Shannon Wright :: Let In The Light

Het leven van Shannon Wright kan wel wat licht gebruiken. Dat bleek
nog maar eens toen ze enkele weken geleden in de Botanique haar emoties de
vrije loop liet. Hoewel het live niet tot uiting kwam, is ‘Let In
The Light’ daadwerkelijk zonniger dan zijn voorgangers. Eigenlijk
gebruiken we beter ‘minder donker’, omdat de kenmerkende
melancholie nog steeds achter de meeste bomen schuilt. In deze
nieuwe is wat meer berusting en aanvaarding geslopen. Zelfs Shannon
Wright moet toch eens tot rust komen.

Het was al drie jaar geleden dat Wright nog eens een soloalbum had
uitgebracht. De ex-punkster begon haar solocarrière in 1998 toen
haar toenmalige band Crowsdell haar contract zag verloren gaan.
Sindsdien schreef ze vijf sterke albums op haar naam, vol
getormenteerde indiepop en -rock volledig in de stijl van de vroege
Cat Power.
Van diezelfde stijl stapt ze nu, op haar zesde release,
gedeeltelijk af. De piano is prominenter aanwezig, er wordt minder
gerockt en al evenmin geschreeuwd.

Een belangrijke invloed voor Shannon is wellicht Yann Tiersen. Met
de Fransman blikte ze in 2005 Yann Tiersen & Shannon
Wright
in en veel wijst erop dat een gedeelte van zijn stijl is
blijven hangen. We hebben het hier vooral over ‘Defy This Love’ en
‘Steadfast And True’, beide bij de betere nummers op ‘Let In The
Light’. Opener ‘Defy This Love’ brengt ons bij Tiersens lichtvoetig
pianospel, vooral bekend geworden door zijn soundtrack voor
Amélie Poulain.
Tot de drums en de gitaar worden geïntroduceerd, neemt het nummer
ons mee naar een dansauditie in een grootstad, waar een jury streng
maar geamuseerd zit te kijken naar het moois dat zich voor hen
afspeelt. In geen enkel nummer dat Wright heeft geschreven is een
piano zo bepalend als in ‘Defy This Love’ en het gaat haar
bijzonder goed af.
‘Steadfast And True baadt in dezelfde sfeer’, al gaat het er hier
ietwat donkerder aan toe. Het is het begin van een heerlijke tocht
naar het einde van deze plaat. ‘They’ll Kill the Actor In the End’
laat de viool van Amanda Kapousouz stil wenen achter het al even
melancholische pianospel van Wright. Het is een nummer over de
(positieve) afhankelijkheid ten opzichte van een ander waarin
eindigheid ongenadig komt aankloppen: “Everything must come to
an end / Let’s stay as long as we can”
. Het is zelfs niet het
personage dat er uiteindelijk moet aan geloven; het is de acteur
zelf. Ook ‘Louise’ is een geladen pianoschoonheid, waarin Shannon
de tristesse van een ander belicht. Een atypische song is afsluiter
‘Everybody’s Got Their Own Part to Play’. De Amerikaanse zingt er
gedeeltelijk met echo en klinkt er vastberadener dan elders. Geen
gejammer klinkt hier door, maar een besef dat het toch allemaal
geen zak uitmaakt, dus waarom er nog om zeuren?

Er staan ook nog gitaarsongs op ‘Let In The Light’. ‘St. Pete’ is
niet echt een rocknummer, maar Wright zingt beduidend luider en
energieker dan op de pianoballades. ‘Don’t You Doubt Me’ gaat nog
sneller vooruit, maar komt anderzijds niet in de buurt van het
hevigere werk op voorgaand werk. Bij ‘In the Morning’ gaat het dan
weer de trage toer op. Iets té traag zelfs, want het nummer was met
meer variatie en ritme beter tot zijn recht gekomen.

Na Over The
Sun
is Shannon Wright drie jaar ouder en het lijkt alsof ze de
tijd heeft genomen om alles eens op een rijtje te zetten en in het
juiste perspectief te aanschouwen. De gebroken dame is nog steeds
aanwezig, maar stampt niet meer zo wild en hard om zich heen. ‘Let
In The Light’ is kwalitatief minstens evenwaardig als ‘Over The
Sun’ of ‘Dyed In The Wool’ en schrijdt verder over haar woelig
parcours. Het is een weg met veel scheuren in het asfalt, maar wel
een met prachtige muzikale haltes.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

twee + 15 =