook livefavorieten, “As A Boy”, “Bad To The Bone”, en vooral “Dashboard Devils” pakken vandaag de rechtgeaarde rocker nog steeds ongemeen hard bij de ondersteven.

Na Unsafe volgde er nog het stomende Black Fuel (1996, met krakers als “Fool’s Parade”, “Call On Me”, en “Black Fuel”), en groeide de anticipatie voor Channel Zero’s grote doorbraak in de rest van de wereld. Na de zomer van 1997 gooide Belgiës eerste en enige grote metalband helaas plots een laatste, pakkend live-album en de handdoek in de ring. Een abonnement op Metalopolis en de Afrekening, internationale tournees met grote metalformaties als Megadeth, Life Of Agony en Biohazard, twee keer T/W en een keertje Pukkelpop: het begon voor Channel Zero allemaal met Unsafe. Laat die verhoopte reünietour er dan ook maar mee beginnen. (jb)

Best bit: “Suck My Energy" (0'45'' – 1'35''): de vlammende gitaar van Xavier Carion en de stompende drums van Phil Baheux werken zich op tot het dak in brand staat en Franky DSVD de boel finaliter in lichterlaaie zet.

http://user.online.be/~ndevreese/chanzero.htm

Rewind 07 pakt uit met concerten van The Scabs, Gorki en The Neon Judgement vanaf nu vrijdag 7 september. Alle info vind je op de AB-site.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

1 × vijf =