Cactus Festival Dag 1

Minnewaterpark, Brugge, 6 juli 2007

Mintzkov (**)
Ik heb het niet zo voor vergelijkingen wanneer het op bands
aankomt, maar als ik Mintzkov hoor, dan
denk ik dEUS. Misschien ligt dat aan het nasale stemgeluid van
zanger Philip Bosschaerts of aan het gitaargeluid dat Mintzkov
voortbrengt, ik ben er nog steeds niet helemaal uit. Maar Mintzkov
is dEUS niet, jammer genoeg. Waar dEUS erin zou slagen een concert
van drie uur boeiend te maken, kan Mintskov mijn aandacht amper een
halfuurtje vasthouden. Wat ze doen is niet slecht, de nummers
zitten mooi in elkaar, met leuke baslijntjes (die spijtig genoeg
wat verloren gaan in het geheel) en soms frisse gitaarrifss, maar
daar blijft het ook bij. Ieder nummer lijkt teveel op het volgende
en dat zorgt ervoor dat je het al snel gehoord hebt. Misschien nog
een geluk dat ze als eerste geprogrammeerd stonden en het niet te
lang moesten rekken. Laat deze jongens (en meisje) nog maar een
beetje zoeken naar hun eigen sound, misschien komt dat wel nog
goed.

José Gonzalez (***)
Ook bij José Gonzalez had ik aanvankelijk wat gevreesd voor
verveling. 50 minuten zeemzoete liefdesliedjes van een man en een
Spaanse gitaar op klaarlichte dag, dat is een beetje vragen om
concentratieproblemen. Maar vreemd genoeg slaagde Gonzalez erin het
publiek erbij te houden. Akkoord, José Gonzalez is José Feliciano
niet, maar verdorie ,de man heeft een tiental razendsnelle
vingertjes. En hoewel ik er eerder zou voor opteren deze man ergens
in het donker of in een zaal te gaan bekijken, paste zijn set
wonderwel in het idyllische Minnewaterpark. Gonzalez brengt sterke
maar vooral eerlijke liefdesliedjes en wanneer het toch wat teveel
dreigde te worden, gooide hij er subtiel Massive Attacks ‘Teardrop’
tegenaan. ‘Heartbeats’, dat groot werd door de wereldberoemde
springballenreclame en ‘Crosses’, dat ook terug te vinden is op de
tweede duyster
compilatie-cd, zorgden zoals verwacht voor het hoogtepunt en om af
te sluiten kregen we nog een leuke versie van ‘Love Will Tear Us
Apart Again’ geserveerd.

Soulsavers ft. Mark Lanegan (**)
Grootste ontgoocheling op vrijdag moet dan weer Soulsavers ft. Mark
Lanegan geweest zijn. Lanegan had er duidelijk niet al te veel zin
in en dat was te merken aan de lengte van zijn set. Het gezelschap,
dat al niet helemaal op tijd op de planken verscheen, hield het ook
nog eens een kwartier eerder voor bekeken en dat vond ik eerlijk
gezegd niet eens zo erg. Lanegan stond er naar mijn mening maar wat
ongeïnteresseerd bij en ook muzikaal was er niet veel overgave te
vinden in de set. Op zich klonk het allemaal niet zo slecht, dat
kan ook moeilijk met een producerscollectief op het podium, maar
misschien knelde net daar het schoentje. Soulsavers ft. Mark
Lanegan
brengt zo een beetje vanalles en doet dat wel goed,
maar het ontbreekt aan overgave. Voor mijn part luister ik dan wel
eens naar de cd, live kan het me slechts matig boeien. Misschien
lagen de verwachtingen iets te hoog, of misschien ligt het gewoon
aan mij, maar hier had ik toch veel meer van verwacht. Hopelijk
lukt het met Isobel Campbell op
Dranouter beter.

Cake (***)
Ook Cake had wat problemen met die overgave, zij het dan weer om
een totaal andere reden. Zanger John McCrae brak namelijk net voor
hun vertrek een rib en het zingen van hoge noten veroorzaakte naar
eigen zeggen hevige pijnen in de borststreek. Veel viel daarvan
niet te merken in de nummers die gespeeld werden, maar kleppers als
‘Perhaps, Perhaps, Perhaps’, ‘The Distance’ en ‘I Will Survive’
bleven waarschijnlijk om die reden achterwege. Veel schiet er dan
voor de niet-kenners al niet meer over ,zou je gaan denken, maar
Cake kreeg het publiek al gauw op haar hand. Opmerkelijk was vooral
hoeveel ouder werk de heren brachten en nog verrassender was
hoeveel jonge mensen dat meenden te kennen. Meezingmomenten waren
vooral nieuwere songs ‘Never There’ en ‘Sheeps Go to Heaven, Dogs
Go to Hell’ maar ook ouder werk als ‘Rock ‘n’ Roll lifestyle’,
‘Frank Sinatra’ en ‘Italian Leather Sofa’, dat opgedragen werd aan
stromend water, bracht veel lippen in beweging. En voor wie de
lippen niet in beweging kreeg was er natuurlijk nog altijd het
lichaam. Om de een of andere reden slaagt Cake er steeds weer in
een feestje te bouwen en dat was deze keer niet anders. Hippe
groovy muziekjes en niet al te veel serieux, het blijven Cakes
grootste troeven, maar vervelen gaan ze zeker niet.

The Waterboys (?)
Voor de Waterboys wil ik graag nog eens de NMBS bedanken. Blijkbaar
is zelfs één miserabel extra treintje inleggen voor een festival
als Cactus teveel gevraagd. Dankuwel Belgische spoorwegen, en
geniet van de vele centjes die de megacontracten met Werchter en
Pukkelpop ongetwijfeld in het laatje brengen.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

7 + twaalf =