Cactus Festival Dag 2

Minnewaterpark, Brugge, 7 juli 2007


Archie Bronson Outfit
(**)

De tweede dag van het Cactusfestival werd afgetrapt door Archie
Bronson Outfit. Het trio deed dat met naar stoner neigende rock,
gekruid met roll à la The Datsuns. Het resultaat was muziek voor
stoere, baardige mannen, waar zanger-gitaristen Sam en Dorian
trouwens volbloed exemplaren van zijn. Het publiek, dat nog niet in
grote getale was toegestroomd, was opvallend enthousiast. De
dagopener wist ons echter niet helemaal te overtuigen. Na een vurig
begin bloedde het optreden wat dood, omdat het allemaal een beetje
te veel van hetzelfde was. Archie Bronson Outfit stopte twintig
minuten te vroeg, maar ons hoor je daar niet over klagen.

iLikeTrains (***1/2)
Voor een eerste hoogtepunt van de dag zorgde iLikeTrains. Nochtans
waren de omstandigheden geenszins in het voordeel van de Britten.
Onze man op Music in
Mind
was toentertijd niet licht onder de indruk, maar dat
eerdere Brugse concert vond plaats in het prachtige (van binnen
toch) Concertgebouw. In het Minnewaterpark een kilometer verder,
onder een stralende zon, had iLikeTrains het moeilijker om de
donkere sfeer van hun muziek overtuigend over te brengen. De muziek
zelf bleef echter stevig overeind. Joy Division was
nooit veraf, maar het vijftal onderscheidt zich van andere
nu-wavegroepen door dichter bij post-rock aan te leunen. Hun
nummers zijn epischer en dramatischer dan die van pakweg Interpol
of Editors,
wat hen natuurlijk nog minder geschikt maakt om op dat uur van de
dag te spelen. De heren konden nog lachen met de vreemde
programmatie, en wensten ons verder nog “a good day with happy
music”
toe.

The Rakes (*1/2)
Voor die ‘happy music’ werd gezorgd door The Rakes. De
hipper dan hippe rockgroep viel live echter nogal licht uit. De
Londenaars zijn duidelijk grote fans van Franz Ferdinand, en
dat merkte je aan alles: van de houterige danspasjes van frontman
Alan Donohoe tot zelfs het lettertype van de ‘The Rakes’-banner
achter het drumstel. De grens tussen ‘inspiratiebron’ en ‘goedkope
rip-off’ werd spijtig genoeg met beide voeten overtreden. Stijl
hadden de jongens met hopen (ook al was het dan die van een andere
groep), de spannende, snedige songs hadden ze echter thuis gelaten.
Indien The Rakes het etiket ‘NME-snoepje van de week’ alsnog willen
ontgroeien, zullen ze in het vervolg uit een ander vaatje moeten
tappen.

Horace Andy & The Dub Asante Band
(***1/2)

Ter vervanging van Stephen Marley (de vijfde zoon van Bob bleek
uiteindelijk geen geld te hebben om te touren) werd Horace Andy
geprogrammeerd. Een uitstekende zet, zo bleek. De brave man kampte
met een griepje, maar veel was daar niet van te merken. De
rootsreggaelegende en zijn band zorgden ervoor dat niemand op de
eerste rijen de benen stilhield, en een golf van positive
vibrations
overspoelde het Minnewaterpark. De boomlange
Jamaicaan genoot duidelijk met volle teugen, en bedankte het
publiek meermaals, “straight from da eart!”

Mogwai (***)

Net als Stephen Marley moest Explosions in the Sky hun hele tournee
(Dour en Cactus inbegrepen) afgelasten, wegens familiale
omstandigheden. Weinig zullen door die afzegging hun festival
hebben laten verpesten, want de vervangers waren minstens even
legendarische postrockers. Mogwai had echter wat tijd nodig om op
te warmen, en de eerste drie kwartier van de set werd ook geplaagd
door technische probleempjes. Eenmaal op kruissnelheid was er geen
houden meer aan. Het optreden culmineerde in een verschroeiend
harde, fantastische versie van ‘Glasgow Mega-Snake’ , een nummer
uit jongste worp Mr. Beast. Al bij al
kunnen de Schotten terugkijken op een zoveelste geslaagde doortocht
in ons land. Tot de volgende, heren!

Gotan Project (****)

‘Diversiteit troef’ is nog steeds een van de motto’s van het
Cactusfestival. Mogwai had amper opgeruimd of het was tijd voor de
neotango van Gotan Project. De combinatie van het orkest met de
très Kraftwerk electronica
van de hippe Parijzenaars Philippe en Christoph trekt nu al enkele
jaren volle zalen (in 2006 alleen al 2 AB’s). Ook in Brugge maakte
de band haar ijzersterke livereputatie waar. Het optreden had een
metafoor voor het hele festival kunnen zijn: op swingende wijze
werden invloeden uit de vier windstreken samengesmolten tot een
groovy mix. Van Astor Piazolla tot ‘Billy Jean’: alles passeerde de
revue. Het ging erin als zoete koek bij het publiek. Terwijl de zon
na een dag ijverig schijnen achter de horizon verdween, bracht het
tangovirus het Minnewaterpark in een uiterst dansbare staat van
opwinding.

Ozark Henry (****)
Dag 2 van het Cactusfestival werd uitgezongen door Piet Goddaer en
co. Voor ons was het de derde date met Ozark Henry (de
eerste sinds Werchter 2005), en de groep lijkt live steeds beter te
worden. Vonden we Goddaer enkele jaren geleden nog een ietwat saaie
poor man’s David Bowie, vandaag is de Kortrijkzaan een
zelfverzekerde frontman geworden. Ozark Henry bracht bovenal een
evenwichtige set, waarin zowat alle hits uit de ondertussen al
redelijk uitgebreide back catalogue de revue passeerden.
Er kon gezwijmeld worden met ‘Indian Summer’, gedanst met opvallend
potige versies van nummers als ‘Intersexual’ en meegezongen met
‘Sweet Instigator’. Veel optredens doet Ozark Henry niet deze
zomer, maar als ze allemaal van dit niveau zijn, zal je niemand
horen kniezen.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

5 − een =