Smashing Pumpkins :: Zeitgeist

Handen omhoog wie al grijnzend stond af te wachten hoe Billy Corgan smadelijk op zijn bek zou gaan. En staar nu even kort beschaamd naar uw schoenen: zelfs ver in zijn potsierlijke fase (witte capes, begot!) slaagt Corgan er toch nog in om een degelijke en bij momenten behoorlijk potige rockplaat af te leveren. Zeitgeist roept op zijn beste momenten de sfeer van de hoogdagen van weleer op.

"Songs by William Patrick Corgan. Performed artfully by: Jimmy Chamberlin: drums/Billy Corgan: All The Rest". Eindelijk mag het eruit. Nu d’Arcy en James Iha definitief niet meer meedoen, is Smashing Pumpkins definitief een eenmansconcern geworden met bijstand van hulpje Chamberlin. De opnames van Zeitgeist waren op die manier dan ook georganiseerd zoals die van Siamese Dream. Behalve dan dat er deze keer niemand mokkend televisie zat te kijken in de keuken.

Waarom staat er dan niet gewoon "Billy Corgan" op het hoesje? Een succesvolle merknaam wil een mens na een mislukte solo-uitstap nu eenmaal graag terugclaimen en die groepsnaam prijkt wel degelijk terecht op de voorts spuuglelijke hoes: voor het eerst sinds Mellon Collie And The Infinite Sadness klinkt Smashing Pumpkins opnieuw zoals u zich dat het liefst herinnert en worden de misbaksels tussenin — wil iemand een Machina van ons overkopen? — liefdevol vergeten.

Krijgen we dus: donderende riffs, mokerende drums, de typische gitaarfuzz die alleen Corgan zo uit zijn gitaar kan persen en daarboven die nasale zang. Zeitgeist trapt meteen hondsdol af met een Chamberlin op dreef en een riff die het broertje van die van "Bodies" zou kunnen zijn. Razendsnel sprint de groep door naar het even ziedende "7 Shades Of Black", zelfde soort doorjakkerende riff, maar dan iets melodieuzer. Sterkhouder en een toekomstige livefavoriet.

Het is ook direct duidelijk dat Corgan anno 2007 eindelijk (grotendeels) van het emogezeik af is. De boventoon op Zeitgeist is met het regelmatig terugkerende thema "revolution" duidelijk politiek gericht. Zoals zoveel rocksterren voor hem is ook Corgan gestoken door de vervelende Bush-mug en die ergernis moet hij van zich afzingen. Geen slecht idee want àlles is genietbaarder dan de dagboekspinsels van Corgan.

Ook naast single "Tarantula" (weer zo’n riffmonster) en het om openlucht en meezingen smekende "Starz" blijft Zeitgeist op niveau. Maar toch valt op hoe de hernieuwde Pumpkins een wel heel erg beperkte kijk op zijn eigen verleden heeft. Geen spoor is er te bekennen van de pop van "Today" (of het zou "Come On (Let’s Go)" moeten zijn), het orkestrale van "Disarm" of de ingehouden schoonheid van "Soma": hier is voortdurend de donderende metalkant van de Pumpkins aan het woord waardoor dit album de rijkdom van de beste dagen van de groep mist.

Op basis van de eerste helft van Zeitgeist had Smashing Pumpkins in de AB afgelopen mei een prachtshow kunnen spelen vol puntige nummers, maar net zoals de groep toen verzoop in eindeloos gesoleer en gewank, verliest Corgan zich op de tweede helft van Zeitgeist in verschrikkelijk gepiel en geneuzel. "United States" start heerlijk als een jam-monster op zijn "Silverfuck", gaat herhaalde "Revolutions" lang opzwepend mee, maar exact op 5’35’’ gaat Zeitgeist jammerlijk de dieperik in. We horen de walvisgeluiden die we kenden van het oude "Drown", maar in tegenstelling tot bij vergelijkbare spacejams als "I Am One" of "Silverfuck" houdt Corgan het elastiek niet gespannen genoeg. Verveling volgt nog 4’18’’ lang en het wordt er niet beter op met "Neverlost" (gaap). Twee stinkers volgen nog om te eindigen: "For God And Country" (akoestisch in de AB nog wel genietbaar) en het volstrekt ongenietbare "Pomp And Circumstances".

En toch. Vergeet alle hoon vooraf want Zeitgeist is niettemin een behoorlijk degelijke Pumpkins-plaat volgens klassiek recept geworden: traditiegetrouw overblown, een stevige tik te lang en pompeus maar ook heerlijk vaak een rifftastisch monster. Zeitgeist is het soort comebackplaat dat we pakweg Pixies niet meer zien afleveren en in onze persoonlijke Smashing Pumpkins-hitparade staat ze toch maar mooi met stip op vier (na Gish en vér voor Adore en het onklasseerbare Machina). Staakt het lachen dus, vrienden: Billy verdient het niet langer want Smashing Pumpkins is toch wel een beetje terug.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

drie × vijf =