Diverse :: In the mind of… Nitin Sawhney

In de Engelse cultuurwereld is Nitin Sawhney een
politiek bewuste duizendpoot, die zowel producties, filmmuziek als
festivals op zijn conto mag schrijven. ‘In the Mind of Nitin
Sawhney’ probeert dan ook een duik te nemen in ‘s mans geest.
Alleen al in de multiculturele en genre-overschrijdende muziekkeuze
op deze compilatie zie je dat Sawhneys hart duidelijk links slaat.
Dit is met andere woorden een plaatje dat xenofoben beter mijden
als de pest. De rest kan zich laten onderdompelen in een fijne
muziekkeuze.

Door de variatie in muziek gaat ‘In the mind of…’ zelden
vervelen. Veertien songs geplukt van diverse artiesten en genres,
gaande van hiphop over indietronica tot zelfs filmmuziek en de
obligate exotisch gekruide toets van buiten Europa, vormen samen
een interessant geheel. Hoogtepunt op de cd is onder meer Nitin
Sawhneys eigen bijdrage, ‘Fragile Wind’, waarin een zeer tedere
vrouwenstem een merkwaardige dialoog aangaat met een authentieke
Afrikaanse zanger. Heimwee regeert over dit nummer, en spreekt een
universele taal.

Ook Air doet zijn duit in het zakje, met het ijle ‘Run’, een
welkome uptempo afwisseling met volbloed elektronica quirkiness,
waarin onderkoelde koortjes en fluisterstemmen een gevoelsmatig
sterk effect bereiken. Dan is ook nog ‘I Am the Black Gold of the
Sun’ van Nuyorican Soul het vermelden waard, een track die zweemt
naar lichte drum & bass en begint als een typische, vet
gearrangeerde seventies-song met wijd openstaande blazers en
piano’s, en dito krachtige vocals, maar transformeert in een track
vol suspense en rillende strings.

Het minst geslaagde nummer is allicht het interludium ‘Psycho’, van
het Londens filharmonisch orkest (jawel), dat als een tang op een
varken op de rest van de cd staat. Maar kom, het is maar kort, en
we mogen niet knorren. Halverwege vindt ook ‘Teardrop’ van Massive
Attack zijn plaats in dit geheel, en het spreekt voor deze plaat
dat het niet automatisch met kop en schouders boven de rest
uitsteekt. De afsluiter is voorzien voor ‘Blowing in the Wind’ van
Bob Dylan,
een nummer zo vrij van cynisme en zo vol verlangen naar een betere
wereld, dat het ondanks het intussen hoge clichégehalte een zeer
waardige uitgeleide doet, en de luisteraar allicht tot nadenken
stemt.

Verder moet ik alleen nog vermelden dat de smeltkroes op ‘In the
mind of…’ iets moet teweeg brengen in de onderbuik. Wie met deze
cd op de achtergrond er niet in slaagt een teerbeminde te
versieren, is hopeloos, of zit met een xenofobe partner.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

4 × vier =