The Chemical Brothers :: We Are The Night

Chemie is nooit ons beste vak geweest. Het periodieke systeem was onze grote vijand en de scheikundige proefjes durfden al eens flink uit de hand te lopen. The Chemical Brothers daarentegen hebben de geschikte formule wel al een poos gevonden. Het duo uit Manchester levert met We Are The Night opnieuw een plaat af die het juiste evenwicht vindt tussen potige dance, robuuste rock en wazige psychedelica.

Daarmee zijn The Chemical Brothers de enige van de bejubelde Britse dancedinosauriërs uit begin jaren negentig die vandaag nog enigszins relevant werk afleveren. Leftfield en Orbital gaven er inmiddels de brui aan, Underworld verslikt zich al te vaak in moeilijkdoenerij en The Prodigy groeide uit tot een armzalig anachronisme. The Chemical Brothers nemen nog steeds geen genoegen met een tweederangspositie en blijven de inspiratie vinden om hun geluid te perfectioneren. Ooit begonnen als vaandeldrager van de big-beatscène staat de groep met de regelmaat van de klok al vijftien jaar lang in voor daverende danceklassiekers. Ook op de nieuwe plaat staan weer enkele geheide dansvloervullers, zo bleek onlangs op Rock Werchter toen het publiek even extatisch tekeer ging op het nieuwe "Saturate" als op oude krakers als "Hey Boy Hey Girl" of "Star Guitar".

Voor zijn zesde langspeler vroeg het duo opnieuw enkele bevriende muzikanten ten dans. Even opvallend is dat die duetnummers alweer — intussen bent u wellicht al vergeten dat zowel Missy Elliott, Mercury Rev als The Magic Numbers ooit hun opwachting maakten op albums van The Chemical Brothers — tot de minste van de plaat behoren. De chemische reactie tussen de artiesten onderling blijft vaak uit. Zo lijkt de houdbaarheidsdatum van Klaxons op het vervelende "All Rights Reversed" nu al overschreden. De jonge singer-songwriter Willy Mason velt op "Battle Scars" zijn eigen verdict: "There’s No Path To Follow". De muzikale omlijsting van dit nummer is veel te kil en te vrijblijvend voor de diepe stem van het Amerikaanse talent. En bij het maken van "The Salmon Dance", met een bijdrage van rapper Fatlip, vergaten de broers wellicht dat ze met "Galvanize" al de perfecte cross-overhit van dance en hiphop maakten.

Enkel in afsluiter "The Pills Won’t Help You Now", met de hulp van de psychedelische rockgroep Midlake, is er sprake van een synergievoordeel. Het nummer stijgt op als een bezwerende luchtbel waarin het zelfs in hogere sferen helend vertoeven is."You’re probably poisoning your body/ I hope you’re alright." Eindelijk kan het stroperige "The Drugs Don’t Work" van The Verve worden vervangen als wachtdeuntje van de antidrugslijnen.

Er is een duidelijke dichotomie tussen de nummers met en zonder gastbijdragen. Pas als de muzikale broertjes het heft volledig in eigen handen nemen, schiet de reactiesnelheid pijlsnel de hoogte in en exploderen de dynamietstaven. "Saturate" en "Burst Generator" refereren aan de beginjaren van The Chemical Brothers, lang voor drum-’n-bass en minimal techno hun intrede deden. Het zijn uitzinnige danskrakers die hun gelijke in het huidige dancelandschap niet kennen. Ook de funky twist in "A Modern Midnight Conversation" mikt genadeloos op de onderste ledematen. Het zijn nummers die de aankoop van We Are The Night meer dan rechtvaardigen: massieve acidzuilen die het dak van de feestzaal er helemaal afstoten.

Indien We Are The Night het tweede album van een holle hype als Digitalism of MSTRKRFT was, hadden wij wellicht van puur contentement in onze broek gepist. Van The Chemical Brothers mag wat meer worden verwacht, dus bouwen we eerst een feestje alvorens het dichtsbijzijnde toilet te bezoeken. Een tip die we de heren meegeven is om de gastbijdragen de volgende keer te beperken. Of er iets anders mee te doen dan de gasten te laten meejammen. Naar verluidt is samen cannabisplantjes kweken nog plezant.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in