Hoover(phonic)

Handelsbeurs Gent, 6 juni 2007

Voor Jackie
Cane
, voor -phonic en zelfs voor Geike Arnaert was er ‘A New
Stereophonic Sound Spectacular’, een aanvankelijk slechts in
beperkte kringen opgemerkt triphopplaatje dat mede dankzij enkele
cinematografische optredens één van Vlaanderens hipste
exportproducten werd. Ondertussen is Hooverphonic uitgegroeid tot
een nationale bestseller, maar de release van het teleurstellende
No More Sweet
Music
liet ons toch verlangen naar de intrigerender klank van
weleer. Blijkbaar waren we niet de enigen, want ter ere van de
elfde verjaardag van het debuut trekt het trio momenteel doorheen
het land om deze plaat nog eens integraal op het podium te
keilen.

Om de tijdreis zo authentiek mogelijk te maken, werd de
Handelsbeurs ondergedompeld in de sfeer van het clubcircuit waarin
het materiaal oorspronkelijk opgevoerd werd. De hele zaal baadde in
een dichte mist waarbij de steeds wijzigende belichting de
focaalpunten aanduidde. Meer dan ooit was het la Arnaert die de
show moest dragen: op een klein verhoogje mocht ze haar beste
clubmoves bovenhalen, die door zware kleurenfilters en bij momenten
bijna stoboscopische effecten ondersteund werden. Een groot
contrast met de nogal statische dramatiek die ze normaal gezien
uitstraalt, maar het moet gezegd: ook van deze rol kwijt ze zich
met de nodige klasse en sensualiteit.

Tussendoor ook geen heimwee naar de grote hits die later volgden,
want hoewel deze debuutplaat ondertussen (hoogst onterecht) naar de
achterste regionen van ons cd-rek verhuisd is, werd nog eens
duidelijk wat een sterke collectie songs erop verzameld is.
‘Inhaler’, ‘2Wicky’ en ‘Barabas’ passeren live gelukkig nog vaak de
revue, maar over pareltjes als ‘Wardrope’, ‘Nr 9’ en ‘Sarangi’ ligt
ondertussen toch al een laagje stof. De tijd heeft bovendien geen
vat gehad op deze songs, integendeel zelfs: in een strakker pakje
kreeg de persoonlijkheid van zorgenkindjes ‘Someone’ en
‘Innervoice’ een serieuze boost. Op geen enkel moment drong de
vraag zich op waar Liesje Sadonius ondertussen gebleven is: de stem
van Geike is ondertussen onlosmakelijk verbonden met Hooverphonic
en in haar afwezigheid zouden de songs pas vreemd aandoen.

Een sterke update in een mooie verpakking dus, en toch werkte het
live niet. Waarom? Om de simpele reden dat het niet live aanvoelde.
Het merendeel van de instrumentale begeleiding werd door de
geluidsband geproduceerd, waardoor de inbreng van Alex Callier en
Raymond Geerts tot een strikt minimum beperkt werd. Dat de stem van
Arnaert daarenboven ook nog eens constant met een echo opgesmukt
werd, maakte dat je meermaals het gevoel kreeg dat je naar een
playbackshow stond te kijken. Nooit voelde je bovendien de drang om
net als de leading lady de ledematen even los te schudden: het
bleef bij afstandelijk waarnemen en tussen de aaneengelaste tracks
zoeken naar een gelegenheid voor een geforceerd applausje. Nadat ‘A
New Stereophonic Sound Spectacular’ netjes van a tot z afgewerkt
was, volgden als bis nog drie, eveneens naadloos aan elkaar gemixte
bijdragen uit ‘Blue Wonder Power Milk’ (waaronder een van alle
gevoel gedraineerde versie van ‘Eden’) en daarna was de kous al af.
Na nog geen uur en een kwart verliet het trio zonder enig woord te
reppen de bühne en bleef het publiek verdwaasd achter: nog even
wachten of dit werkelijk alles was wat we op ons bord zouden
krijgen en dan met hangende schouders de uitgang tegemoet
gaan.

Met de opgepoetste mix van de debuutplaat was niets mis, maar een
beter idee was geweest om die gewoon op cd te persen. Live hadden
we even die clubfeel van weleer terug, maar al snel voelde dit te
gemaakt in vergelijking met wat we live van Hooverphonic gewoon
zijn. De bisnummers boden de kans om van deze steriele aanpak af te
wijken, maar voelden eerder aan als een verplicht nummertje om naar
een respectabeler speelduur te streven. Een gemiste kans in plaats
van een return to form.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

15 + vijf =