Lucky You




De pokerfilm is één van de beste illustraties van het korte
geheugen dat ze in Hollywood hebben. Om de zoveel jaar besluit
iemand wiens motivaties enkel de Heiland zelve kan doorgronden, dat
het een goed idee is om eens een film te maken over kaartspelers.
Twee uur lang lichtjes transpirerende gezichten boven een groene
tafel van full houses en straight flushes, waarom
niet? Die film wordt dan uitgebracht en flopt genadeloos. Maar
verdomd, een paar jaar later staan ze daar wéér, met krèk hetzelfde
idee dat de vorige keer ook al niet werkte. Echt verbazingwekkend
is dat. ‘Rounders’ ging bijvoorbeeld genadeloos ten onder aan de
kassa, ondanks de aanwezigheid van Edward Norton en Matt Damon, en
wordt nu chronisch vertoond op tv, telkens wanneer de zenders
tijdens de zomermaanden met een programmatekort zitten. En iedereen
die ooit het Sylvester Stallone-vehikel ‘Shade’ uit 2003 heeft
gezien, mag nù de hand opsteken. Hell, de enige film
waarin poker centraal stond en die wél de moeite was, was ‘Casino
Royale’, en dat was dan voornamelijk te danken aan het feit dat
James Bond tussen twee spelletjes door even z’n eigen hart terug op
gang moest zappen met een defribillator.

Toch blijven ze het proberen, en het slachtoffer van dienst is
in dit geval Curtis Hanson, de man die ooit verantwoordelijk was
voor meesterwerkjes als ‘LA Confidential’ en
‘Wonder Boys’,
maar die sindsdien schijnbaar besloten heeft dat gebakken lucht
toch nét iets makkelijker te draaien is (zie ook het
oestrogeenfestijn ‘In
Her Shoes’
). Met ‘Lucky You’ is dat dan ook precies wat hij
aflevert. Eric Bana, twee jaar geleden nog schitterend in ‘Munich’, speelt Huck
Cheever, een professionele gokker in Las Vegas die de laatste tijd
met een chronisch tekort aan cash kampt – hij is haast buitenaards
getalenteerd aan de pokertafel, maar hij is zo gedreven en
obsessief dat hij te veel risico’s neemt. Zijn pogingen om 10.000
dollar te winnen, zodat hij kan deelnemen aan het
Wereldkampioenschap poker, vallen dan ook niet mee. Huck heeft
echter nog een andere reden om absoluut mee te willen spelen voor
de wereldtitel: zijn vader LC (Robert Duvall) is óók kandidaat, en
de relatie tussen die twee is nu niet wat je noemt optimaal. Tussen
dat alles trippelt ook Drew Barrymore rond als love
interest,
die weinig te doen heeft buiten schattig in de
camera te glimlachen en vervolgens weer te verdwijnen wanneer het
scenario haar niet nodig heeft.

U hoeft niet omver te vallen van verbazing wanneer blijkt dat
Curtis Hanson het kaartspel in ‘Lucky You’ wenst te gebruiken als
metafoor. Huck Cheever is een zelfdestructieve persoonlijkheid die
zichzelf steeds verder drijft in zijn wens om toch maar zijn vader
te kunnen overtreffen, ten koste van alles. Maar die
onweerstaanbare drang houdt in dat hij risico’s neemt die
regelmatig slecht uitpakken. Opdat we toch maar vooral niet te lang
zouden moeten nadenken over het symbool in kwestie, legt Drew
Barrymore hem op een bepaald moment gewoon letterlijk uit: “Je
speelt kaart zoals je zou moeten leven, en je leeft zoals je zou
moeten kaarten!,” bijt ze Eric Bana toe. Waarvan akte. Eén van de
grote problemen van ‘Lucky You’ is juist dat het hele scenario
gebaseerd is op een cliché zo groot als een kathedraal: vader en
zoon die een probleem met elkaar hebben, en de pokertafel als
microkosmos waar ze hun vete uitvechten. Been there, done
that.
Het idee is zo oud als de straat en het wordt dan nog
eens overnadrukkelijk in ons gezicht gesmeerd ook.

Nu had dat cliché in principe nog wel kunnen werken, als Hanson
er wat overtuiging in had kunnen leggen. Maar nee. De regisseur
staat bekend als iemand die de emoties in zijn films liefst
bescheiden houdt, zonder grote dramatische uitbarstingen. Dat siert
hem, maar in het geval van ‘Lucky You’ krijg je eerder een gevoel
genre: “waar ging dat nu eigenlijk over”? De vete tussen
vader en zoon krijgt nooit een reële emotionele dimensie mee.
Hanson heeft schijnbaar zoveel schrik dat hij zal vervallen in
pathos en melodramatiek, dat hij echte confrontaties tussen vader
en zoon hier vermijdt. Er zijn heel wat films die er óver gaan met
hun emoties. ‘Lucky You’ gaat er ónder. Ik zat de hele tijd te
wachten op een contact tussen vader en zoon dat iets reëels zou
zeggen over hun relatie en de problemen die ze hebben, maar ik
kreeg het niet. Hanson probeert dat hele conflict op de één of
andere manier uit de doeken te doen via de pokertafel, via die
afgezaagde metafoor van “het leven als kaartspel”, maar hij raakt
er niet.

De andere belangrijke relatie in de film, die tussen Eric Bana
en Drew Barrymore, is al even onovertuigend. Bana is een uitstekend
acteur, dat heeft hij de voorbije jaren zelfs kunnen bewijzen in
flutfilmpjes als ‘Troy’, en ook Barrymore
is goed in wat ze doet, maar hier zien we die twee acteurs naast
elkaar zitten en nergens dreigt er ook maar even een vokje over te
slaan. Je ziet twee mensen die elkaar niks te melden hebben, en die
waarschijnlijk nooit een seconde in elkaars gezelschap zouden
doorbrengen als het script dat niet van hen vereiste. Het lijkt
bijna alsof Bana en Barrymore in verschillende films aan het
meespelen zijn – hij in een drama over een gokverslaafde met
daddy issues, zij in een romantische komedie tegen de
achtergrond van Las Vegas. Barrymore krijgt daarbij het lot
toebedeeld dat het erfrecht is van alle love interests die
au fond irrelevant zijn voor de film: ze verschijnt ten tonele,
probeert vijf minuten lang charmant te wezen en wordt vervolgens
weer naar het zijplan gedrongen omdat de mannen ten slotte toch de
film domineren. Zo gaat dat dan.

Andere bijrollen krijgen dan weer veel te weinig te doen, zoals
Charles Martin Smith als een schofterige high roller en
vooral Robert Downey Jr in een hilarisch gastoptreden als
charlataneske hulplijn-eigenaar. Die personages slagen er in om de
film heel even tot leven te wekken, maar worden even snel weer
afgevoerd, om plaats te maken voor hoofdpersonages die simpelweg
niet interessant genoeg zijn.

De tragedie van ‘Lucky You’ is dat je wéét dat dit een prent is
die werd gemaakt door mensen die veel beter kunnen – Curtis Hanson
heeft goeie films gemaakt, Eric Bana is een goed acteur, Drew
Barrymore is, als ze dat wil, Hare Ontwapenendheid zelve en Robert
Duvall is Robert Duvall. De hele film is verspild talent, dat
vastzit in een voor de hand liggend, clichématig scenario, dat
nergens weet te verrassen en nergens enige emotionele draagkracht
weet te verzamelen.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

zestien − 10 =